Creatieve geest krijg je als je wat minder slaapt. Gedachten dwalen rond naar leuke en minder leuke dingen. In die nacht doe ik niet aan mutsen breien, probeer zo lang mogelijk in het donker te blijven om 2 redenen. 1. Misschien val ik weer in slaap… en 2. Ik wil mijn buurvrouw niet wakker maken…. Rond half zes doe ik het licht aan omdat in slaap vallen na een uur woelen en draaien ik echt niet meer in slaap val en dat ik weet dat mijn buurvrouw door alles heen slaapt ( de geluksvogel)… eerst maar een potje Wordfeud spelen… dan de slimste mens…en dan toch maar een blogje schrijven,
De verpleegster ziet mij weer zitten en maakt met haar hand een gebaar…koffie?
Ik zeg fluisterend…graag. De koffie rechtstreeks uit de automaat is echt goed de doen…maar uit de thermoskannen echt niet te doen… schatten zijn het die verpleegkundige… ze lijken wel engelen. In de nacht sluipen ze zo zacht mogelijk door de gang en helpen iedereen waar nodig… dadelijk gaat het los..dan komt de dagploeg en is het gedaan met de rust. Gekwebbel en gelach komen er dan uit het verblijf van de verpleging…ik versta er niks van maar kan er volop van genieten….en na de overdacht zijn het de bezige bijtjes die de gang gaan gebruiken als een soort als een soort racebaan… ze kunnen zo hard lopen die verpleging en verzorging… zouden ze daar ook les in hebben gehad?
Langzaamaan begint de afdeling te ontwaken… nog even en het ontbijt komt er aan…roomservice…eigenlijk is het allemaal niet zo slecht hier, all inclusieve, met eten drinken, onderzoek, schoon bed, naalden, sonde, voeding, drinken, vriendelijke woorden en troost waar nodig etc..goed je hebt dan wel wat minder privacy en men bepaald hier en daar best veel voor je…maar het is allemaal geregeld en je laat het gewoon gebeuren… engelen zijn het die verpleegkundige…ben ik nu gehospitaliseerd?

Margriet van Loon,
18 januari 2018

Hakken in de gang
Er speelt zich een heel leven af in de ( wandel)gang van een afdeling. De deur van de kamer staat standaard open. Bezoek komt af en aan en haast iedereen kijkt in elke kamer…automatisme denk ik.

Het draait 24 uur door… in de nacht serene rust met voortschrijdende verpleegkundige die haast geruisloos hun werk doen. Soms komt er een bed langs met een verse patiënt gevolgd door 1 of meerdere familieleden… ook deze mensen fluisteren met elkaar.

Zo tegen de klok van zeven zwelt het rumoer aan. Verpleegkundige komen binnen en groeten elkaar hartelijk. De overdracht kan beginnen. Er komen karren aan, die maken een speciaal geluid, Het gastteam is ook gearriveerd en trekken de karren met eten voort… de geur van koffie komt de kamer binnen… je hoort borden en bestek gerinkel. In de meeste kamers is het rustig, hier en daar komt er een zwaar snurkend geluid de gang in.

8 uur en de bedrijvigheid komt op gang in de gang… de lichten gaan aan en men maakt zich op voor een massa start. Ineens rent er van alles door de gang en gaat men hier en daar de kamers binnen.
Een lieve mevrouw brengt je ontbijt, de verpleegkundige wil weten hoe je temperatuur  en bloeddruk is… heeft u ontlasting gehad? Heeft u ergens pijn? En zoef  ze is weer verdwenen.. dan komt er weer een kar binnen gerold met weer een verpleegkundige er achter aan. De pillenkar… geconcentreerd werkt ze de pillen af om vervolgens met gevaar voor eigen de gang weer op te gaan…

welke verkeersregels gelden hier eindelijk..rechts voorrang, wie het eerst komt wie het eerst maalt? Of is het het recht van de sterkste. Weer staat er ineens iemand in de kamer..even bloedsuiker prikken en….weg…… de drukke gang weer in… op de een of andere manier lopen ze niet echt vaak tegen elkaar aan..de karren wél….

Zo rond half negen wordt het nog drukker in de gang.. dan hoor je hakken de grond raken…de verpleegkundige en het gastteam hebben schoenen aan zonder geluid…maar de artsen in opleiding , artsen, en ander medisch personeel die onderscheiden zich met……….. hakken… je hoort ze van verre aankomen, houden hier en daar halt , praten wat met elkaar om vervolgens de hakken weer luidruchtig neer te zetten…

Voor je het weet komt er een mevrouw met zachte schoenen binnen en die maakt alles schoon, je gaat douchen en hupsakee er maakt iemand je bed op… tot 10 uur is het een levensgevaarlijke bedrijvigheid in de gang… als patiënt kan je maar beter in je kamer blijven… na 10 uur neemt de hectiek af… <img de verpleging drinkt eindelijk het zo verdiende kopje koffie….
De middag en avond verlopen redelijk gestructureerd , behalve zo rond voedertijd…

Wat me bezig houdt is of er nu wel of geen verkeersregels zijn. Misschien moeten ze voor de “ hakken- mensen”  een aparte ingang of eigen gang  maken zodat de hoofdgang iets minder druk is,,, en de verpleegkundige en gastteam voorrang hebben in deze gang. Of moeten er eenrichtingsverkeer komen en de teamleider blaast op een fluitje en alles draait om? Ik heb de oplossing niet en hoop dat morgenvroeg alles weer gaat zonder botsingen.

ik ga wat oude blogs hier publiceren, deze was van januari 2018.

Engelen zijn het!

Florence Nightingale, the lady with the lamp is het boegbeeld van de verpleging. Dat is natuurlijk wel heel lang geleden. Vandaag ga ik om 15.00 uur naar huis, voel me sinds een hele lange tijd goed…en dat is mede dankzij de slimme dokters en de verzorging van verpleging en gastteam.

Morgen is het 4 jaar geleden dat bij mij mijn nier met een tumor van 10,5 cm en mijn bijnier met een tumor van 8,5 cm zijn verwijderd. Een zware zeer pijnlijke operatie maar dankzij die operatie ben ik er nog. ( 10% leeft nog na 5 jaar na de operatie, niercelkanker met uitzaaiing is altijd levensbeëindigend) 

Helaas is tijdens de operatie mijn andere bijnier ook gesneuveld en heb ik de ziekte van Addison ( googelen). Na die operatie werd ik verzorgd door een Engel met prachtige blauwe ogen. Ze was nog leerling…een beetje op het einde van haar opleiding. Ze was zo lief tegen mij en was op dat moment echt mijn houvast. Ik heb gezorgd voor paniek omdat ik nogal flauw viel, het liefs in de douche, en er lang over deed om weer bij te komen. Achteraf was het de ziekte van Addison.  Deze jonge verpleegster verzorgde me op het moment dat ik zo kwetsbaar was, ze had empathie, lief, humor, ze stimuleerde me, maar gaf ook mijn grenzen aan… ze was op dat moment mijn rots in de branding.

Door de ziekte van Addison ben ik inmiddels al vele malen opgenomen in het ziekenhuis. Deze engel met blauwe ogen kwam ik weer tegen op de afdeling interne. Inmiddels afgestudeerd en volledig inzetbaar als verpleegkundige.Ze was min of meer met me mee verhuisd van urologie naar interne. En ook al verzorgd ze me niet elke keer, ik zie haar wel…en nog steeds heb ik een diep respect voor haar. Ze is doortastend, ook als mensen lelijk doen tegen de verpleging, maar blijft zo vreselijk Lief. Ik noem meestal geen namen maar Tamarah is mijn Florence Nightingale en ze staat symbool voor alle verpleegkundige en de medewerkers van het gastteam, artsen etc.  die ik deze weken weer tegen gekomen ben. Allemaal zijn ze lief, doortastend, oprecht, hardwerkend etc. En of ze nu hun diploma hebben of nog lerend zijn..petje af voor deze mensen.

Het is mijn laatste blog over het wel en wee in het ziekenhuis en mijn kijk daarop. Ze hebben het voor elkaar dat ik me sinds hele lange tijd goed voel…en dat komt door  de verpleging, gastteam, artsen, diëtiste, diabetischverpleegkundige etc. die samenwerken  als een team..het zijn de handen aan het bed die mij in mijn kwetsbare momenten ondersteunen en me respectvol behandelen. Het is het team van afdeling 4 interne van het Tweesteden ziekenhuis. Ik zou ze willen nomineren voor een mooi prijs…de Florence Nightingale prijs? De prijs voor vandaag wordt straks meegenomen zodat er wat lekkers in de pauze is. Het liefste gaf ik ze een salarisverhoging …

Bedankt allemaal, stuk voor stuk…ik hoop een hele lange tijd niet in het ziekenhuis te liggen, maar ik weet dat alle andere patiënten die er zijn en komen op deze afdelingen in goede handen zijn. En kom je toevallig weer van die a-sociale tegen, denk dan maar zo, zij zijn egoïstisch en denken dat de wereld om hun draait..zij missen de competentie om respectvol te zijn…het ligt niet aan jullie…engelen zijn jullie, en sommige hebben mooi grote blauwe ogen..

Thanks, om 15.00 zeg ik bye bye ziekenhuis, hello THUIS!

Margriet van Loon die helemaal happy is!

22 januari 2018