Vrijheid, wat is dat nou?

Vandaag de dag hebben we het wel heel veel over vrijheden, wat voor de een vrijheid heet is voor de ander juist niet meer dan een gewoonte. Vandaag 4 mei herdenken wij de mensen die zijn overleden in de tweede wereld oorlog. Ikzelf herdenk meer dan dat, ik denk aan alle vluchtelingen die hun land door oorlog hebben moeten verlaten, de mensen die in gevangenschap leven ook al zijn zogenaamd vrij maar niet vrij mogen spreken. Ik denk aan mensen die vechten voor hun geaardheid, geloof of ongeloof, huidskleur etc. …afijn eigenlijk denk ik aan iedereen die is “gevallen” of niet vrij kunnen spreken of uitkomen voor wat ze zijn.

Het afgelopen jaar wordt het woord vrijheid steeds meer gebruikt. Zelfs Thierry Baudet laat dat middels, naar mijn idee, misplaatste poster zien. We hebben het nu over vrijheid over als wat gewoon is, we denken er niet meer aan hoe we dat verkregen hebben. Ondanks dat we momenteel door Corona wat beperkt worden leef ik in vrijheid.  

Een oom van mij die in de 90 mocht worden heeft zijn hele leven geleefd met de oorlog in hem. Duidelijk getraumatiseerd kwam in zijn stervensfase de tweede wereld oorlog heftig terug. Als hij vertelde over de oorlog verviel hij vaak in de Duits als het over de “ moffen” ging. Zijn broer, 17 jaar heeft het leven gelaten in een kamp in deze nare oorlog. 

Mijn ouders spraken er niet vaak over,  wel kreten als, laat het niet meer gebeuren, of verwijt het kind niet wat de ouders hebben misdaan kwamen veelvuldig langs, ook al snapte ik daar als  kind niks van. Daar bleef het wel bij. Er hing wat geheimzinnigheid over deze periode. Mijn vader zat, net zoals zijn broer bij knokploeg André. Maar wat daar nu gebeurd is, besproken of wat ze meegemaakt hebben heb ik grotendeels uit de boeken  of verhalen van andere mogen halen. Het mooie van de oorlog is dat mijn ouders elkaar hebben getroffen in Londen na de oorlog. Mijn moeder een vrijzinnig gereformeerde jonge vrouw uit Groningen en mijn vader een katholiek uit het donkere zuiden Waalwijk…. Het huwelijk heeft stand gehouden….

Nu hoor ik veel mensen zeggen, ik wil mijn vrijheid terug. Maar in principe vallen onze beperkingen nog wel mee. Kijk eens naar de landen om ons heen. Een Spaanse vriend vertelde me dat ze tijdens de grote lokdown niet naar buiten mochten, alleen essentieel beroepen in de dienstverlening en mensen die met hun handen werkten mochten naar hun werk. Hij werkt bij een bank. Zijn vrouw werkt ook op een kantoor en samen met hun 2 lieve dochters zaten ze vast in hun appartement. Kinderen mochten ook niet buiten spelen…school etc natuurlijk gesloten.

5 mei 2020 viering "75 jaar vrijheid" in Vledderveen

Om boodschappen te mogen doen moest je toestemming hebben etc… dus daar waren ze nog beperkter dan hier. 

Kijk naar de landen aan onze grenzen, heel wat strenger dan wij, maar wij  klagen erop los, demonstreren, lappen de regels aan onze laars, want we willen onze vrijheid terug… 

Vrijheid is voor mij vrij mogen denken, vrij mogen uitspreken zonder dat ik er voor opgepakt wordt. Het leven met de Corona regels is voor mij meer leven met beperkingen…ook ik hoop dat we snel weer afstand mogen doen van deze beperkingen. Maar het beperkt niet mij vrijheid, maar in mijn bewegingen. 

Voor vele zijn de beperkingen en nu beknotting van hun vrijheid. Ik moet zeggen dat ik de jeugd wel kan begrijpen. Ik had , toen ik zo oud was als hun, ook een drang om alles mee te willen maken. Geen tijd om iets te missen, rennen van het ene feestje naar het leuke andere. Dat is ze nu al meer dan een jaar ontzegd. Je zal maar net aan een studie begonnen zijn en online  je lessen moeten volgen…ik zou direct een probleem met mijn motivatie hebben,  Voor hen voelt het wel degelijk dat ze beperkt worden in hun vrijheden.

Vrijheid is dus lastig te definiëren, het zegt wat van je leeftijd en levensfase. Maar laten we vooral niet vergeten hoe we aan deze vrijheden komen, misschien wat minder mopperen en waarderen wat we hebben… vandaag herdenken we, morgen vieren we onze vrijheid.

Wat is voor jouw vrijheid?

Margriet

4 mei 2021

Participatie

Ik denk dat dit het woord van 2021 gaat worden. We participeren wat af.

-Bewonersparticipatie

-Cliënten participatie

-jongeren participatie

-vrouwen participatie

-burger participatie

-maatschappelijke participatie

-ouderen participatie

-familie participatie

-ledenparticipatie

-patienten participatie

En zo zullen er zeker nog veel meer zijn, 

Participeren wat betekend dat nou eigenlijk?

Wikipedia schrijft: Participatie betekent actieve deelname. Het is afgeleid van de Latijnse woorden pars en cipere. Wanneer over participatie wordt gesproken, is er altijd sprake van een subject en een object, ook als dat niet expliciet wordt gemaakt: een persoon of een groep die deelneemt en datgene waaraan zij deelnemen.

Participatie kan in beginsel betrekking hebben op allerlei subjecten (bijvoorbeeld jongeren, burgers, vrouwen) en op allerlei objecten (bijvoorbeeld politiek, arbeid, kunst, architectuur). Het woord participatie heeft een sterk maatschappelijke, vaak politieke connotatie.

Wat in ieder geval duidelijk is , is dat participeren meedoen betekend. Meedoen aan “iets”.

Allerlei instantie zijn er mee bezig, gemeentes, scholen, welzijnswerk , ziekenhuizen etc.etc. Er worden heel wat plannen geschreven, Als je bij Google intypt “participatie” krijg je 3.190.000 hits… waarom nog plannen schrijven denk je, er is genoeg te vinden,

Maar als ik verder lees dan worden deze plannen veelal gemaakt op beleidsniveau door beleidsmakers, managers en ambtenaren. Als het plan klaar is laten we het wat zakken in de organisatie en mogen de medewerkers ook hun ei leggen, zeg maar mee participeren,  Degene die moeten gaan participeren sluiten  als laatste aan als het zo goed als klaar is. Ze worden nauwelijks betrokken in de ontwikkeling. Dat is wel wat raar als je juist wil dat mensen gaan participeren. Zouden juist de doelgroepen waar we het over hebben, die we graag willen activeren tot participatie niet veel eerder betrekken? Nu is het een en ander wel afhankelijk van welke organisatie structuur er is. Zo zal een organisatie die bijvoorbeeld over hartfalen gaat zeker de hartstichting betrekken. Dan is er al een soort structuur aanwezig waarvan je mag verwachten dat daar ook ervaringsdeskundige bij zitten.

Nu ben ik niet in alle verschillende participatie  onderwerpen geïnteresseerd. Want heel eerlijk, als ik overal in zou gaan participeren dan kom ik tijd te kort.  

Dus het zinnetje “ het doel is zoveel mogelijk mensen mee te laten participeren” is wat overtrokken. Ikzelf ben burger….we moeten participeren, een vrouw, weer participeren, maatschappelijk betrokken, dus hupsakee participeren, politiek geïnteresseerd dat wordt participeren en ik ben patiënt (zeg liever ervaringsdeskundige) en dus ook hier participeren.

Dan word er ook nog van je verwacht vooral de regie te houden over je eigen probleemstelling. Man man, ik word er al moe van.

Dan hebben we nog de mensen die wat competenties missen maar we gaan ze niet buitensluiten dus passen we de participatie daarop aan.

Ik weet het niet hoor, met al die participatievormen zie ik langzaam aan de bomen in het bos niet meer. Als ik dan ook nog eens kijk hoeveel verschillende werkvormen er zijn, van participatieladders tot participatieboxen. En natuurlijk zijn er allemaal mooie participatie tekeningen om dit helder te maken word het voor mij wat wazig.

Dus vat ik het voor mijzelf zo samen, ik participeer graag mee, op mijn niveau en met mijn mogelijkheden, noem ze maar competenties. Ik doe zo veel mogelijk mee als ik mij er goed bij voel en vooral bij betrokken word. Want als het allemaal van bovenaf aan op mij gedropt wordt, dan sla ik liever even over… Dus heb je een goed onderwerp dan wil ik graag meedenken als het onderwerp mij aanspreekt, dan mag je van mij inzet en een actiehouding verwachten. Maar ik doe niet overal aan mee hoor…zou participatiemoeheid ook al bestaan?

Margriet

21 april 2021

Feest! ik word 65 jaar!!!!

Deurbord 65 Jaar Verkeersbord 50x50cm

5 jaar geleden vierde ik een groot feest, ik was 60 geworden. In tegenstelling tot mijn 50ste levensjaar had ik er veel zin in. Mijn broer zei in een speech op naar de 65…ik vond dat op dat moment echt niet voor te stellen zelfs voorbarig.

Ik was 57 toen er niercelkanker met uitzaaiingen werd geconstateerd, de oncoloog was duidelijk, niercelkanker met uitzaaiing is altijd levensbeëindigend. Prognose, 3 maanden tot maximaal 1,5 jaar. Tegen alle verwachtingen in werd ik toch geopereerd, Prognose veranderde naar 10% leeft nog na 5 jaar, de eerste 2 jaar overlijden de meeste… nu 7 jaar later typ ik deze blog.

En nu word ik 9 april 65 jaar. Toen ik begon met werken was dat de datum dat je met pensioen zou gaan, dat is voor mij nu met mijn 66 jaar en 6 maanden. Zou het echt zo zijn dat ik volgend jaar mijn AOW moet gaan aanvragen? Zou ik echt nog iets van het pensioenfonds gaan krijgen? Toch niet te begrijpen. 

Maar ik ben toch wat ouderwets, 65 jaar is speciaal ook al is mijn pensioenleeftijd opgeschoven ik had het plan opgepakt om het groots te gaan vieren in Villers-sur-Lesse in de Ardennen, ( voor meer info klik hier )  De beide huizen waren al gehuurd, immers , dacht ik naïef, dan zal die Corona toch wel een stuk minder zijn? Maar niks is minder waar, België zit op slot en de Nederlandse regering is ook duidelijk over reizen. Daarbij ben ik de enige van de gasten die al een vaccin voor de eerste keer heeft gehad. Dus had ik in het begin al vrij snel een reservedatum te pakken, tweede weekend van september. Lijkt mij dat we dan allemaal, die dat willen, gevaccineerd zijn en de derde golf is weggeëbd. Nu moeten het virus niet weer gaan muteren of zo, maar ja, vorig jaar zomer zwakte het visus ook af, In tegenstelling van mensen houdt het virus niet van zomerweer.

Voor familie die niet mee kan gaan ga ik lekker lunchen, ze zitten in de kleine kinderen dus dat wordt bij een speeltuin. Voor mij is het echt heel belangrijk dat de kinderen het naar hun zin hebben. Wie weet kan dat in juni wel.

Voor de Ardenne had ik de boodschappenlijst al klaar. We zouden mogelijk een avond eerder gaan, zodat we vrijdags overdag alles in orde kunnen maken. Dan zou vrijdagavond de huizen vollopen met familie en hun kinderen. Het zou een vrijblijvend weekend worden, de enige “eis” die ik had is om op zaterdagavond samen te eten. Verder voel ik mij het beste als iedereen het naar hun zin heeft…en dat kan natuurlijk erg wisselend zijn. Maar goed dat staat nu voor september dus weer iets om naar uit te kijken.Ik heb nu nog meer tijd om dingen te verzinnen. 

65 jaar, ik had er zo’n hekel aan om ouder te worden en nu…wil ik elke dag vieren, beleven en bewust meemaken. Ik wil er met volle teugen van genieten, zelfs op dagen dat het minder gaat is er wel iets wat de dag de moeite waard maakt. 

Het afscheid nemen van werken heb ik 7 jaar geleden al (gedwongen) gedaan, dus dat scheelt weer. Ik weet nog dat ik dacht dat ik misschien wel tot mijn 70ste zou willen werken. Nu denk ik, ik had best minder hard mogen werken, je werk is echt je leven niet. Je leven is alles waar je van houdt, voor mij is dat allemaal erg dichtbij, mijn tuin, Manu de kat, familie en vrienden, natuur, het weer, de uitstapjes (die mis ik enorm) en dit alles in een willekeurige volgorde.

Gewoon genieten van wat er allemaal gebeurd, mijn broers die hier afgelopen vrijdag weer keihard in de tuin gewerkt hebben, ik was er doodop van maar wat heb ik van hen genoten, lekker verwend met een appelflap en lunch. Voor iemand anders misschien heel gewoon, voor mij tegenwoordig heel bijzonder, heel bijzonder mooi.

Vrijdag ga ik het ook vieren hoor, met de Corona regels in mijn achterhoofd , maak ik er een speciale dag van…want 65 jaar…wie had dat gedacht ik niet…. Op naar de 66, wie weet mag ik de formulieren voor mijn WAO nog gaan invullen…..duimen hé

Margriet 

5 april 2021

Denken in beperkingen of mogelijkheden?

Bibian Mentel is overleden. Een indrukwekkende jonge vrouw van 48 jaar die ons liet zien dat denken in mogelijkheden je leven verrijkt.

Ze ging door ondanks haar diagnose kanker en amputatie, zocht naar mogelijkheden en  werd zo ook nog eens drievoudig paralympisch kampioen snowboarden. Ze richtte een stichting op, mentelityfoundiation.org , waar ze zich inzette om kinderen en jongvolwassenen te leren vooral je dromen na te jagen ondanks je beperkingen,

Eigenlijk zag je dat ook bij Marc de Hond, hij liet ondanks zijn beperkingen ons een mooi kant zien..hij liet aan zijn kinderen ook nog een mooie visuele erfenis na. Hoe krachtig. 

Het zijn deze mensen die mij nog meer stimuleren naar mogelijkheden te kijken. Nu doe ik dat eigenlijk wel, maar betrap mijzelf ook wel eens dat ik kan doemdenken. Hoe menselijk is dat.

Als kind kwam men er laat achter dat ik een audiologische beperking had. Ondanks operaties werd mijn gehoor niet beter, wel verminderde iets de ontstekingen. In die tijd (ik praat bij 58 jaar geleden) was men er niet zo voor om hoortoestellen aan te meten bij kinderen. Want, dacht men, dan worden de oren lui. Dat het niet goed horen een verstoring geeft in je ontwikkeling werd toen niet , in tegenstelling van nu, meegenomen. Dat betekende dat ik op school niet mee kon, doelwit werd van pesterijen. Ik had als kleuter al een bloedhekel aan het spel dat je in het midden van de kring moest zitten, je hoofd op je knieën en je handen voor je ogen. De non (jaja die waren er toen nog) tikte dan een kind aan die heel zachtjes achter je moest gaan zitten. Ik had geen flauw benul hoeveel kinderen er achter mij zaten…en als ik zei 3 en omkeek zat heel de klas achter mij schaterend van het lachen. Later op school kreeg je fluister spelletjes, nu kon en kan ik al niet zo goed fluisteren, ik verstond echt niet wat er tegen mij gezegd werd. Dus hilariteit alom. 

Als kind, dat slecht hoort, weet je niet wat “ normaal is”. Je bent je dus ook niet bewust van de beperking. Ik had, achteraf gezien, toen al flink last van evenwichtsstoornis. Viel mijn knieën geregeld kapot, werd ziek op de schommel, en autoritjes waren helemaal een ramp. Ik kon niet schaatsen, alhoewel ik reuze mijn best deed, rolschaatsen was geheid vallen en ik ging ook nog op turnen. De evenwichtsbalk kon ik meestal 2 passen opzetten om er dan vanaf te kukelen. Ik brak mijn arm door het vallen met mijn fiets tec.

Maar, ik ging dapper door, bleef op de schommel kruipen, (rol)schaatsen, en die evenwichtsalk vol overtuiging beklimmen, 

Eigenlijk hebben deze ervaringen , er waren er natuurlijk nog veel meer, bij mij automatisch aangewakkerd om te kijken naar mijn mogelijkheden. Het was een natuurlijk proces. Alleen zijn we in ons mooi land niet zo gewend om naar mogelijkheden te kijken maar rekenen we elkaar af op onze onvolmaaktheden.

Ik heb een lange schoolweg gedaan, van Mavo teruggezet naar de huishoudschool, daar met prachtige punten geslaagd (jaja) naar de VHBO, naar de MBO en uiteindelijk HBO. Verder ontwikkeld met cursussen etc. Ik koos voor het welzijnswerk, werken met mensen, luisteren naar mensen en kijken of ik iets kon veranderen, agogisch handelen noemen ze dat.

Al tijdens mijn opleiding werd mijn gehoor gebruikt als argument om misschien wat anders te gaan doen, je moet immers luisteren naar mensen. Nu is horen en luisteren niet hetzelfde. Bij horen hebben we het over het letterlijk verstaan wat iemand zegt, elk woordje. Bij luisteren hebben we het over lichaamstaal, houding, mimiek etc. en natuurlijk het gesproken woord. Ik versta nog steeds niet (en de hoortoestellen zijn echt veel verbetert) elk woord maar maak zelf het verhaal compleet met hetgeen ik zie. Dat gaat meestal goed, en soms heel soms versta ik iets niet goed wat vaak een hilarisch moment geeft. Tijdens mijn opleiding vroeg ik al vooral te kijk naar mijn mogelijkheden.  Ik ben uiteindelijk gaan werken in het welzijnsveld, voor met jongeren die niet altijd het juiste pad wisten te bewandelen. In al mijn latere banen vroeg ik om een speciale telefoon en later werd mijn mobiel met ringleiding mijn uitkomst. Toch werd ik aangesproken op wat ik niet kon en niet wat ik wel kon. Ik heb mijn hele leven ervoor gevochten vooral naar mijn mogelijkheden te kijken.

Op Facebook lees je vaak verhalen van mensen met chronische pijnen en ziekten, het valt me op dat de nadruk daar juist op hetgeen ligt wat ze niet kunnen. Lijkt soms wel een wedstrijd, de een heeft het nog erger dan een ander. Ik lees hun verhalen, ze zijn 5 km (!) wezen wandelen  in de bossen en hebben pijn… Hebben de tuin zomer klaar gemaakt en kunnen even niet meer omdat ze doodmoe zijn… laten hun curve zien hoe “hoog” hun bloedsuikers zijn, waar de ander dan nog een nog ergere curve heeft.. In mijn optiek zijn ze zo bezig met hun belemmeringen dat ze hun mogelijkheden niet meer kunnen zien.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 1f67ae05-db6b-44da-a0b5-987b4407c6d1.jpeg

Nu ben ik inmiddels 7 jaar chronisch ziek, heb ik veel ingeleverd, heb ik een scootmobiel, een rolstoel, mijn ringleiding natuurlijk, een bed in de kamer. En nog steeds zie ik mogelijkheden. Op een heel ander niveau dan voor mijn ziek zijn. Ik ontwikkel nieuwe talenten. Ik schrijf blogs, en ik schijn te kunnen tekenen. Ik blijf maatschappelijk actief en vind het nog steeds leuk om mensen te helpen. Heb net een rondje met de scootmobiel gemaakt in de zon. Ben Zapper geworden (ik ruim zwerfvuil vanuit mijn scootmobiel op) en kijk uit naar mijn volgende rit. Morgen wordt het nog een dag heel mooi weer, ik ga ervan genieten. Weet jij je mogelijkheden? Ik hoor het graag.

Margriet

30 maart 2021

Ik ga met bijen knuffelen

Sinds enkele dagen hangt er een bijenhotel in mijn tuin. Ze noemen het knuffelbijen, maar natuurlijk kan je er niet ééntje er uit nemen en mee gaan knuffelen. Het is bedoeld om er wat van te leren. Knuffelbijen zijn eigenlijk metselbijen en daar zijn er gelukkig nog voldoende van. Maar ze moeten echt in een tuin waar ook “eten” te halen is. Want erg ver vliegen doen ze niet. Het is natuurlijk ook niet dat ik hier zoveel bijen heb als in een korf, het zijn er een paar. Ze zitten nu nog in een cocon en als het beter, lees warmer, weer wordt dan komen ze uit hun cocon en gaan dan in het bijenhotel logeren. De mannetjes komen als eerste en de vrouwtjes iets later. Zodra de vrouwtje er zijn worden ze bevrucht. 

De vrouwtjes zoeken een van de gaatjes in je hotel uit om te nestelen. (als alles naar wens gaat natuurlijk) De mannen worden aan het werk gezet om nectar uit de bloemen te halen….daar voeden ze mee. Zoals ik ooit op school geleerd heb is het heel belangrijk voor planten om van stuifmeel voorzien te worden. Dat nemen de bijen mee op hun vleugels en lijf en zo worden ook de planten bevrucht.

Afijn in het najaar moet je het bijenhotel wel schoonmaken en de cocons weer in de koker doen en bij een koele temperatuur behouden.

Toen de doos kwam, was ik als de dood dat de bijen al uit de cocon gekropen waren, dus had ik de doos voor de zekerheid buiten open gemaakt. Maar niks was minder waar hoor, ze zaten nog netjes in het kokertje wat ik in de ijskast gelegd heb zoals ze dat beschreven..want ik moest er niet aan denken dat die beestjes in mijn huis zouden rondvliegen… want ook al steken niet, ze horen buiten.

Dat vind ik trouwens ook van muizen, niet bepaald de dieren waar ik dol op ben…maar buiten vind ik het prima, als ze zich tenminste niet laten zien als ik buiten ben. Nu is mijn kat Manu ook dol op muizen….en die neemt het mee naar binnen als cadeau. En daar ben ik dus niet blij mee…zo eng… Meestal sluit ik dan de buiten deur en mag ze pas weer binnen als ik zie dat er niks in haar bekje zit (ja ja ik ben een schijtluis)

Maar goed ik heb dus bijen. In de folder staat dat je eens de tijd moet nemen en een stoel bij het bijenhotel moet zetten en eens kijken wat er gebeurd… dat ga ik zeker doen… Gelukkig heb ik nog maanden om mij te motiveren het hotel schoon te maken en de cocons in een koker te doen….want dat lijkt me dus weer eng…

Kijk eens op https://knuffelbijen.nl daar staat nog veel meer informatie. 

Imkers zijn trouwens niet allemaal gelukkig met de knuffelbijen, die vinden dat er voldoende metselbijen zijn. Nu komen er in mijn tuin best veel insecten maar ik hoop hier dan ook nog van te leren… 

Ik denk niet dat ik trouwens geboortekaartjes ga rondsturen hoor… maar hoop wel op een nieuwe populatie…. Laat de zon maar schijnen, daar kan ik niet op wachten…

Margriet

17 maart 2021

Complimenten-dag

loesje

Vandaag is het complimenten-dag, iets wat ik niet ongestoord voorbij wil laten gaan. Het afgelopen jaar is voor iedereen een bijzonder jaar geweest. Corona heeft veel roet in het eten gegooid, voor sommige mensen is hun leven een warboel geworden , voor sommige met ernstige gevolgen, terwijl andere , net als ik, in hun bubbel leven zonder niet teveel moeite.

Mijn eerste compliment gaat dan ook naar alle mensen in de medische en verzorgende wereld. Niet alleen de handen aan bed in een ziekenhuis, maar ook zij die werken in verpleeghuizen, de thuiszorg, fysiotherapie, thuishulpen etc. Een ieder heeft het afgelopen jaar extra inspanning geleverd, vele hebben een bonus gekregen van 1000,00 euro maar dat is maar een schijntje ten opzichten van hun inzet en het risico dat ze lopen. Zeker in het begin ging de beschermende materialen naar ziekenhuizen en moest de rest het zonder doen. Maar helaas hebben ook voldoende verpleegkundige en artsen, met beschermende materialen toch zelf corona gekregen. De een met milde klachten de ander bracht het er minder goed vanaf.

Mijn tweede compliment moet echt naar mijn mantelzorgers, ik weet dat er één nu hard roept dat hij geen mantelzorger is, dat hij het normaal vindt te helpen als iemand in zijn familie erom vraagt, maar laten we eerlijk zijn, wie gaat met mij mee naar de doktoren? Regelt wekelijks de maaltijden bij de slager? Zet mijn vuilnis buiten, onderhoudt mijn tuin, brengt me overal naar toe als ik het vraag? Staat altijd voor mij klaar…. Hij, die mantelzorger die vindt dat hij geen mantelzorg is. De Andere waardeer ik heel erg, maar die roepen dan ook niet telkens als ik ze bedank “ ik zal het doorgeven”. Zonder mijn familie en vrienden zou mijn leven er akelig kaal uit zien. 

Mijn derde compliment gaat naar de artsen zoals de endocrinoloog en KNO-arts, diëtiste en de verzorgers zoals de fysiotherapeuten, thuishulpen en thuiszorg die mij persoonlijk helpen. Ik ben mij ervan bewust dat in deze tijd van Corona, waarin deze mensen al extra inspanning leveren het bijzonder is dat ze mij helpen. Op welke manier dan ook. Ik ben blij dat ik deze mensen ken. Dat ze mij blijven ondersteunen. Ieder op hun eigen manier. Ik hoop dat ik niet te lastig voor ze ben…

Hoe geef je een compliment?

Mijn laatste compliment gaat naar alle mensen die wat extra’s voor een ander over hebben. Zeker in de eerste lockdown kwamen er mooie initiatieven. Stonden er hier geregeld kaartjes of bloemen  van een gulle gever. Die enthousiasme is wel over en iedereen is het zeker wat beu, maar er zijn nog steeds mensen die extra inspanningen leveren voor hun buren (de mijne ook) familieleden of vrienden. Sommige gaan geregeld op bezoek bij eenzame ouderen, andere doen boodschappen etc. Mooi dat ze dat nog steeds doen. Want achter sommige voordeuren is veel leed. Laten we daar vooral bewust van zijn.

Ik ben gezegend met mooie familie , buren en vrienden. Niet iedereen heeft dat. Ik heb respect voor alle mensen die daar juist zo attent in zijn…dank daarvoor

Groet

Margriet

1 maart 2021, complimenten-dag

Wat ga jij doen?

De vaccinaties staan voor de deur , ik mag volgende vrijdag.  Ik krijg de AstraZeneca, je hebt immers niks te kiezen. Wat ik wel bijzonder vind is dat dit vaccin maar een bescherming van 60% geeft en dat we die dan toedienen aan een kwetsbare groep terwijl Pfizer 95% werkt.

Kan een cartoon zijn van de tekst 'VACCiN IN ZiCHT... NEE, Jij NIET! Jij BENT ALS KiND AL IN DE KETEL MET VACCIN GEVALLEN! kim VRTNWS'

Ter info;

Het vaccin is goedgekeurd voor mensen vanaf 18 jaar. Voor mensen van 55 jaar en ouder zijn nog niet genoeg resultaten bekend om te bepalen wat de exacte werkzaamheid van het vaccin is voor deze groep. Wel is er betrouwbare informatie dat het vaccin veilig is voor deze doelgroep. Op basis van eerdere ervaringen met andere vaccins, waaruit blijkt dat deze leeftijdsgroep een goede immuunrespons geeft, wordt verwacht dat het vaccin ook deze doelgroep bescherming biedt. Daarom kan het vaccin ook gebruikt worden voor ouderen. Meer informatie over de werkzaamheid wordt verder onderzocht in lopende onderzoeken waar meer ouderen aan deelnemen.

Maar schrijven ze op de site van de overheid, mocht u toch Corona krijgen dan verloopt die waarschijnlijk milder…. Eigenlijk wil ik die van 95%…

Maar beter iets dan niets zal je zeggen en dat is ook zo. Ik hoor in mijn omgeving steeds meer mensen die Corona hebben of hebben gehad. De een had er minimaal last van en de ander was of is doodziek en ligt in het ziekenhuis. Diverse mensen revalideren zich rot om weer op hun oude niveau te komen wat misschien nooit meer mogelijk is.

Was de discussie wel of niet vaccineren een paar weken geleden nog heel hevig en heftig. Ik heb het idee dat die wat is gaan liggen. Meer respect voor elkaar. Wel of niet vaccineren is een persoonlijke keuze en ik kan me zo voorstellen dat als je jong en gezond bent je er heel anders over denkt dan ik in mijn situatie. Of die mensen , ook van mijn leeftijd, die er heel bewust over nadenken en hun keuze maken… helemaal goed.

Wat ik dan weer heel lastig en twijfelachtig vind is dat ze gaan kijken of mensen die gevaccineerd zijn een voordeel zouden kunnen hebben bij leuke dingen in Nederland zoals festivals. Maar ik lees ook dat vliegtuigmaatschappijen en andere landen een soort paspoort willen zien. 

Nu ben je jong en onbezonnen en wil je na lange tijd niks toch graag erop uit, lekker naar een ander land…worden ze onder “ druk” toch verplicht te vaccineren..weg vrije keuze.

Helaas kunnen we niet over onze landsgrenzen regeren maar in Nederland kunnen we dat wel. Ik heb ook het idee dat veel mensen zich toch laten vaccineren dus komen we wellicht makkelijk boven de 75% en dan is het ook goed. Nederland is een land met veel vrijheden, ondanks de corona beperkingen die we nu hebben. Laten we dat vooral koesteren. Dus geen paspoort voor vaccinatie wat mij betreft.

Zie jij dat ook, of ben ik abuis, maar is de verkiezingsstrijd nu echt begonnen en gebruiken we nu de Corona als onderwerp om kiezers te trekken? In elk interview hoor ik mensen argumenten gebruiken en er nog eens nadrukkelijk bij zeggen van welke partij ze zijn. Volgens mij moet de politiek vooral druk gaan maken over de opkomende werkeloosheid, de mensen die in de knel zitten, hun kiezers dus in plaats van makkelijk scoren, boe roepen en achterover leunen. Regeren is vooruitzien en komen met oplossingen in plaats van de hakken in het zand,

Ik maak elke keer wel gebruik van mijn stemrecht maar weet niet of ik dit keer ga. Ondanks dat ik dan de eerste vaccinatie heb gehad blijft die 60% in mijn hoofd hangen…moet waarschijnlijk hier weer in het zorgcentrum voor senioren gaan stemmen. Daar heeft Corona enorm huisgehouden en er zijn nog steeds afdelingen beperkt of niet open…kijk, daar ga ik dus niet heen… Eigenlijk ben ik er nog niet aan toe om in een plaats te zijn waar meer mensen komen. Ga veel liever op de koffie bij vrienden en familie…dat heb ik nu ook al bijna een jaar niet meer gedaan, alhoewel afgelopen zomer, veel buiten wel mensen heb ontmoet, maar daarna mondjesmaat. 

Je weet immers ook niet of mensen die je gaat ontmoeten in zo’n kieslocatie niet ziek zijn, of bij zieke mensen zijn gekomen.. wie moet je nog vertrouwen? Ik kan natuurlijk altijd iemand machtigen hé, gaat mijn stem niet verloren.. ach ik zie het allemaal wel. Nu hopen dat ik niet teveel bijverschijnselen van die vaccinatie ga krijgen…voel me namelijk sinds lange tijd steeds beter worden. Laat het voorjaar komen en de zon voor een ieder gaan schijnen…het warme weer vindt het virus in ieder geval niet leuk…

Margriet

18 februari 2021

Ik woon al 3 jaar samen….

Je wist het niet, maar deze verstokte vrijgezel woont alweer 3 jaar samen. Ik heb altijd geroepen, samenwonen? Daar doe ik niet meer aan, daarvoor ben ik veel te lang alleen. Maar toch is het gebeurd. Het is geen man dit keer maar een vrouw, wist niet dat ik dat in me had. Ze is wel heel geduldig en makkelijk in de omgang. Stelt geen hoge eisen en lust bijna alles. Ideaal zou je zeggen. Helaas maakt ze er soms wel een puinzooi van en gaat ze gewoon op tafel zitten. En als er spullen op staan dan hebben die pech. Wat ze ook van me eist is dat ik de deur voor haar open en dicht doet, dat dan weer wel.  

Ze houdt van TV kijken en laat mij de keuze alhoewel haar voorkeur uit gaat naar dieren programma’s met dieren, liefst vogels, tennis en schaatsen. Maar als ik een keer wil Netflixen dan vindt ze dat goed.

Samen eten doen we eigenlijk niet, ik heb altijd op een ander moment honger dan zij. Maar samen slapen doen we dan weer wel. Ze gooit me soms bijna uit bed. Ze heeft sowieso meer slaap nodig dan ik. 

Ze heeft veel humor en dat heb ik ook, daarin lijken we op elkaar, Ze vindt mensen leuk en kinderen fantastisch, ik ook. 

Maar goed het is 3 jaar geleden dat ik de deur open deed voor haar. Ik moest haar wel ophalen bij Nijmegen. Een jonge tienermoeder. Grote ronde ogen, beetje groen en een donkere huid, op slag verliefd. Haar kinderen bleven in het opvang gezin…

Ja Manu mijn kat en ik wonen 3 jaar samen. 

Ze was op straat gevonden met haar kittens, uitgemergeld wist ze het te overleven. Het heeft even geduurd dat ze stopte met alle doosjes open te maken of de vuilniszak aan flarden te scheuren. Ze lustte zelfs aardappelschillen. Nu is het een verwende kat die bij slecht weer er zelf voor kiest niet de tuin in te gaan.  Bijzonder beest die Manu.

Toen Badutje, de kat ervoor van ouderdom overleed wilde ik niet meer aan een andere kat beginnen, Immers hoe lang blijf ik nog op deze aardkloot? Maar na weken van stilte dacht ik, eentje uit het asiel, een tweede kans te geven. Mag gerust een oma zijn.Via een vriendin die bij een asiel werkt als vrijwilligerster ben ik aan Manu gekomen, mijn eisen: geen kat die de hele dag de hort op is en mens gericht. Nou ik heb veel meer gekregen. Nu in de tijd van Corona, waarin je sociale leven nog minder is geworden, is Manu het lichtpuntje van de dag. Iets om voor te zorgen en iets wat gezelligheid geeft. ze houdt van aandacht en knuffelen….dus daar wordt ze aardig mee verwend… ik knijp in mijn handjes met Manu..zo makkelijke humorisctische, vrolijke kat… zo blij met haar.

3 jaar alweer, lijkt veel minder

Margriet.

3 februari 2021

ik ben jarig, nou ja soort van.

23 januari blijft voor mij een bijzondere datum, een soort verjaardag. 7 jaar geleden zat ik (22 januari) opgenomen in het ziekenhuis te wachten op een grote operatie, nier en bijnier moest worden verwijderd, ze zouden er een werkdag mee bezig zijn had men vertelt. Ik was bloednerveus maar de kanker zou uit mijn lichaam gehaald worden waardoor mijn levenskansen van 3 maanden tot een jaar misschien anderhalf zou veranderen in 10% leeft nog na 5 jaar, de eerste twee jaar overlijden de meeste. Het was van het begin af aan duidelijk dat uitgezaaide nierkanker niet te genezen is.

ik geef mijn leven een dikke 8

Maar hier zit ik dan 7 jaar verder en ondanks alle beperkingen geniet ik nog dagelijks van mijn leven, de ene dag wat meer dan de andere.

Natuurlijk kijk ik nog wel eens om. Heel mijn leven ben ik slechthorend en ik heb altijd mijn best gedaan niet in een uitzonderingsregel te vallen. Ik geloof dat ik er aardig in gelukt ben. Diverse operaties, evenwichtsstoornis etc, maar telkens kwam ik weer terug..

In 2010 brak ik door een auto-ongeluk mijn nek op twee plaatsen, dat heeft veel impact op mij gehad, en uiteindelijk mijn baan gekost, maar op de een of andere manier ben ik daar ook weer goed uitgekomen, heb ik een goede revalidatie gehad waardoor ik zelfs weer kon fietsen. En een hele bijzondere vriendschap aan over gehouden. 

Toen in november 2013 kanker werd geconstateerd was de oncoloog van begin af aan helder…ik schrok mij een hoedje. Na de operatie ben ik eigenlijk alleen bezig geweest om zo snel mogelijk weer sterk te worden. Helaas was er niet 1 maar 2 bijnieren verwijderd.. en dat betekende de ziekte van Addison. Dat die ziekte zoveel impact zou hebben wist ik echt niet. Je slikt dagelijkse meerdere keren hydrocortison ( stresshormoon) maar voordat we er achter waren hoe het kwam dat ik telkens een (bijna) crisis had werd pas 2 jaar geleden duidelijk. Sindsdien ligt mijn sonde in mijn darm.(Mijn maag is verlamd waarschijnlijk neuropathie door het diabeet zijn.) Sindsdien heb ik geen crisissen meer gehad, heerlijk! Ondanks dat ik door medicatie 50 kg ben aangekomen, een lage weerstand heb, mijn suikerwaarden geregeld van slag is, en wat meer fysieke ongemakken, geef ik mijn leven een 8.

Want:

Ondanks lockdown en aankomende avondklok heb ik genoeg om voor te leven, Mijn broers, neven en nichten, de kinderen daarvan, mijn vrienden en kennissen, mijn huisdier,  de opkomende bollen (ja de eerste kopjes komen al uit de grond), het wordt al wat eerder licht in de morgen, we zijn op weg naar de lente. Kan ik zo genieten van spelende kinderen op het woonerf, de grappige appjes die ik krijg etc. 

We zijn in een tijd gekomen waar sommige vinden dat onze vrijheden zijn beperkt, en ik denk alleen maar, hoop geen Corona te krijgen. Dat sommige vinden dat hun leven een stuk minder waard is nu, er zijn er die er depressief van worden etc. 

Maar ik kijk naar de mogelijkheden, we kunnen er gewoon op uit, misschien niet op het moment dat jij dat wil, en die 7 uur dat iets niet mag, ach dat neem ik op de koop toe. 

Ik kan mij goed vermaken en misschien is dat wel mijn geluk, en heeft niet iedereen dat. Ik vermaak me met de kat te knuffelen, ze komt nog steeds dus ze zal het ook wel fijn vinden, tv kijken, Netflix, ben weer aan het breien geslagen en teken nog steeds ansichtkaarten. Kan nog steeds  actief zijn in het vrijwilligerswerk, jawel thuis, alleen achter de pc, de ene keer met Teams en de andere keer met Zoom de volgende keer overdenk ik wat onderwerpen.

Ik vier verjaardagen van mensen die mij aan het hart gaan gewoon thuis, de ene keer met Zoom, de andere keer proost ik via de telefoon.

Ik omarm het leven, wil zeker nog niet dood. (Moet op zijn minst mijn 65 jaar vieren) En ik hoop dat ook jij wat vindt om te omarmen… we komen deze tijd wel door. 

Ik kijk uit naar mijn verjaardag, ik word 65 jaar, wie had dat gedacht, ik niet.. hoop dat ik het in de Ardenne kan vieren met mijn familie en als dat niet lukt dan maar verderop in het seizoen. 

Verjaardagskaarten - Verjaardagskaart - Uil - Zie ik het goed? Jarig?

Eigenlijk heb ik mij heel mijn leven laten leiden door mogelijkheden en kon ik vreselijk boos worden als andere je beoordeelde op je onmogelijkheden. Dus waarom zou ik dat nu veranderen?

Nee morgen is het 7 jaar geleden, het voelt als een verjaardag, ik neem er zeker een alcoholvrije borrel op…. Zo bijzonder ,,op naar de 8 jaar!

Margriet

22 januari 2021

Negativiteit, ik kan er slecht tegen.

Een trigger voor mij, ik merk zelfs dat ik er wat boos om wordt. Vandaag zijn de eerste vaccinaties gezet, natuurlijk geeft de pers daar aandacht aan, nieuwswaarden. Nu geeft de pers aan veel dingen aandacht en het ene interesseert mij wel en het andere niet.

Maar vandaag viel het me op dat mensen vooral negatief hun gevoelens uiten. De aandacht van de pers is niet goed, waarom wordt de koning en koningin niet als eerste gevaccineerd, je ziet zo dat wij proefdieren zijn. Het ergste van alles vind ik dat we elkaar proberen te overtuigen. Nou ja, dat doen met name de tegenstanders. Sommige zeker met goede argumentatie die geldt voor hun situatie, andere oordelen over mensen met onderliggende ziektes wat allemaal hun eigen schuld zou zijn. De volgende denkt dat we allemaal gechipt worden en er zijn er zelfs die denken dat deze injectie je dood om de overbevolking tegen te gaan. 

Opvallend is het dat dit overwegend degene zijn die tegen iets reageren, zelden lees je dat iemand iets positiefs schrijft. Het lijkt wel, als jij je wel laat vaccineren, je moet verdedigen.  Als je al een reactie geeft word je afgemaakt met niet misverstaande woorden..beledigend, onder de gordel etc. Dus daar leer je snel van, tenminste ik wel.

Persoonlijk vind ik dat een ieder zijn gezonde verstand moet gebruiken. De situatie waar je in zit, wel of geen onderliggende ziekte, overgewicht (ook al zoiets om lekker negatief over te schrijven en vooral de dikkerds zijn daar zelf de oorzaak van…nooit gehoord van overgewicht door medicatie, het missen van een hormoon of zo…nee eigen schuld). Je leeftijd, waar sta jij in het leven, je beroep etc zijn overwegingen die je mee mag nemen in je denken.

Voor mij ligt het echt anders, overgewicht ( en niet zo’n beetje ook, door medicatie helaas) meerdere onderliggende ziektes, en inmiddels 64 jaar. Ik laat mij vaccineren, ik neem de eventuele bijwerkingen op de koop toe, alles beter dan aan COVID te overlijden. Overigens kom ik niet op de IC, daar kies ik zelf voor, dus geen triage door mij.  Het duurt op zijn vroegst nog tot maart gezien het kaartje, dus blijf ik zoveel mogelijk in mijn bubbel.

Maar terug naar het onderwerp, negativiteit. Ik weet het niet, zijn de lontjes werkelijk korter door de situatie rondom Corona? Of was of is dit (latent) aanwezig bij de mensen? Waarom reageren we zo negatief op welke berichtgeving dan ook? Zelfs als iemand een mooie geldprijs wint, had dat beter verdeeld kunnen worden over meerdere mensen, zou men ook zo reageren als zijzelf die prijs hadden gewonnen?

Onze regering is slecht, Nederland is een verrot land, sommige hebben het over dictatuur en andere vergelijken het met de tweede wereld oorlog (En dat vind ik echt not done!). De volgende ontkent het bestaan van het virus of vind het maar een griepje. Er is in mijn idee nog nooit zoveel gedemonstreerd als in het afgelopen jaar. Er zijn telkens demonstratie waar de 1,5 meter niet wordt gerespecteerd, geen mondkapjes (want dat is ook onzin…zegt men, over de hele wereld lopen mensen met mondkapjes maar die zijn dus allemaal achterlijk)… Je moet er toch niet aan denken dat jouw geliefde, broer, zus, vriend, vriendin etc mee demonstreert en jou besmet met het Corona virus? 

Ik kom er niet uit waarom de negatieve reacties (die vaak heel heftig en over de grens zijn) zo de boventoon voert. Hoe komt het dat die mensen zo negatief reageren? Zijn ze boos, gevoel van niet gehoord worden? Ik weet het niet, jij wel?

Ik ben een grote voorstander van open discussie met respect voor elkanders mening. Ik ken diverse mensen in mijn omgeving die om voor hun zeer zeker goede redenen zich niet laten vaccineren. Ik heb daar respect voor. Waar ik slecht tegen kan is de broodjes aap verhalen die rond gaan, de reacties die echt bedoeld zijn om elkander bang te maken.

Voor mij mag het allemaal een stuk liever , we werken zo polarisatie alleen maar in de hand. Voor en tegenstanders in een open discussie, die wel netjes gevoerd wordt op grond van argumenten en geen broodje aap verhalen. Er gaat al een week of zo een foto van Hugo de Jonge rond waarin hij geïnjecteerd zou zijn met een dopje op de spuit…. Het vaccin was toen nog niet in Nederland, maar het werd massaal gedeeld…. Waar blijft het gezonde verstand?

Het voordeel van negativiteit voor mij is dat ik alles een stuk positiever ga zien. Ik wil me er niet boos om maken (dus schrijf je een blog en ben je het kwijt) Ik heb er immers geen invloed op. Dus sluit ik het graag af met wat positieve berichtgeving.

 ● Nog een maand of 3 en we zitten in de lente, komen de bolletjes weer uit, en krijgen de                                meeste  mensen weer een beter humeur.

● Hoop ik in april “gewoon” 65 te worden, wie had dat gedacht, en ben ik in mijn hoofd plannen aan het maken.

● Is de verwachtte sneeuw uitgebleven… ( fijn voor mij minder fijn voor de kinderen)

Wens ik jou een fijne dag!

Margriet

6 januari 2021

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑