Broers!

Afgelopen week waren twee broers hier in de tuin aan het werk. Ik bof met ze maar ze brachten met hun bijzondere humor mij terug naar mijn kinderjaren. De opmerkingen waren niet van de lucht. Zo regel ik altijd wat lekkers bij de koffie, verse soep en lekkere broodjes etc. Maar zo is het geintje, “ zo dat is de eerste keer dat we hier wat krijgen” en dat natuurlijk als de hulp erbij is. Of onze Margriet gaat onder curatele en mag geen plantjes meer in de tuin zetten , tot aan, heeft de buurvrouw geen tegels over? Dan gaan we het betegelen… ik laat het maar over me heen komen.

Ik ben opgegroeid met 4 broers, 3 boven mij en 1 onder mij. Was dat niet naar wordt er vaak gevraagd. Tja in mijn kinderjaren zeker niet. Ik voetbalde met ze mee, klom in de appelboom waar ik dan wel weer niet uit durfde. Speelde met ze mee, pijltjes schieten door de open ramen, sneeuwballengevecht, blikje trappen en al niet meer, Mijn ouders werden vaak aangesproken dat ik jongensachtige trekjes had…niet raar toch?

familie van Loon

Eigenlijk kwam het besef van méér broers pas wat later, Mijn oudste broer ging naar kostschool zo rond zijn 11 jaar geloof ik, dan ben ik 4 dus heb daar niet echt veel herinneringen aan, die herinneringen zijn van veel later. Eigenlijk draaide het vooral om de broer boven en onder mij. De een na oudste broer zat nogal vaak met zijn neus in een boek, die was voor mij schijnbaar toen niet zo interessant.(in tegenstelling tot nu) Daarbij was hij veel weg naar de manege waar hij van alles deed. Ook les geven begreep ik later.

Foto: collectie Regionaal Historisch Centrum Eindhoven 129868
Koningshof

Pas in mijn pubertijd werd het wat lastig, ook ik ging naar een kostschool maar was in tegenstelling tot mijn oudste broer (die toen alweer met frisse tegenzin in de militaire dienst zat) elk weekend thuis. Toen mijn vader overleed op een veel te jonge leeftijd (30 september zou hij 101 geworden zijn, maar hij is inmiddels al 46 jaar dood) kreeg ik ineens 3 vaders erbij en een jongste broer die mij ineens begon te beschermen. 

Ook ik ging op zaterdagavond uit, samen met een groep vrienden van de scouting. Zo rond de klok van  half twaalf, twaalf uur kwam ik bijna altijd wel een broer tegen die vond dat ik naar huis moest. Mijn argumenten dat ik niet alleen naar huis ging, ik met een groep was etc. Mocht niet baten. Ik moest mee. Ik had snel geleerd dat direct te doen. De betreffende broer bracht mij thuis, ik wachtte even tot hij de straat uit was , en ging dan weer terug naar het cafe waar de rest van mijn vrienden waren. In de hoop niet nóg een broer tegen te komen. Het was natuurlijk wel een groot voordeel dat we in het centrum woonden. 

Op de een of andere manier wilde ze me allemaal beschermen weet ik nu, toen vond ik het maar een vervelend trekje. Als kind was ik één van hen, ravotte ik er op los, pikten we gezamenlijk de koekjes uit de trommel, kregen we gezamenlijk straf.. Maar dat veranderde vanaf het moment mijn vader is overleden. Ze bepaalde nog net niet hoe laat ik thuis moest zijn of welke kleding ik zou dragen. 

Ik ben dus echt als enig meisje opgegroeid in een jongensgezin. Ik heb eigenlijk veel goede herinneringen aan mijn kinderjaren en jeugd. Dat kwam ook mede door mijn broers. En de ongemakken van de vaderlijke gevoelens, ach die waren goed bedoeld.

Hartelijk dank

Nu ben ik 64 jaar en komen 2 broers hier de tuin doen, ze werken stevig door, dezelfde broers hebben ook al geholpen met de renovatie van mijn huis, sjouwen vaak dingen voor me weg, repareren van alles, en komen met creatieve oplossingen, één ervan rijdt mij van arts naar arts… Ze weten niet half hoe blij ik met hun ben. En als ik dan poog ze te bedanken dan wuiven ze het weg…. Zouden dit nu vaderlijke gevoelens zijn of zijn het, net als ik, helpers… Mensen die graag een ander helpen zonder er iets voor te krijgen?

Margriet

28 september 2020

Als je ouder wordt, word je milder…toch?

En hoe zit het dan met flexibiliteit?

Ik ben de laatste tijd wat te vinden geweest in het Elisabeth ziekenhuis. Niet voor mijn gezondheid maar om mee te werken aan filmpjes voor nieuw personeel en verandering van procedures voor alle medewerkers. Ik vond het echt heel leuk om te doen. Vooral het nadenken over het onderwerp, wat wil je kwijt, wat vind je er van, wat zijn de plannen en hoe gaan ze er mee om. Daar ligt mijn passie, nadenken over en meewerken aan. Ik heb het al vaak gezegd dat ik vind dat vele mensen in ziekenhuizen zo’n behulpzame instelling hebben, ook de mensen van P&O of afdeling Zorgadviseurs, kwaliteit en veiligheid.

Cartoon digital photo camera with big lens and flash on tripod. Vector icon.

Afgelopen maandag ging ik weer, op naar het Elisabeth ziekenhuis in Tilburg. Ik ben daar niet geheel enthousiast over de parkeermogelijkheden voor invalide dus ik ga op tijd zodat ik een plekje dicht bij de deur kan vinden. Warempel ik heb geluk en schuif zo een plaatsje in. Veel te vroeg maar ach, muziekje aan en wat wordfeuten op de telefoon. In een mooi liedje van Art Garfunkel hield de radio er mee op. Er bekroop me al een akelig gevoel, ik herkende het…toch niet een lege accu hé? Ik probeer de auto te starten…prrrr prrrr tok. Oh helaas de accu is leeg. Het overkomt me de laatste tijd el vaker. Zou de accu stuk zijn of trekt er iets ergens veel stroom?

Gelukkig ben ik tegenwoordig voorbereid, ik heb namelijk startkabels…. Dus app ik een Tilburg wonende broer of die misschien rond half drie mij kan helpen. Hij kan…pff wat een geluk. Na de opname brengen de 2 die mij opgenomen hebben op de film mij naar de auto. Ze zijn behulpzaam. Gelukkig komt er naast mij een plaatsje vrij en mijn broer gaat daar met de auto staan. Motorkappen open, startkabels in de aanslag en op internet opzoeken wat je moet doen… wat handig is dat internet toch.

Helaas werkt het niet. Dus zei een van de medewerkers, zal ik mijn auto halen die heeft een sterkere accu.  Na eventjes komt hij terug en wil in de open plaats naast mij rijden. Voor hem staat echter een meneer te loeren op dat plaatsje, de vrouwelijke medewerker loopt naar hem toe en legt de situatie uit. Of hij even ergens anders wil gaan staan dat ik geholpen kan worden… 

grandma!

Het was een wat oudere man…hij zei….heeft die auto dan een invalidekaart? Nee zei de medewerkster..hij gaat haar even helpen…. Nou dan mag hij daar niet staan en rijdt zo de parkeerhaven in. We waren met stomheid geslagen… nog een poging om het uit te leggen maar helaas meneer was niet te vermurwen. Hij schoof nog wel zijn auto een klein stukje op (nou nou) zodat we er bij konden…  en loopt zo weg….

Gelukkig ging het net maar ook deze poging slaagde niet. Dus een garage gebeld. Toen startte de motor wel… of we hebben het niet goed gedaan of de kabels zijn dun. In ieder geval heb ik er géén verstand van.

Het moraal…Als je ouder wordt, word je milder zegt men toch? Geldt dit ook voor flexibiliteit? Helaas niet. Want in dit geval was de flexibiliteit totaal verdwenen en was het een loden deur…. Ik hoop dat als ik toch nog wat ouder mag worden dat ik toch milder en flexibel blijf…mocht dat niet zo zijn, wil je me dan waarschuwen???? Trouwens…ik heb een nieuwe accu….

Margriet

17 sept 2020

In de hoofdrol (eindelijk)

Het gaat dan eindelijk gebeuren, de spots gericht op mij….soon coming up in your Cinema…met Margriet in de hoofdrol..

Bestand:In de hoofdrol titel3.jpg

Haha dat klinkt geweldig maar het is natuurlijk iets anders. Ik ben gevraagd om mee te werken aan een filmpje van pak hem beet 2 minuten. Het filmpje gaat bedoeld worden voor nieuwe medewerkers van het Elisabeth Tweesteden Ziekenhuis, (ETZ). Ten eerste voel ik me vereerd om mee te mogen werken aan een introductie van nieuwe medewerkers. Voor Corona deden ze het anders, maar ook nu is de creativiteit groot en wordt het op een andere manier opgelost. Ten tweede werk ik graag mee aan verandering en scholing.

Vanmiddag heb ik een gesprek gehad met een van de organisatoren van de Afdeling P&O. Wat is de bedoeling, wat wordt er van mij verwacht etc. je voorstellen en welke ziekt(en) heb je, wat zijn je ervaringen etc. En werd er nog gevraagd, wat zou er in moeten wat jij belangrijk vindt. 

Het wordt een soort interview en ik ga daarvoor ook nog in een bed liggen…allerlei shotjes worden er opgenomen om tot een kort filmpje te komen. Er is nog iemand die meewerkt, weet niet of ik die ga ontmoeten, maar zei ze, de hoofdrol is voor jou! Wat een eer.

heel veel kletsen Blond Amsterdam, High Tea, Bff, Haha, Vriendschap, Beste Vrienden, Schetsen, Etsen, Teksten

Het zal niet meevallen, met alleen vertellen wat ik mankeer kan ik makkelijk 2 minuten vol kletsen, want zoals een Brabander betaamt verpakken we dat graag. Maar ik denk dat ze de essentie er wel uit zullen halen. En anders moeten ze er maar flink op sturen.

Wat ik wel belangrijk vind is dat er op een bepaalde manier er uit komt dat ik zoveel respect heb voor de mensen die in een verzorgend beroep werken. Als ik weer eens op de afdeling interne lig zie ik genoeg waarvan mijn tenen krullen. Patiënten die totaal op zichzelf gericht zijn, het personeel (niet alleen de artsen of de verpleegkundige maar zelfs de voedingsassistentes. Schoonmaak en ook de medepatiënten etc.) niet makkelijk maken of soms grofweg onbeschoft benaderen. Eisen dit of dat en claimen de verpleegkundige of arts.

Ik vind dat lastig, laten we duidelijk zijn ik lig daar ook niet voor mijn lol, maar hoop er maar beter vandaan te komen dan dat ik er in ben gegaan, zelfs als ik flink ziek ben of pijn heb kies ik ervoor om mee te gaan met de flow. Je hebt namelijk een keuze… meegaan met de flow en het beste er van maken en hopen dat je snel weer thuis in je vertrouwde omgeving bent of… de dwarsligger zijn waardoor je het jezelf niet makkelijk maakt maar de ander ook niet. Ik snap dat niet iedereen de mogelijkheid heeft en als je glas je hele leven halfleeg is geweest wordt hij in een opname echt niet halfvol. Maar gewoon fatsoenlijke omgangsvormen voor verzorgende of mede patiënten mag je op zijn minst verwachten, en ik voeg daar het woordje respect graag toe.

AV_normen_waarden_rebelleren.jpg

Maar het gaat dus gebeuren, donderdag moet ik om 9 uur (dat wordt vroeg opstaan…pff) in de hal zijn waar ik word opgehaald (duimen dat er een invalidenplaatsje dicht bij de ingang te vinden is, maar dat is een andere blog) Rond het middaguur zijn we klaar met de opname, dan gaan zij plakken knippen en scheuren  en komt er hopelijk een filmpje uit die ze nu voor ogen hebben,

Ik wacht af, ik heb er gewoon erg veel zin in…..

Je kan nu nog een handtekening vragen, ze zijn nog gratis (lol)

Margriet

7 september 2020

Zuurstof is geen sonde (zonden)

Sinds maanden ben ik uit eten geweest. In de open lucht, alles keurig Corona proef. tafeltejs van 2, en mooi uit elkaar.

Samen met iemand die me heel dierbaar is geworden zaten we aan een tafeltje. Er waren nog meer bekende en er hing een geweldige sfeer. Het was een vegetarische maaltijd. Nu probeer ik al een tijdje wat minder vlees te eten maar ben zeker geen vegetariër maar denk dat alle beetjes helpen.

Ik had van te voren aangegeven dat ik kleine porties eet…want mijn maag kan het niet handelen anders. Als eerste kwamen er amuses van erwten en weet ik wat maar het was zalig. Eigenlijk zijn amuses echt iets voor mij, niet te groot, niet teveel.

Daarna kom het volgende gerecht, het werd me eigenlijk al wat teveel, maar het smaakt zo vreselijk lekker dat ik wat meer at dan wat goed voor me is. Ik liet wat staan. De kok kwam langs om te informeren of het allemaal naar wens was. Het was een pop-up restaurant dus knap dat ze het zo goed geregeld kregen. 

Hij zag dat mijn bord niet leeg was en vroeg of ik het niet lekker vond. Ik zei hem dat ik gevraagd had om kleine porties. Maar dat ik er vanuit was gegaan dat ze me wel kennen daar en dat dan wel zouden doorgeven. Niet bleek minder waar. Er was ook een man met zuurstof, ze dachten dat dat de sonde was en die man had dus de kleinere porties gekregen…. 

De kok is direct naar deze meneer gegaan en hem zijn excuses aangeboden, echter had de man er van genoten en gelukkig niet een probleem gemaakt van de grootte van de porties. “Het was voldoende zei hij….”

Er volgde nog meer gangen en gelukkig waren die kleiner, maar alles was echt lekker, ik heb geen vlees of vis gemist. Je kon zelfs van te voren aangeven als je veganistisch je maaltijd wilde…wat een service.

Toen mijn sonde nog in mijn neus zat, hoorde ik vaak de voorbijganger zeggen, zo jong en nu al aan het zuurstof. Nu hij in mijn buik zit en de de slang onder mijn trui of jurk uitkomt hoor ik ”als ik een katheter had ging ik niet de straat op” . Onwetende mensen die in mijn optiek geen handige opmerkingen maken. Ik maak me er niet meer boos om, zegt alles over deze mensen, en als ze het hardop zeggen kunnen ze toch ook bedenken dat het gehoord wordt? ook door iemand met hoortoestellen?

De dokter wil

Maar bij deze maaltijd was het anders, ze zagen de man, met zuurstof en een rollator, wat vermagerd…dan denk je toch niet aan mij? Vol, heel vol, door medicatie altijd er goed uitziend en een mooi getinte huid alsof ik net op vakantie ben geweest….nee ik begrijp het wel…………………..

een eventuele volgende keer ga ik het vooraf nog een keertje zeggen..

Margriet

30-08-2020

Doet “ie” het niet of doet “ie” het wel?

Eenmalige 1000 euro netto voor zorgverleners als dank voor hun inzet tijdens de Corona crisis.

Een mooi bericht van minister Hugo de Jonge. “ We willen onze waardering en dankbaarheid op die manier uiten” zei de Jonge.

En daarmee maakte hij vele zorgverleners blij, immers 1000 euro netto op hun salaris die toch al onder de maat is, is een geschenk. Intussen hoopte de diverse zorgverleners dat er ook wat met hun salaris zou gebeuren, immers hebben vele mensen geklapt in maart. Maar dat blijkt een utopie te zijn.

De bonus is vooral bedoeld voor verpleegkundigen, verzorgende en ondersteunende diensten zoals de huishoudelijke hulp. Veiligheidshalve voegt de Jong er aan toe dat we gezamenlijk de kosten zullen betalen, dus ook jij en ik. Zo’n slordige 800.000 mensen zouden mogelijk in aanmerking komen. Dat is dan 800 miljoen euro. Even voor de vergelijking, de KLM krijgt een ondersteuning van 3,4 miljard euro als garantstelling en om het bedrijf boven water te houden. Wie gaat die kosten betalen? Ik denk Minister de Jonge dat ook wij als burgers die gaan betalen….of in ieder geval een groot deel er van. Uiteindelijk betalen burgers en werkgevers etc. de kosten van de overheid.

Maar terug naar de bonus van de zorgverleners. Al snel bleek er onduidelijkheid. Sommige zouden hun recht op tegemoetkoming  van zorg-en kinderopvang daardoor kwijt raken en op het einde van de rit meer moeten betalen en dus minder inkomen. Er zou naar gekeken worden maar veel duidelijkheid is er nog niet. Wat wel duidelijk werd is dat artsen die meer dan 1 ton per jaar verdienen er niet voor in aanmerking komen. Maar goed daar past het Zaans Medisch centrum wel een mouw aan er is aan leidinggevende een bonus uitgekeerd. Je begrijpt dat de mensen die met de handen aan bed of vloer staan hier woedend over zijn.


De minister wordt er denk ik wat zenuwachtig van en poetst zijn kleurrijke schoenen eens op. Om duidelijk te krijgen wie er een bonus krijgt moeten de werkgevers het maar gaan verdelen.  Of nog sterker, ze moeten het gaan aanvragen voor hun medewerkers, Ook dat  stuit op weerstand. Want zegt de werkgevers, het is niet aan ons om te bepalen wie in aanmerking komt en wie niet. Onduidelijkheid alom. Wie krijgt nu wat? Krijgt de thuiszorgmedewerker die zonder bescherming bij de mensen over de vloer komt iets? Of de huishoudelijke hulp die zorgde dat mensen niet vervuilde, ook zonder bescherming hun werk uitvoerden?

Krijgen dadelijk de mensen die op een corona afdeling hebben gewerkt, met beschermende kleding  aan wel een uitkering en de verpleegkundige die de gaten in het rooster vulden omdat collegae werden ingezet op IC en andere afdelingen het niet? Heeft de  voedingsassistente op een Corona afdeling meer rechten? 

Nu ik hier in het ziekenhuis ben gaan veel gesprekken over de Corona crisis uit het recente verleden en de nieuwe golf die ze weer verwachten. Een verpleegkundige zei, op de IC was alles wel heel duidelijk. Je had je eigen bril, eigen beschermende kleding en kast etc. Maar op de afdeling, waar ook mensen lagen met mogelijk Corona, daar was het een beetje van zoek het maar uit. We deelden de beschermende kleding en brillen. Dat vond ze heel wat enger dan op de IC

We hebben natuurlijk te maken met een nieuw virus waar niemand nog echt weet hoe en wat, dat geldt ook voor het werken in een ziekenhuis of bij de thuiszorg of voor de medewerkers van diverse soorten tehuizen. Eigenlijk maakt de onduidelijkheid het zo onbegrijpelijk, de een wordt er moe van de ander boos en opstandig. De volgende denkt dat de overheid alles verzint om ons onder de duim te houden. Sommige geloven zelfs dat buitenaardse wezens de wereld komen overnemen,

Mondkapjes wel of niet, 1,5 meter wel of geen onzin, een bonus voor zorgmedewerkers wel of niet etc. Corona houdt me in ieder geval nog steeds bezig, ik ben er nog echt bang voor.

Ik ben benieuwd hoe we verder gaan, wie de bonus krijgt, wat we gaan doen als er een tweede golf komt, gaan dan weer met z’n allen klappen? Zouden de mensen die er voor in aanmerking komen (wie dat ook gaat bepalen) geld ontvangen voordat ze weer topsport gaan bedrijven? Want zeggen ze hier in het ziekenhuis die tweede golf dat gaat gebeuren. Zouden de regelingen duidelijker worden zodat de weerstand misschien wat minder wordt? Het is afwachten,,,,, en duimen dat het allemaal mee gaat vallen, wie er gelijk heeft dat weet ik niet, maar dat de bonus moet uitgekeerd worden weet ik wel… ze leveren hier bijna altijd al 100% en in de corona crisistijd was het allemaal extra…

Ik wacht af

Margriet

9 augustus 2020

soms zit je met een dilemma

Op de een of andere manier tref ik het wel met de kamergenoten in het ziekenhuis. Ooit naast een mevrouw gelegen die de boel op stelten zetten en maar schreeuwde dat de artsen en verpleegkundige geen verstand hadden. En dat zij gediscrimineerd werd, het was een Hollandse vrouw hoor

Americans for Limited
Government
©2020 Creators.com
A

Ooit op een kamer gelegen met racisten, die zichzelf als superieur ras beschouwde. De toenmalige lieve Antilliaanse of Surinaamse vrouw die koffie kwam brengen was doelwit. “ Eens kijken of dit zwartje in staat is om zwarte koffie te brengen zonder te knoeien”. Je snapt dat ik dus pissig werd. De Duitse verpleegkundige moest alles maar grondig doen en vooral de fietsen terug brengen etc etc. Ik kon ook niet aan de tafel erbij zitten de man legde daar demonstratief zijn been op…ik moest niet lachen om hun humor… Op de laatste dag heb ik er wat van gezegd, en werd het in alle toonaarde ontkent, één mevrouw zei, ach het is een grapje… De dietiste vroeg of het niet beter was om nog een dagje te blijven om de (nieuwe) sonde uit te proberen, ik zei…nee ik heb net ruzie gemaakt ik moet weg…

Gelukkig ook wel op kamers gelegen met normale mensen maar ik tref dus vaak de bijzondere mens.

Nu lig ik op een kamer waar eerst een vrouw lag die niet bijster slim was. Ze had voor het eerst suikerziekte maar dat begreep ze niet helemaal. Het voordeel was zeker dat deze vrouw een dosis humor had waardoor ik geregeld moest lachten. Het was een Jantje huilt, Jantje lacht mevrouw (Heet het dan Jantine?). De ene keer mistte ze haar hondje dan haar moedertje, dan had ze pijn en 2 minuten later was ze weer kiplekker….Ze zei op de vierde dag tegen haar kinderen, ik moet hier nog wel wat weekjes blijven, de volgende dag ging ze naar huis.

Nu heb ik een buurman, hij vloekt en hij tiert, ik leer nieuwe combinaties zelfs hele nieuwe scheldwoorden.. Nu probeer ikzelf zo min mogelijk te schelden en als ik het al doe is het meestal op mijzelf als ik iets verkeerd doe…maar dan zit het in de categorie “ Chips en verdorie” heel soms ontsnapt er een andere krachtterm maar dat is echt zelden. Hij heeft de bel ook gevonden en belt om de haverklap, hij vraagt dan niks maar zegt “ servet”. Of “rietje”. Of zegt “opruimen”. 

Deze man kan in één zin, diverse scheldwoorden gooien in allerlei combinaties, er zijn erbij, scheldwoorden dus, die mij rode oortjes geven. Iheb er wat van gezegd maar hij lacht het weg.

Tijdens het eten boert hij erop op los, terwijl hij met krachttermen aangeeft dat de verpleegster die net zijn brood gesneden heeft, een @#@#@muts is (censuur), of over zijn dochters die werken en niet zomaar kunnen komen @#$ stank voor dank dat @@@@volk

Gisteren zei een verpleegkundige tegen de man die de hele dag in bed ligt en die ze trachten te stimuleren, morgen eet u aan de tafel…ja maar zei hij, daar zit al een mevrouw, . De verpleegster zei… er staan meerdere stoelen dus morgen aan tafel. Ik kreeg de schrik te pakken, ik ga niet eten tegenover een boerende en scheldende man,,,, en gaf dat door aan de voedingsassistente…….

Spreekt uw kind al youtubes?

.

Vandaag is hij ziek, en moet hij braken en dat gun ik niemand, je bent hier om beter te worden en niet om zieker te worden. Maar ook dat braken gaat net als het boeren en schelden hard, heel hard….

Nu weet ik het niet meer, hoor ik hem nu liever schelden en boeren of braken?Ik kan niet kiezen…. Het goede nieuws is dat hij nog niet aan tafel heeft gezeten 🙂

Margriet

7 augustus 2020

Meneer Rutte?

Ik lig weer eens in het ziekenhuis voor een soort onderhoudsbeurtje. Niet ernstig ziek maar ter voorkoming van. Ik vermaak me wel hoor, teken en kleur wat en ben begonnen met handletteren, dat zijn sierletters maken…dat valt dan weer niet mee

Ik merk dat ik de gang van zaken op deze afdeling wel ken. In de vroege ochtend ontbijt en de controles, je bloeddruk, temperatuur etc. Ik steek al automatisch mijn arm uit voor de bloeddruk, verwijder mijn hoortoestel voor de temperatuur en geef mijn vinger voor de controle van de zuurstof, een beetje aangeleerd gedrag. Gisteren vertoonde ik echt gehospitaliseerd gedrag. De infusen moesten een schone lijn krijgen en de verpleegkundige opperde om dan even te gaan douchen zonder slangetjes, dus vrij van de paal die je overal mee naar toe sjouwt, Heerlijk gedoucht zonder de infuuslijnen en ook de sonde had ik afgekoppeld. Echt fijn.

Na het afdrogen kleed ik me aan.  Onderbroek aan en broek aan, BH en trui kunnen niet omdat daar de infuuslijnen eerst doorheen moeten. Ik bel voor hulp. De verpleegkundige vraagt, wat kan ik voor je doen? Ik zeg aankleden. Aan haar pretogen zag ik dat ik iets heel doms zei…er waren geen infuuslijnen dus ik kon mezelf aankleden. We moesten er hartelijk om lachen maar het schaamrood stond op mijn kaken.

Naast me op de kamer ligt een humoristische vrouw, die helaas naast allerlei beslommeringen ook nog een ontsteking in haar voet heeft. Lopen is geen optie. Dus heeft ze naast haar bed een po-stoel. Dat liep vanmorgen wat minder goed af…ze heeft diaree van de antibiotica en dat ruikt erg onfris…had ik net mijn ontbijtje voor mijn neus…. Daarnaast snurkt ze al van kinds af aan, en dat doet ze hard…ben ik blij dat ik slechthorend ben…ik heb er geen last van.

Tijdens de opname werken er diverse verpleegkundige die mij kennen ( Ik ben een BZG-er, een Bekende Ziekenhuis Ganger) en diverse die mij nog niet zo goed kennen. Het valt op dat ze allemaal lief zijn. Eigenlijk telt dat ook voor alle mensen die ons voorzien van een natje en een droogje. Er zit in dit team ook veel humor, en zoals je weet houd ik daar wel van.

Opvallend is dat eigenlijk bijna iedereen hard zie werken. Ze lopen letterlijk de benen onder hun billen vandaan, hebben tijd, tenminste dat maken ze, voor een praatje. Hoe later op de dag hoe meer tijd men heeft. Er ontstaan mooie gesprekken, hele mooie gesprekken. In december heb ik nog meegewerkt aan een symposium en daar herkennen degene die ik wat minder ken me weer van. Bijzonder dat zoiets is blijven hangen. Nu was de spreekster voor mij ook heel nadrukkelijk, ze was boos en teleurgesteld en vertelde dat met veel emotie, haar dochter deed daar nog een schepje bovenop. Ze had Addison en ervaarde de ziekte als een naar monster. En de artsen en verpleegkundige deden het allemaal niet goed. Ook ik heb Addisson (googelen) en vind dat ook niet echt feestelijk, ik herken me alleen niet in haar boosheid of haar mening over het zorgteam.

In de gesprekken komt vaak Corona als onderwerp naar voren. Ze, de medewerkers, hebben allemaal een extra beentje voor gezet, waren blij met het applaus en de aandacht die hun beroepsgroep eindelijk kreeg. Maar zeggen ze, het lijkt wel of de hype weer voorbij is. Mensen zitten weer hutje mutje op elkaar en gaan weer overal op vakantie, ze houden hun hart vast. Wat echt pijn doet is dat de beloning nog steeds onder de maat is. Ze zien andere bedrijven miljoenen en miljarden krijgen om het bedrijf boven water te houden, maar voor hen komt er mogelijk een kleine eenmalige bonus. 

We zijn niet meer in beeld, zei een van hen, we worden niet meer gezien.

Petitie voor de zorg

Vanuit mijn positie, opgenomen in het ziekenhuis zie ik het wel, hele hardwerkende mensen die het beste voor hebben met hun patiënten, die hun hart geven om het zo goed mogelijk te doen…Meneer Rutte een kleine percentage verhoging moet toch kunnen? Ik weet het de zorgkosten rijzen de pan uit, maar wellicht kan er eens goed gekeken worden naar de organisatie structuur,.. want er zitten duren mensen veel te verzinnen war het niet altijd een verbetering is.

Margriet

3 augustus 2020

Goed voor wie?

Telkens vraag ik me af, goed voor wie?

Er veranderen geregeld dingen die mij ook treffen, maar waarom worden die veranderingen doorgevoerd? Voor wie is het goed? Of doen we het vanuit wantrouwen? Onduidelijkheid of denken we dat elke verandering ook een verbetering is? 

Ik zit bij een “service apotheek”. Dan ga je er vanuit dat service voor de klant is..toch? In Waalwijk pakken ze het anders aan. Daar hebben de apotheken samen een soort “inpak centrale” geopend. Als je herhalingen hebt dan gaat dat naar de “inpak centrale”, daar pakken ze het in en dan gaat het naar je eigen apotheek. Dat duurt dan enkele dagen. Heel slim natuurlijk, want je weet bij herhalingen al van te voren dat je nieuwe medicatie nodig hebt en overbelast je niet de apotheek assistent(e)  Tot zover geen probleem.

Wat je dus moet doen is op tijd bestellen. Nu had ik insuline nodig maar dat had ik naar het info adres gemaild. Er kwam maar niks (in verband met corona laat ik het thuisbrengen, maar de meeste mensen halen hun medicatie) en na 5 dagen toch maar even gebeld (waar ik een hekel aan heb). Had ik dat niet naar dat adres moeten sturen maar naar “vragen@..etc.” Dus geen insuline. Gelukkig waren de medewerkers zo flexibel om nog wat bij een andere apotheek te regelen. Die fout maak ik dus niet meer.

Maar als je nu van een arts komt met een recept en je gaat naar de “service apotheek” dan geef je je recept en dan zeggen ze dat kan je vanmiddag of morgen op komen halen afhankelijk van het tijdstip dat je dit aanbiedt.…En dat vind ik raar. De enige medicatie die je nu rechtstreeks meekrijgt is antibiotica en pijnstilling en er zullen zeker nog wat uitzonderingen zijn. Een vriendin werd boos want die moest de volgende dag weer vrij nemen omdat de apotheek pas opengaat als ze werkt en gesloten is als ze thuis komt. 

Van dit systeem krijg ik een heel hoog paarse krokodil gevoel. Jouw recept gaat nu naar de inpak centrale ,dan komt het weer terug bij jouw apotheek en de apotheek assistent kijkt na en geeft het in de namiddag of de dag erop aan jou. De apotheek assistsent is dus een soort doorgeef persoon geworden met een controle functie… en jij mag 2 keer in plaats van 1 keer naar de apotheek. Voor wie is dit goed? Volgens de apotheker is het functioneel en voor de klant is het extra werk… waar staat nu dat woordje “service” nu voor?

Bij een instelling die zorg aan huis levert worden ook weer wat zaken veranderd. De medewerkers die bij je thuis komen helpen moeten binnenkort gaan inchecken. De klant krijgt een pasje. Als de medewerker komt dan moet hij of zij dat pasje scannen met hun telefoon zodat er geregistreerd wordt hoe laat iemand is gekomen. Ze moeten dat pasje ook weer scannen als ze weggaan. Een soort tijdklok zeg maar. Nou heb ik altijd de indruk dat een werkgever zijn personeel niet vertrouwd  met zo’n systeem. Het is ook niet zo dat de medewerkers de tijd die ze langer blijven extra betaald krijgen heb ik begrepen.

Eigenlijk word ik nu gedwongen door dat pasje mee te werken aan een systeem waar ik de kriebels van krijg. Immers zegt het helemaal niets . Iemand start op tijd, drinkt de hele tijd koffie met mij in plaats van het werk te doen, of werkt ergens langzaam maar  “klokt” netjes op tijd uit,…fantastische medewerker voor de organisatie, maar klopt het wel?

De medewerker zal een app moeten downloaden zodat die registratie mogelijk is, komt er ook een GPS volg systeem in? Ik vraag me dus oprecht af voor wie dit goed is..de cliënt? Dat geloof ik niet. De cliënt wordt er niet beter van maar krijgt eerder het gevoel te moeten controleren. Bij mij komen de helpers echt wel eens 5 minuutjes later, maar gaan vaak veel later weg dan de bedoeling is. Zou het niet meer moeten gaan over de tevredenheid van de klant? Ik hoor de organisatie al roepen, meten is weten, maar ik vraag me altijd voor wie meet je? En wat weet je dan?

Misschien zou zo’n organisatie eens te raden moeten gaan bij de klanten. Ik heb echt 2 gouden medewerkers, die misschien wel eens  iets te vroeg of te laat komen, maar altijd later weggaan… of die soms even eerder weggaan omdat het nodig is en in de avond terug komen. Volgens mij stimuleer je de medewerkers meer met vertrouwen dan met wantrouwen.

Wat is nu de meerwaarde voor de klant?

Ik zie hem niet

Margriet

30 juli 2020

Appeltjes en peren vergelijken

Appeltjes en peren vergelijken,

De wereld staat in brand, zelfs hier in Nederland laten we ons horen. Voor alles waar we het niet mee eens zijn mogen we ons uiten, gelukkig. 

Boerenprotest

Nu zijn de boeren weer kwaad want er moet minder eiwit in het voer om de CO2 uitstoot te verminderen. Het is schijnbaar niet goed voor de dieren, dus gaan we de weg maar weer op. Alsof de koeien jaar in jaar uit laten kalveren goed voor ze is, de koe blijven melken ook al is er geen kalf meer maar voor ons mensen om melk te hebben goed voor de koe is. Nee laten we eerlijk zijn zolang we vlees eten en melk gebruiken (ik ook hoor, wel niet dagelijks maar ik eet het ook) is het voor geen enkel dier goed.

De boeren die zo hard roepen dat ze voor ons eten zorgen vergeten dat ze ongeveer 75% naar het buitenland exporteren en Nederland dus heel veel importeert.

De 1,5 meter maatschappij kent ook zo zijn voor-en tegenstanders. Gelukkig wonen we in Nederland en mogen we dat ook weer uiten. Maar wie nu gelijk heeft zal in de toekomst moeten blijken. We protesteren wat af om ons gelijk af te willen dwingen.

Black lives matters, zeker weten, maar Nederland is geen USA, Natuurlijk is hier racisme en dat zal blijven ook. Ik zou de spreuk “Black lives matters” graag willen ombuigen naar “All Lives matters”. 

Het gaat niet alleen om een huidskleur, het gaat niet alleen om slavernij in het verleden (alhoewel we ons vuile werk graag overlaten aan andere, voor een klein loontje, is dat dan moderne slavernij?)

Er is weer een opkomst in het antisemitisme, homo’s en lesbiennes worden bedreigd of in elkaar geslagen, de buurjongen met een Marokkaanse naam heeft moeite om een geschikte uitdagende stage te vinden. Knappe mensen krijgen eerder een baan dan mensen die niet zó knap zijn, etc etc. Iemand met een beperking heeft minder kansen dan iemand die geen beperkingen heeft. Een blanke vrouw die ouder is dan haar Afrikaanse zwarte man wordt versleten voor viezerik, een man die een jong bloemetje aan de haak heeft geslagen wordt geprezen.

De vluchtelingen die hun land hebben ontvlucht voor een oorlog moeten eigenlijk maar weer terug, in ieder geval moeten we ze niet in Nederland hebben…Opvang in grote vluchtelingenkampen nabij eigen thuisland heeft de voorkeur van vele nederlanders. En kinderen uit het Kalifaat die alleen rondzwerven in kampen en een prooi voor iedereen zijn die wat van ze wil…nee laten we die vooral niet naar Nederland halen, en daar zitten dus hele kleine kinderen bij. Je begrijpt dat ik daar dus niet mee eens ben.

Volgens mij wordt het tijd om eens na te denken over ons eigen gedrag. Natuurlijk zijn er verbeterpunten in Nederland, maar ik kan mijn mening uiten, mag de straat op om te protesteren, en kan mijn mening kwijt op bijvoorbeeld sociale media zonder dat ik in gevaar loop in de gevangenis te komen of erger.

Vandaag schreef een voormalige vluchteling uit Ar-Raqqah over zijn leven in een corrupt land, (Syrië) een land van dictatoren, een land in verdeeldheid met oorlog wat hem heeft laten vluchten. Zijn gemis over zijn familie, zij die niet meer leven door het regime, de enorme verdrietige ellende wat hem is overkomen en vele anderen… 

Dan ben ik zo blij dat ik in Nederland woon met boeren die boos zijn, de 1,5 meter maatschappij in discussie en verdeeldheid, de buurjongen die het lastig heeft (hij heeft trouwens een mooie stage hoor) door zijn achternaam, de gekleurde mens die zeker racisme meemaakt (maar niet zoals in Amerika), het feit dat we nog steeds mensen niet zien als gelijke ongeacht waar je vandaan komt, je geloof, uiterlijkheden en geaardheden zal denk ik niet veranderen. Maar ik probeer het goede in elk mens te zien, maakt me niet uit wie, en natuurlijk heb ik ook vooroordelen, ik ben geen heilige maar probeer het beste van iedereen te zien…dat is toch een mooi streven?

Margriet

8 juli 2020

Candid Camera (verborgen camera)

Ken jij dat ook? Het gevoel dat je opgenomen wordt? Dat de situatie zo bizar is dat je denkt….Dit kan niet. Waar hangt de camera? Het overkomt me nogal eens.

Bij de koffie krijg je een koekje, die ik zelden eet, maar die ene keer dat ik het doe krijg ik de verpakking niet open. Het koekje breekt en je hebt binnen no-time een zakje kruimels. Tafelgasten gebruiken hun tanden om het koekje eruit te krijgen. Je denkt dan…Waar hangt die camera?

Laatst was de traplift stuk, ik belde daarover en de mevrouw vroeg met het voetenbankje 5 keer hard open en dicht te doen…toen dat niet hielp vroeg ze me 5 keer hard op de zitting te slaan. Ik vroeg aan haar of het soms voor Candid Camera is… ze moest er om lachen maar ik voelde me wat genomen. Mijn broer vertelde dat hij dat óók had moeten doen bij de traplift van mijn moeder.

Of herken je dat ook dat men ineens zo iets raars aan je vraagt zodat jij denkt…waar is de camera? Zo moest ik ooit voor mijn moeder een Po-stoel regelen. Valt dat nu onder de gemeente of verzekering? Ik wist het niet dus belde de gemeente, vroeg de vrouw aan mij…Hoe schrijf je Po-stoel? Ik begon nog te spellen ook..Candid Camera?

Laats was ik bij de fysiotherapeute, ze heeft humor. Ik heb lymfedrainage waardoor het vocht zeker minder wordt. Ik had dat ook tegen de endocrinoloog gezegd, maar ook gezegd dat ik het wat hocus-pocus vind, ze kneed en masseert wat en dan moet het goed zijn. De arts zei tegen mij. “Vraag niet hoe het kan maar geniet ervan”. 

Onlangs hadden we het er nog over, ook dat ik af en toe het idee heb dat er een camera of opname apparatuur aanwezig is. We kletsen namelijk nogal wat af en daar zit ook onzin bij. Hoe raar zou het zijn als dat ineens ergens te horen zou zijn. Voor de gein slaat ze na de drainage op mijn voetzolen en handpalmen…dat is nergens goed voor hoor, en ik denk….Candid Camera.

Ik heb hier een draadloze bel, nu is het zo dat ik de laatste tijd niet alleen mijn deuntje heb maar ook een hond die blaft, ik loop  (rol) naar de deur…niemand…hoe komt die hond ineens in mijn bel? Ik heb er niets aan veranderd…juist Candid Camera…dat moet wel.

Nu overkomt het me ook geregeld dat ik iets gewoon niet goed versta, soms zijn dat de raarste zinnen, ik denk dan niet, dit is zo raar ik zal het wel niet goed verstaan hebben? Nee ik kijk ze ongelooflijk aan en denk…Candid Camera. 

Volgens mij ben ik nog nooit gefopt door Candid Camera of zo, maar ik denk dat ik een gewillig slachtoffer zal zijn…. Jij ook?

Margriet

5 juli 2020

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑