Wat is leeftijd nou eigenlijk?

Vroeger was ik erg onder de indruk van blauwe ogen, echt blauwe ogen, die vond ik altijd zo helder en mooi. Zeker die heel diep blauw waren konden mij onder de indruk brengen. Nu heb ikzelf groen/bruine ogen, beetje afhankelijk van het licht. Maar ik heb er vaak wel een twinkeling in, en dat is ook leuk. Nu zijn ze trouwens ook blauw, maar dan meer er omheen.

Als je ouder wordt krijg je kwalen zegt men. Gaat alles wat meer hangen en zakken. Nou bij mij is dat al jaren zo hoor. Ik denk dat het verval al voor je veertigste begint, Je ziet dan de eerste rimpels komen en als je in de ochtend opstaat spring je niet meer zo uit je bed als toen je 18 was. 

Als je jong bent vind je trouwens iedereen die ouder is als jij al behoorlijk oud. Zo werkt dat toch? Toen mijn moeder 65 werd vond ik haar zo oud. En vertelde ik overal, ze is al 65…nu sta ik op de nominatie om 66 te worden…Mijn vader overleed met zijn 53 ste, ook oud in mijn ogen. Maar als je zelf die leeftijden bereikt dan denk je…mmm zo oud is het toch allemaal niet. Jaja het verval zet door maar geestelijk ben je nog net als toen je dertig was, alleen wat meer levenservaringen en wat wijzer. Oud zijn is dus een relatief begrip. Het is de fase in je leven die bepaald of het oud is…of niet. 

Met mijn verjaardag kreeg ik deze kaart toegezonden…”je denkt nog lekker goed in de tegenwoordige tijd” ze was toen 12 jaar, inmiddels de respectabele leeftijd van 13. Wat zal zij mij oud vinden.

Sommige mensen doen er alles aan om het verval tegen te gaan. Ze spuiten botox, laten van alles opvullen en liften. Doen er ook alles aan om zo gezond mogelijk te zijn, sporten, wandelen, joggen etc…er zijn er zelfs die een “personel trainer” hebben. Sporten en zo is natuurlijk goed, opletten wat je eet etc…maar doen alsof je jong bent terwijl je dat niet bent….kijk eens naar Marijke Helwegen…alhoewel ik voor haar wel respect op kan brengen omdat ze er zo open over is. Maar dat telt niet voor iedereen… Zo heb ik een enorme hekel aan de mevrouw van de reclame van decupré, van die matrassen. Deze mevrouw vind zichzelf in ieder geval erg jong en mooi. En ik denk…joh doe normaal dan doe je al gek genoeg. Ik heb er zelfs zo’n hekel aan dat ik daar nooit een matras zal kopen.

Op TV zie je ook van die mensen die er zo jong mogelijk uit willen zien, met een dikke laag make-up, dat is nodig voor het licht, presenteren zij zichzelf. Op Tiktok, Snapchat, Instagram etc kan je allerlei filters vinden om jezelf mooier te maken dan je bent. Ik kan daar zelfs mijn gezicht smaller maken en dan lijkt het alsof ik enorm afgevallen ben…

Nee ik ben niet zo, ik laat niks aan mij veranderen en ik denk ook echt niet dat ik 30 ben… Als je me trouwens uit bed ziet komen dan denk je …vast 80….

Maar goed, hoe kom ik dan aan die mooi blauwe ogen….nou ik heb het toch gedaan. Ik heb een ooglid correctie gehad.Nu was het niet cosmetisch hoor maar mijn ogen werden kleiner en kleiner en het zicht minder en minder, ik keek door mijn wimpels heen en in de avond was het alsof ik stokjes nodig had. Nu doe je dat bij een plastisch chirurg en die mevrouw vond ook dat mijn wenkbrauwen wat afgezakt waren dus stelde meteen een voorhoofdlift voor…daar heb ik maar voor gepast. Sinds afgelopen donderdag heb ik dus dikke blauwe ogen maar heel eerlijk, het wordt al beter. Ik zie al weer wat meer en ooit komt het goed. De zwellingen en het blauwe weg en ik ben weer gewoon Margriet.

Maar dat ik dit zou doen dat had ik van mijzelf niet verwacht… dus wat heb je geleerd? Als je er last van hebt is het een reden, schijnbaar.

Heb jij al iets laten verbouwen? 

Margriet

29 maart 2022

Kop in het zand?

Zo af en toe steek ik mijn hoofd in het zand. Ik wil het dan even niet horen. Ik had dat heel erg met de ernstige Corona periode en heb het nu weer met de oorlog in Oekraïne. Nu moet ik zeggen dat het nu ook even makkelijk is, ik ben er een paar dagen tussenuit naar de Ardenne in een heerlijk huis. (het is te huur, klik hier) Al dagen in het lente zonnetje kunnen zitten is het nu wat bewolkt. De familie is in de tuin bezig wat voor mij fysiek onmogelijk is. Dus gaan mijn gedachten weer alle kanten op. Ik bedenk hoe lastig het voor onze kinderen moet zijn, onze jeugd en jong volwassen. Eerst 2 jaar bijna geen mogelijkheden door de Corona maatregelen (en ik ben bang dat er wel weer een variant gaat komen die de boel weer op de kop gaat zetten) en nu de oorlog in de Oekraïne die ook zeer bedreigend is. Toen ik een puber, jongvolwassen was, hadden we de koude oorlog met de dreiging van de kernbommen. Ik hoopte toen dat de bom op ons huis zou vallen zodat er verder geen verdriet zou zijn. Hoe ervaren onze jeugd en jongeren dat nu? Hoe dreigend is een derde wereld oorlog en zal die dan nucleair zijn? 

De een denkt dat dit allemaal een opgezet plan is van diverse wereldleiders om de wereld over te nemen, zich te verrijken en de overbevolking aan te pakken net zoals men dat over Corona dacht, er wordt zelfs gefluisterd dat de munteenheid verdwijnt, banken klappen, schulden en spaargelden verdwijnen en we allemaal naar een digitale munt gaan. Het feit dat op grote schaal de pinautomaten verdwijnen zou dit staven.

Ikzelf denk daar anders over. Poetin is een geesteszieke man met een expansie drift. Je ziet dat bij meerdere leiders. Ik zou ook niet raar staan te kijken als China hem met wapens gaat helpen. Het verdwijnen van de pinautomaten is mijn inziens meer omdat er minder contant geld gebruikt wordt. We betalen met een pas, telefoon of zelfs een smart-horloge. 

Wat ik heel lastig vind maar tegelijkertijd wel mooi, is dat we de vluchtelingen stroom opvangen en nog geen demonstraties heb gezien of gehoord tegen de komst van Oekraïners, dat was wel anders toen de Syriërs kwamen. Vele mensen vonden ook dat mensen dichtbij hun thuisland opgevangen moesten worden, daar zijn dan nog steeds overvolle kampen en als men zonder te verdrinken de zee over is, worden ze daar weer in een kamp gezet, of lopen ze tegen grenzen aan die zwaar bewapend zijn. Er is nog steeds geen vrede in Syrië, zoals in zoveel andere landen.

Hoe anders is het nu nog, vele humane acties, giro 555 haalt veel geld op, mensen stellen hun huizen beschikbaar. Maar hoe lang gaat dit goed? Gaan mensen straks weer protesteren dat Nederland te vol is. 

Moet de NAVO zich nu gaan bemoeien, moet Europa en andere landen nog harder optreden? Wanneer vergroten we de kans op een derde wereld oorlog. Gaan we nu de Oekraïne slachtofferen om oorlog in ons Europa te voorkomen?

Ik weet de oplossing niet, ik word er verdrietig van als ik het nieuws binnen krijg. Ik weet ook wel dat niet alleen Rusland aan propaganda doet, maar ik denk, wellicht naïef, dat we minder voor de gek gehouden worden dan de Russen. We weten in ieder geval dat het oorlog is en steden in Oekraïne plat gebombardeerd worden en er vele burgers onder de slachtoffers zijn. Ik weet niet of de Russische soldaten nu echt denken dat ze op vredesmissie zijn, want dan steken ze denk ik ook hun kop in het zand omdat ze niet als bevrijders worden binnen gehaald. Maar je zou maar een jonge soldaat zijn, door Poetin op pad gestuurd… niemand wil zijn leven toch verliezen?

Stel dat Poetin wordt geslachtofferd, zou het dan over zijn? Zouden dan zijn staf die nu precies doen wat hij zegt anders gaan denken? Ik ben bang dat er dan weer een of meerdere idioten opstaan die dezelfde expansie drift hebben…wat denk jij?

Margriet

14 maart 2022

.

Help dokter…. Oehoe…ik ben hier!!

Ik ben alweer een week of vier opgenomen in het Elisabeth ziekenhuis. Over het algemeen ben ik zeer tevreden. Ze doen allemaal , nou ja bijna allemaal hun best. Ik word vertroeteld en  er word naar mij omgekeken. Ik kijk er naar uit om mijn adres eindelijk definitief te veranderen naar mijn thuisadres. Vanaf oktober ben ik een kleine 11,5 week niet thuis geweest. Ik heb er goede hoop op dat de oorzaak is gevonden én er mee afgerekend is.

 Maar gaat nu echt alles zo goed in het ziekenhuis of ben je als patiënt ook bang om niet aardig gevonden te worden? En wat gaat dan werkelijk goed en wat gaat wat minder? Zijn er verbeterpunten etc?  

Gisteren ontving ik een enquête van de Raad van Bestuur over hoe tevreden ik was. Laat je je dan leiden door je positieve ervaring of laat je je leiden door wat minder gaat, of door een incident? Het zit in mijn aard om naar de positiviteit  te kijken dus laat ik me daardoor leiden. Tijdens het invullen bedacht ik mij dat ik een verkeerd signaal afgeef. Alleen maar zeggen dat alles koek en ei is en geen negatieve ervaring erbij zetten is niet handig. Immers wil je dat er dingen verbeteren. Gelukkig was er een tekstveld waarin ik het kwijt kon..

Maar wat ging dan niet goed, vraag jij je af. Wat ik erg lastig vind in dit ziekenhuis is dat er een ander beleid is betreffende de zaalartsen. Wekelijks krijg je een andere zaalarts. En soms zelfs 2 verschillende in de week. Enerzijds komt dit door het grote ziekte verzuim anderzijds heb ik begrepen dat dit het beleid is. In het Tweesteden had je meestal voor een langere tijd een zaalarts. Daar bouwde je dan een relatie mee op en het vertrouwen groeide daar ook mee. De afgelopen weken kreeg ik telkens een ander en leek het dat de gemaakte afspraken van de voorganger  niet meer te tellen.  Het geeft je niet het gevoel van een consequent beleid. 

Eindelijk zou ik 2 weken achtereen dezelfde zaalarts krijgen wordt hij geveld door COVID. Dat was dus voor hem maar ook voor mij vette pech. Er meldde een aardige zaalarts die me al eerder had gezien. Er werden weer afspraken gemaakt. Ik was nog erg ziek en zeer benauwd en zat ook wel in een klaagmodus, mijn koek was ver op. De dag erop meldde zich een andere zaalarts, hij zei zijn naam niet, zette pardoes een streep door de gemaakte  afspraken  en zei alles door te schuiven naar morgen en overmorgen en toen ik met hem in gesprek wilde liep hij weg en zei… ”ik heb nog meer patiënten”.

Ik voelde me zo niet gezien, niet gehoord. Het gaf me een ellendig gevoel… het was een stap in de verleden tijd waar de arts , zonder overleg, voor de patiënt bepaald. Hij zal het ongetwijfeld te druk hebben gehad, extra patiënten toegewezen gekregen hebben door het hoge ziekte verzuim, maar dan nog….

Ik realiseer me dat het gevoel niet gezien of gehoord te worden voor mij een soort messteek is. Ikzelf wil graag mee beslissen, overleggen en als men mij iets goed uitlegt kan ik daar een keuze in maken. Het gaat over mij… niet over de buurman of buurvrouw. Die kans werd me ontnomen. Waarschijnlijk wordt of is dit een goede arts maar niet erg communicatief vaardig. De opleidingen van tegenwoordig zijn niet alleen maar gericht op de medische diagnostische kant maar is communiceren een heel belangrijk item geworden. Ook het ETZ als opleidingsziekenhuis wil dat dit naar buiten brengen, is daar fier op. Helaas schiet er wel eens iets door de mazen heen.

Het lijkt mij trouwens voor een zaalarts ook veel prettiger om een patiënt een langere tijd te begeleiden. Ze kunnen, denk ik, daar dan veel van leren. Het leren kennen van patiënt , wie is het, hoe staat hij/zij in het leven, moet hij hij/zij gestimuleerd worden of juist wat afgeremd etc. Heeft de patiënt zicht op zijn/haar ziekteproces of vindt hij/zij het prima dat de dokter de leidende rol neemt? Zoveel mensen zoveel wensen.

Voor de patiënt heeft het ook veel voordelen. Je eigen behandelaar zie je tijdens de opname vaak niet, er is een ander behandelteam. Je moet daar weer opnieuw een relatie mee opbouwen, kijken hoe je op elkaar reageert, en vooral hoe duidelijk ben je met je signalen etc. Samen werk je dan aan een vertrouwensband waarin ook het bespreken van wat lastigere onderwerpen je makkelijker afgaat. Eigenlijk een win/win situatie.

Helaas is de zaalarts die weggelopen is nooit meer hier geweest. Voor hem was het schijnbaar niet zo belangrijk, voor mij juist wel. Ik zou trouwens ook niet willen verzanden in een welles nietes spelletje. Maar zou zo graag vertellen wat het met je doet als je zo behandeld wordt.

Hoe je het ook draait of keert, als patiënt heb je vaak de onderdanige rol. Regie houden in een ziekenhuis is haast onmogelijk. Meedenken en meebeslissen gaat tot een bepaalde hoogte. Maar ik probeer met alle kracht wel invloed te hebben, op basis van argumenten. Ik ga echt niet schreeuwen of ruzie maken. Dat ligt totaal niet in mijn aard. Nee ik wil gehoord en gezien worden…

In het negatieve voorval was het niet help de dokter verzuipt maar meer help de patiënt verzuipt.

Ik hoop oprecht dat deze blog mensen aanzet na te denken over dit onderwerp en degene die invloed hebben zou het misschien kunnen gebruiken om het beleid te veranderen naar een win/win situatie… of ben ik nu een negatieve zeurkous? Ik hoor het graag.

Margriet

1 februari 2022

Gehospitaliseerd of hondengedrag?

Ik ben inmiddels al wat weekjes opgenomen in een ziekenhuis. Niet raar dat mijn blog daarover gaat. Mijn leven speelt zich momenteel af op een paar vierkante Meter. Kleur groen en wit op de muur… een bed en een TV, en een vierkant tafeltje van 60cm  en natuurlijk een stoel… Mijn uitzicht is de gang en een raam waar ik van der Valk kan zien…nou nou.

In de ochtend starten ze met het opnemen van temperatuur, bloeddruk en zuurstofgehalte. Ik til automatisch mijn arm omhoog, geef een vinger of haal mijn hoortoestel uit mijn oor…gehospitaliseerd gedrag? Over 24 uur moet ik elke 2 uur mijn bloedsuiker laten weten, dat kan tegenwoordig met een scan. Wel zo vriendelijk maar dat moet ik wel zelf doen. Ik word al automatisch om de 2 uur wakker. Soms gooien ze het in de war en verwachten ze elk uur mijn glucosegehalte… aanpassen dus…gehospitaliseerd?

Je kijkt uit naar het eten, niet dat ik veel eet, maar het is toch een breek in de dag… Gehospitaliseerd?

Dat telt voor dat kopje koffie, een gesprekje etc… Gehospitaliseerd?

Maar wat is dat nu gehospitaliseerd gedrag? 

Het komt voor bij mensen die voor langere tijd verblijven in een instelling zoals een ziekenhuis. De verpleging schrijft dan bijvoorbeeld op.; mevrouw is goed aangepast maar neemt geen initiatief. Dat niets meer doen is er dus een gevolg van, passiviteit. Men stelt zich vaak onderdanig op en nieuwe initiatieven worden er niet meer genomen. Als het heel erg wordt dan spreken ze over apathie en geestelijke afstomping…Men verliest interesse in van alles en nog wat, vindt dat alles moet gebeuren zoals zij dat willen op uur en tijd… (9 uur en mijn bed is nog niet opgemaakt, 12.00 uur en het eten is er nog niet etc) Men spreekt ook nog over emotionele vervlakking en het afwijzen van verandering of voorgestelde behandeling… Vaak kunnen deze mensen ook alleen maar over hun ziekte praten en zijn niet geïnteresseerd in andere.

Ben ik nu gehospitaliseerd?

Zoals ik het lees valt het wel mee. Heb ik meer last van hondengedrag, die doen ook van alles om de baas te verblijden in de hoop dat er een beloning komt. Zoals ik mijn arm uitsteek voor de bloeddruk meter zonder dat er om gevraagd wordt. Automatisch om de 2 uur braaf scan omdat weer door te geven. Wat zal de verpleging trots op mij zijn. 

Ik moet dus nog meer afvlakken geestelijk afstompen , geen initiatieven ontwikkelen, vooral niet akkoord gaan met een experimenteel behandelplan etc. Dus geen blogs schrijven, kaarten maken, FaceTimen en interesse tonen in andere. En…natuurlijk voor ik het vergeet, ik praat de hele dag over mijn ziekte…en alles wat daarbij betrokken kan worden, heb ik schone lakens gehad, etc,

Nee ik ben dus niet gehospitaliseerd maar heb last van hondengedrag

,,,of ik daar nu zo blij moet zijn?

Mocht ik wel gehospitaliseerd raken, vertel je me het dan? Ik zou dat echt niet willen…

Margriet

29 oktober 2021

De witte jassen brigade

de witte brigade

Zoals bekend lig ik weer in het ziekenhuis. De begeleiding is goed, soms wat traag, maar dat heb je als jij harder wil gaan dan andere…  De verpleegkundigen zijn attent en accuraat. 

Elke dag huppelt er een afdelingsarts binnen, hij of zij komt je bezoeken en heeft net voor het bezoek informatie ingewonnen bij de verpleegkundige.  Hier is het niet telkens dezelfde zaalarts, wat ikzelf wat onrustig vind. Met die afdelingsarts die onder auspiciën van een specialist werkt bespreek je de gang van zaken en hoe nu verder.  Soms komt de specialist je nog bezoeken om nog alles goed op een rijtje te zetten. Helemaal duidelijk zo, alles in het belang van beter worden en naar huis. 

Maar één keer per week komt de witte brigade. Dan zijn er specialisten, zaalartsen, arts-assistenten co-assistenten en allerlei andere die het schijnbaar interessant vinden.

Voor het bezoek aan jou, zitten ze samen ergens in een, naar ik denk grote kamer, anders passen ze er niet in, En bespreken daar de patiënten die opgenomen zijn. Dus ook ik als patiënt. 

Ze gaan brainstormen en kijken wat goed voor jou is, dat doen ze zorgvuldig en staan open voor suggesties van andere aanwezigen. En alles om tot doel een goed behandelplan te hebben. Men leert hiervan en het dossier wordt letterlijk bekeken. Omdat het ETZ ook nog een opleidingsziekenhuis is, is dit volkomen begrijpelijk. 

Alleen ik ben daar niet bij, aan de ene kant begrijpelijk want informatie kan je ook diep raken, aan de andere kant vind ik dat ik daar moet zitten. Ik begrijp de overweging wel maar de info die ze krijgen is altijd “tweede hands” van mij naar de verpleegkundige en dan naar de arts. Daarbij betrap ik me erop dat ik niet alles vertel omdat het eigenlijk al zo lang is. 

Maar goed ze zitten in die grote kamer over jou  en andere mede patiënten te brainstormen en dan komt het moment dat ze naar je toekomen. Dat is een invasie. Er komen diverse witte jassen van verschillende pluimage en soort binnen. Soms doet de afdelingsarts het woord soms de internist en de meeste staren je aan.  Er komt een soort conversatie op gang over hetgeen men bedacht heeft. De een praat en soms valt de ander bij. En jij antwoord op de vragen. Zo krijg je in ieder geval het gevoel dat je mee mag beslissen. Zo van, ik doe het wel of niet. Nu ga ik meestal wel mee in de overweging alleen ga ik niet altijd meer mee in de onderzoeken. Als je alle info hebt gehad verdwijnen ze uit je kamer en duizelt je hoofd nog een beetje na. Op de gang praten ze dan wéér over je, schijnbaar geheim of wellicht hebben ze het over het leertraject en ben ik achterdochtig… 

 In een klinische les op internet heb ik gelezen dat  het doorvragen erg belangrijk is. En dat de aanwezigen daar het meeste van leren. Want zegt men in die klinische les, de grote visite is goed voor patiënt en alle aanwezige. De patiënt wordt uitgebreid besproken en een plan wordt gemaakt in zijn of haar voordeel. En de aanwezige leren van het traject en de diverse vormen van communicatie. Ze hebben hun expertise in kunnen brengen en hebben samen het behandelplan bedacht.

Dat de patiënt erg geïntimideerd kan zijn lees ik nergens. Ik kan me zo voorstellen dat sommige volledig dicht klappen. Ik niet, ik kijk al die mensen ook nog even aan. Maar toch? Als ze weg zijn komen eigenlijk de meeste vragen, je heb toch heel wat info gehad en zij zaten al in jouw dossier hè, en jij hebt niet meegedaan. Dus ook niet de brainstormronde naar behandelplan. Je staat eigenlijk 1-0 achter. Ondanks dat ze zeker hun best doen jou in hun gedachtengang mee te nemen.

Ik heb vaker op een meerpersoonskamer gelegen (ik lig nu op een eenpersoonskamer, heerlijk) en dan is je privacy ver te zoeken, sowieso bij elk bezoek van een arts, verpleegkundige diëtiste , je bezoek etc. Of wat te denken als ze je gaan wegen en de vele kilo’s doorgeven. 

Maar met de grote visite hoor jij ook wat er tegen de ander gezegd wordt, en ik wil dat helemaal niet horen.

Maar goed, hoe dan anders? Immers is het leerzaam voor de aanwezige, ook jij als patiënt hebt er voordelen van. Hoe zou je privacy beter gewaarborgd kunnen worden? Hoe zou het minder intimiderend kunnen?

Op een eenpersoonskamer is je privacy enigszins gewaarborgd op een meerpersoonskamer niet. Is het een idee om niet de arts en gevolg naar de kamer te laten gaan maar de patiënt naar de arts(en) te laten gaan? Maar dan is de schok van al die mensen nog steeds erg groot. Je wilt als arts toch de juiste info van een patiënt krijgen in plaats van een ja en nee omdat hij of zij zo geïmponeerd is?

Misschien moet er een soort online bijeenkomst zijn, nu we zo gewend zijn geraakt aan teams etc. De arts en arts assistent bezoeken je of ontvangen je in een spreekkamer  en er is een camera  die het opneemt en live doorzend? De andere kunnen die dan live zien en toch hun leer voordeel doen? Immers staan ze je tijdens het gesprek alleen maar aan te staren.

Men zal in ieder geval minder geïmponeerd zijn, hoop ik Maar of dit de oplossing is? Wellicht heb jij nog een idee?

Margriet

24 oktober 2021

ETZ een stad op zich.

ETZ een stad op zich

Ik lig alweer 9 dagen  op afdeling H1 van het Elisabeth ziekenhuis. De wereld om je heen is klein, als je naar buiten kijkt zie je gebouwen en ik zit bovenin in een toren. Nieuws komt binnen via het journaal en de apps…maar op de een of andere manier ben ik niet zo betrokken, tenminste niet met alles. Sommige nieuwtjes grijpen je aan, de andere gaan op de grote hoop.

Het brengt mij tot het onderwerp van deze keer. Eigenlijk is een ziekenhuis een soort grote stad. Iedereen zit of ligt in zijn kamertje. Degene die ergens voor betaald worden domineren de gang en kijken bij het langslopen met een schuin oog naar binnen en zoeven voorbij. Af en toe houdt men stil en komt je kamertje in voor een vraag, een pil, met koffie of eten. De dokter doet standaard aan huisbezoek dus dat is wel handig. Ze lijken ook niet de druk van een 10 minuten gesprek te hebben, het gaat er relaxed aan toe, tenminste zo ervaar ik dat.  Het is een soort roomservice. Zeker bij de voeding kan je dingen bestellen, en dan leveren ze die op je kamer af. Thuis komt bij mij Appie, de bakker en mijn broer die naar de slager gaat. Hier zijn het vele verschillende gezichten. Er worden zelfs bedden op maat gebracht. En als je dan toch van je kamer af moet om naar beneden te gaan dan komt een verpleegster of iemand van de vervoersdienst.

Als je met de lift naar beneden gaat dan is het weer anders, door de week is daar een bedrijvigheid van jewelste. Daar komt niemand je koffie brengen en moet je gewoon in een wachtkamer wachten om de arts te zien en te spreken,  De service is daar heel anders.Zeker in dit ziekenhuis, moet je beschikken over een hele goede conditie, je moet wat aflopen om ergens te komen. Snap niet waarom ze niet van die rolbanden hebben als bij Schiphol, de zogenaamde “mind your steps” wandelroute. Zou wel zo klantvriendelijk zijn.. kan de klant die minder mobiel is toch zelfstandig ergens komen in plaats van afhankelijk te zijn van andere, over Inclusie  gesproken

Het zijn  2 verschillende werelden. Beneden onpersoonlijk, druk en snel, boven op de afdeling een stuk rustiger.

Alhoewel het ook even hectisch kan zijn. Gisteren avond ging het met een klant (patiënt klinkt zo akelig) niet goed, de serene rust verdween en ik zag het personeel rennen. De verpleegster die ook dienst had op mijn kamer kwam na een tijd met een hoogrode kleur de kamer in, probeerde weer rustig te worden de adrenaline uit haar lichaam te laten gaan. Vanuit de gang klonk ineens, “gaat het een beetje met je? Kan ik iets voor je doen?” Even later komt de voedingsassistente ook helpen, ze had al lang naar huis mogen gaan maar vond dat ze wel even een extra kon helpen.

Ik observeer de mensen die hier betaald worden al een tijdje, zeg maar jaren. Het zijn mensen met het hart op de juiste plaats. Maar met dit team is heel wat afgesold. Zo werden ze in het andere ziekenhuis (wel één door fusie) ineens van afdeling verplaatst naar achter in het ziekenhuis. Ze moesten samen gaan werken met het team van oncologie. Twee verschillende teams met verschillende gewoontes, humor etc. Geen begeleiding , gewoon zoek het maar uit. De Cohort afdelingen werden geopend en het team werd wéér uit elkaar getrokken net toen ze een team werden, ze het gevoel hadden dat werken weer leuk was…. In september vernamen de medewerkers op een avond via de telefoon of op de afdeling dat ze per direct naar het Elisabeth ziekenhuis gingen, ze werden letterlijk met kont en kop opgepakt en overgeplaatst. Nu zijn ze sinds september weer herenigd met elkaar en dat doet ze goed.

De gebeurtenis van gisterenavond, het helpen van elkaar, maakt dit team wel speciaal. Ik hoor ze samen lachen, weer eens gebak eten omdat bijvoorbeeld iemand jarig is of 12,5 jaar in dienst is. “Kan ik iemand helpen” “ kunnen we samen koffiedrinken” en ik als klant, ik kom niks te kort.

Toch bijzonder de contrasten in een ziekenhuis, de afdeling of beneden, jammer dat in zo’n stad ook de onpersoonlijkheid toeslaat en personeel gezien wordt als poppetjes en niet altijd als mens. Juist omdat de afdeling zo persoonlijk is, zo gericht is op welbevinden en beter worden, is het contrast extra groot. Medewerkers zijn het goud van de organisatie.,, Ik zou wel eens een babbeltje met het management willen maken.

Margriet

16 oktober 2021

Snotneuzen zijn het

Je kent ze wel, de twee oude mannetjes bij de Muppetshow, Waldorf en Statler. Zet mij daarbij… Ik zit bij hen op het balkon, wel wat minder chagrijnig maar  o jee wel oud…en mijmerend…en heel oud. Dus Waldorf, Statler en Margriet… Ik zit in het midden denk ik, kan ik ze goed verstaan. 

Ik lig  dus weer in het ziekenhuis. Word weer perfect verzorgd, geen klachten daarover. Hoe ouder je wordt hoe jonger de verzorgende en artsen zijn. Ik realiseerde maar al te goed dat ik ouder word en dat daardoor de relatie gaat veranderen. Ook al ben je in je hoofd jong, voor een  verpleegkundige in opleiding zeg maar 18-19 jaar oud ben je gewoon een oude muts. 

De artsen die bijvoorbeeld zaalarts zijn, dus afgestudeerd als arts hopen nu dat ze mogen gaan specialiseren maar moeten wachten op een plaatsje.

ADHD

Als ze van het VWO komen zijn ze ongeveer 18/19 jaar oud, de studie geneeskunde is ongeveer 6 jaar als ze het snel doen, dan kun met 24/25 jaar al arts zijn. Voor mij zijn het echte broekies, snotneuzen zeiden ze vroeg tegen mij toen ik die leeftijd had

Maar ook de specialisten (specialiseren kost minimaal 5 jaar) zijn jonger en jonger en jij dus ouder en ouder. Het lijkt wel of de verschillen daardoor groter en groter worden, je lichamelijk verval, de zwaartekracht die zijn werk doet, je oogleden die voor je pupillen hangen en over je borsten maar niet te spreken.

Het brengt je terug naar je eigen jeugd jaren. Ik had zeker de wijsheid in pacht, en door de jaren heen heb ik nog meer geleerd 🙂

Als 18 jarige ging ik met nog 4 andere 18-19 jarige een week op zomerkamp met 35 kinderen. We vonden onszelf volwassen genoeg en verantwoordelijk genoeg, alhoewel sommige ouders ons ook zagen als snotneuzen die achter hun oren nog niet droog waren. En dat was natuurlijk ook zo. Het was nou ook niet dat we helemaal geen verantwoordelijkheid konden dragen. Maar als ik er nu op terugkijk zou ik het nu niet meer zo doen. Door je ervaringen goed of slecht is je perceptie ook veranderd. 

De verpleegkundige van nu, hebben zo hun verantwoordelijkheden, lijkt wel of ze meer verantwoordelijk zijn dan ik op hun leeftijd. Ik hing als jongvolwassenen aan elkaar van feesten en partijen en vooral leuke dingen doen, daar tussendoor je studie (en dat ging niet altijd goed). Nu hoor ik ze hier zeggen dat ze weinig leuke dingen doen omdat hun studie zo belangrijk is…

Ergens is dus de perceptie veranderd. Is het nu zo dat de jongeren van nu verantwoordelijker zijn of is mijn geheugen die me door ouderdom in de steek laat? Of was ik werkelijk verantwoordelijk maar ben ik dat vergeten?

Tja, het zijn broekies, jonkies en snotneuzen maar ik heb wel vertrouwen in hun expertise, in hun deskundigheid. Begin nu te twijfelen of ik nu volledige gehospitaliseerd ben of meer kan berusten…?

Hoe we het draaien of keren, ik heb wel vertrouwen in deze snotneuzen dat ze uiterste best doen het mij zo aangenaam mogelijk te maken, dat ze met hun kennis op zoek gaan naar oplossingen, in overleg met de oudere, maar soms wel jonge specialisten. De jeugd heeft de toekomst en ik kijk met Waldorf en Statler terug en hang ik over het balkon heen met mijn verhaal over vroeger….Het mopperen laat ik graag aan hun over.

Margriet

13 oktober 2021

Wat drijft jou zo?

en wat doet u ermee?

Ik schreef er al eerder over. In de week van 4-8 oktober is de week van de toegankelijkheid. Op diverse plaatsen in Nederland wordt hier aandacht aangegeven, ook in mijn woonplaats. Riep ik in een van mijn blogs op om met mij in contact te komen kan ik melden dat de gemeente Waalwijk dat gedaan heeft. Inmiddels zijn er gesprekken gevoerd en ben ik zitting gaan nemen in een werkgroep op weg naar een goed functioneren werkgroep die de VN resolutie nog beter tot uitvoer gaat brengen. Niet alleen de openbare gelegenheden maar ook plaatselijk. In dat laatste ligt nog een hele uitdaging. Hoe zou bijvoorbeeld het Kruidvat toegankelijk kunnen zijn voor rolstoelen maar ook voor doven en slechthorend, visueel beperkten etc. Wat zouden we kunnen doen aan de achtergrondmuziek die soms wel erg hard staat. De obstakels in de gangpaden etc.

Je ziet dat schrijven van een blog en daar ruchtbaarheid aan geven niet tegen dovemansoren is gezegd . Nu hoop ik dat het Elisabeth-Tweesteden-Ziekenhuis (ETZ) ook nog contact opneemt zodat slechthorende daar bijvoorbeeld ook televisie met geluid kunnen kijken of naar de radio te luisteren. Nog mooier zou zijn dat er op alle poliklinieken versterkers aanwezig zouden zijn zodat het gesprek met arts of verpleging soepel zou kunnen verlopen. Natuurlijk zijn er schrijf -en gebaren tolken en die hebben een zwijgplicht, maar soms zijn de gesprekken wel erg intiem.. Hoe fijn zou het zijn dat er dan een alternatief is. 

Soms voel ik mij de roepende in de woestijn maar nu heb ik in ieder geval wat resultaat. Kijken wat we werkelijk kunnen veranderen in Waalwijk en hopelijk ook het ETZ. Overigens gaat doof.nl ook nog aandacht aan dit onderwerp geven. Mooi resultaat toch?

Sommige mensen vragen aan mij waarom ik toch die drijfveer heb om bepaalde zaken aan de kaak te stellen. Nou eigenlijk is dat heel simpel. Ik hou niet van klagen. Natuurlijk kan klagen een functie hebben maar het geeft mij toch echt een beter gevoel om dingen te proberen te veranderen. Heel mijn leven heb ik gewerkt in het agogisch werkveld. (Agogiek is de leer van het begeleiden, aansturen of beleidsmatig mogelijk maken van veranderingsprocessen bij mensen opdat ze meer grip krijgen op hun leven. Deze sociale wetenschap bestudeert hoe mensen veranderen en geeft aanwijzingen over de manier waarop dit kan worden beïnvloed en begeleid.) Dus ik denk dat het daar vandaan komt. 

Ik kan niet zitten en toekijken, klagen. Daarbij ga ik er meestal vanuit dat mensen onwetend zijn, er niet aan gedacht hebben. Sinds ik in de werkgroep zit voor de VN resolutie en mensen zie met andere beperkingen heeft me dat zeker aan het denken gezet. Waar lopen zij tegen aan, wat is hun drijfveer. Ik ben er van overtuigd dat ze hun handicap hebben geaccepteerd maar kijken naar wat beter kan. Ach ik denk dat ik nog heel wat keren erover na zal denken en iets bedenken… Jij ook?

Margriet

20 september 2021

Toegankelijkheid

De wet toegankelijkheid openbare gebouwen tracht bij te dragen aan een inclusieve samenleving, door ervoor te zorgen dat ook mensen met een handicap of beperking (zelfstandig) openbare gebouwen kunnen betreden. Net als ieder ander.

Mooie wet toch? Ikzelf ben tegenwoordig ervaringsdeskundige op meerdere vlakken. Zo ben ik tegenwoordig rolstoelafhankelijk (wat een mooi scrabble woord) rij ik rond in een scootmobiel en draag ik buiten een bril ook nog hoortoestellen. Én ben ik chronisch ziek. Vraag me nu af of dit ook valt onder dubbel gehandicapten(grapje). 

Nu ik de het bovenstaande eens goed lees gaat het dus alleen over het kunnen betreden van een openbaar gebouw. Als slechthorende loop je vaak prima, uitzonderingen daar gelaten, maar kunnen dan vaak niet zelfstandig verder. Dus zo inclusief is deze wet niet, maar gelukkig zijn er nog meer wetten.

Wet gelijke behandeling handicap of chronische ziekte (Wgbh/cz)

Mensen met een beperking of chronische ziekte moeten net als ieder ander kunnen meedoen. Dit staat in de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte.

Kijk deze wet biedt alweer wat meer mogelijkheden. Maar eigenlijk is het toch te gek dat we overal wetten voor nodig hebben. Het zou toch zo moeten zijn dat iedereen die dat wil mee kan doen in de samenleving. Ik begrijp echt wel dat ik geen lid van de atletiekclub ga worden omdat ik graag wil hardlopen. Ik was ook niet van plan om te gaan hoogspringen. Want dat zijn irreëel verwachtingen. Gelukkig, tenminste dat denk ik, beschik over een gezond verstand en zet ik die graag in.

Wel heb ik nog steeds de drang om dingen te verbeteren. Dat wel. En dan niet omdat ikzelf daar zoveel hinder van ondervind maar omdat ik vind dat aan sommige onderwerpen wel wat meer aandacht gegeven mag worden. 

Ik woon in Waalwijk en de gemeente probeert echt een bijdrage te leveren. Ik weet niet of ze daarvoor aangespoord worden maar ze doen hun best. Ze zijn zelfs genomineerd voor de meest toegankelijke gemeente 2021 als je wilt stemmen dan kan dat hier Er zijn nog twaalf gemeenten over, dus ze hebben het al goed gedaan. 

Natuurlijk valt er nog veel te winnen. Zeker als het gaat om een hoorbeperking. Dat is vaak onzichtbaar, en alhoewel ik vroeger een button had met “ spreek duidelijk dan versta ik je beter, op mijn brommer en fiets een SH bordje had, wat ook hilarische momenten gaf, men dan ook vaak denkt dat je verstandelijk beperkt bent. Draag ik nu (bijna) niks waardoor het duidelijk is. Dus ik snap het wel dat de groep slechthorende en doven vaak een vergeten groep is.  Maar ik sta mijn mannetje wel. Ik heb al geschreven over de telefoon (ik haat telefoontjes). Ik kom met alle hulpmiddelen best ver, en ik heb ook niet meer de drang om alles te verstaan. Dat was vroeger wel anders. 

Maar ik wil wel zelfstandig mijn zaakjes kunnen regelen. En dan is er voor slechthorende en doven nog veel te winnen. Ook al zijn er mogelijkheden om hulp te krijgen van doventolken, schrijftolken, bel hulp etc.  je wilt het toch graag zelfstandig en alleen kunnen doen, een inclusieve samenleving is pas echt mogelijk als de mogelijkheden er zijn. 

Ik hoor vaak van andere mensen met een beperking dat er meer rekening met hun gehouden moet worden. Nu heb ik die mening en ervaring niet. Ooit zat ik in een groep mensen die gezellig aan het kletsen waren, de mensen werden steeds enthousiaster en hun stem volume ging omhoog. Een kippenkooi..ik versta er dan eigenlijk niks van maar laat het gebeuren. Toch was er één die boos op tafel sloeg en vond dat er met haar rekening gehouden moest worden. Iedereen weet dat ze slechter hoort,,,dus dan moet je daar rekening mee houden, vond ze. Nu had ze ook aan haar gesprekspartner kunnen vragen even naar een andere plaats te gaan, er was ruimte genoeg. 

Ikzelf heb er wat minder moeite mee, ik zag het enthousiasme van de aanwezige omhoog gaan, en hoorde dat ook. En ach, ik laat het gaan. Als het me echt te gek word dan ga ik liever weg. En dat vind ik niet eens erg. Ik begrijp dat andere niet telkens rekening kunnen houden, en ik vind ook dat dit niet hoeft. Bijna elk mens heeft wel iets waar rekening mee gehouden kan worden maar jij als persoon bepaald hoe je er mee om gaat. 

Ik zet liever mijn energie in om zaken echt te veranderen. Dus niet zozeer voor mijzelf maar meer voor het collectief. Zo hoop ik dat mijn gemeente Waalwijk mij vraagt om eens mee te denken voor verbetering voor slechthorende en doven. Of het ETZ (ziekenhuis) over het luisteren naar de TV via koptelefoon (Ooit gedaan, zo’n wegwerp koptelefoon op je speakers  van je hoortoestellen gezet? Niet te doen) Er zijn andere mogelijkheden en wellicht kan dat uitgevoerd worden.

Maar goed toegankelijkheid. Ik denk dat er veel aan gedaan wordt, het is nu aan de onzichtbare groepen om zich te roeren, en samen komen we er wel. Rome is toch ook niet in één dag gebouwd?

Margriet

12 augustus 2021

Ik hou mijn hart vast

Vaccineren of niet? Wat mij betreft is dat een persoonlijke keuze. En als je over je keuze hebt nagedacht is het een goede keuze. Ikzelf ben gevaccineerd, volledig, wel met de AstraZeneca waarin men nu zegt dat het misschien verstandig is een Pilzer er achteraan te doen. Ik wacht maar af waar de geleerden mee komen en zal dan mijn keuze maken. 

Wat weten we nu eigenlijk van Corona en vaccinatie? Ikzelf niet bijster veel. Voel me nog steeds een leek als het hierover gaat. Ik hoor voorstanders van vaccineren en tegenstanders. Maar wat me het meeste bezighoudt is dat er steeds meer een morele druk komt. Of zelfs verplichtingen. En dat druist tegen mijn gevoel van democratie en vrije keuze in. Mensen moeten en mogen hun eigen keuze maken dat is ook democratie. Het “ overhalen “ van de partijen om je wel of niet te laten vaccineren wordt steeds meer opgevoerd. Op gronden van feiten her en der van internet geplukt, nieuwsactualiteiten, krant of YouTube etc

De beide kanten komen argumenten, artikelen en onderzoeken. Als ik op internet intik tegen Corona vaccins komen er allerlei onderzoeken naar boven die pleiten om het niet te doen, allemaal met cijfers en onderzoeksgegevens. Maar dat telt ook als ik intik vóór Corona vaccins. Wie heeft er nu gelijk? Welk onderzoek moet ik wel of niet geloven? Wat is fictie of wat is waarheid. Wat is een combinatie van die twee?

Ikzelf gebruik daarvoor dus mijn gevoel en gezond verstand maar ook ik ben geïndoctrineerd door wat ik hoor en zie. Maar probeer vooral vanuit mijn ik, mijn positie mijn mening te vormen. Als chronisch zieke, met een enorm overwicht (nee nee niet eigen schuld dikke bult) is de kans dat ik Corona overleef is klein. 

Ik kan enorm respect opbrengen voor een vriendin die zich niet laat vaccineren omdat ze vind dat ze een gezond leven leidt, veganist is, van alles doet om gezond te leven. Voor haar voelt het niet goed om zich te laten vaccineren. Maar ze ontkent niet dat er een virus is  die om zich heen grijpt en slachtoffers maakt en zal zich aan allerlei voorwaarden houden. Kwam bij mij op bezoek met mondkapje etc etc. 

Laat ik voorop stellen dat ik niet geloof dat de wereldleiders dit doen om de macht over te nemen. Ik geloof niet in de Klaus Schwab Theorie dat de wereldleiders de populatie wil verminderen en uiteindelijk de macht overnemen over het denken en  het ‘zijn’  van de mensen. Ik geloof er niet in dat er een chip in mijn arm zit waardoor ik nu gestuurd kan worden door derden. Maar dat is natuurlijk mijn overtuiging. Zo geloof ik ook niet in een God en daar ben ik vrij in.  Ik woon in een democratie met grondrechten. 

Ik vind Corona meer dan een griepje en heb gesprekken gevoerd met mensen die Corona hebben overleefd, nabestaanden en zorgprofessionals. Ik geloof hun woorden en ervaringen.  

Of we er goed aan hebben gedaan om in lockdown te gaan of dat we  het hadden moeten laten gebeuren dat vele mensen zouden overlijden net zoals als met de Pest in de 14e eeuw is denk ik voor mij wel duidelijk. Ik denk dat het goed is dat er wat geprobeerd is. Dat er andere wegen zijn die naar Rome leiden, zeker. Maar ik ben bang dat we nog wel een kans krijgen om een andere methodiek uit te proberen.

 (Wereldwijd wordt het aantal doden door de Pest op 75 miljoen geschat, waarvan tussen de 20 en 50 miljoen in Europa.)

Ikzelf ben een voorstander van dat niet de overheid bepaald wat de beste weg is gebaseerd louter de drukte op de IC (laten we niet vergeten dat in de kabinetten Rutte er enorm bezuinigd is op de gezondheidszorg, de IC drastisch zijn verkleind) maar zou graag een team van crisismanager zien die een afweging maken op divers gebied en daarmee met een advies komen. Maar goed… wellicht gaat dat nog gebeuren.

Maar wat me nu erg bezighoud is polarisatie … Ik zie nu wel dat mensen die anders denken gedwongen worden om zich te laten vaccineren. Nog niet zo  erg in Nederland als in landen om ons heen. Alhoewel in Nederland de discussies ook in volle gang zijn. 

In Frankrijk moeten alle zorgmedewerkers verplicht gevaccineerd zijn anders zijn ze hun baan kwijt , in New York mag je alleen naar een restaurant als je gevaccineerd bent. etc. Etc. Organisaties eisen van hun medewerkers dat ze gevaccineerd zijn en willen daar ook duidelijkheid over. Het gaat mij veel te ver om dit te vergelijken met een jodenster, want dat staat echt niet in verhouding en is een belediging voor de holocaust. 

We zijn bezig onze maatschappij te splitsen in gevaccineerden en niet gevaccineerden. 

En dat druist tegen al mijn gevoel van eigen recht en vrijheid in. Ik hoef het niet eens te zijn waarom iemand zich wel of niet laat vaccineren, ik hoef niet eens te zijn met de theorieën die men daarvoor gebruikt maar ik vind wel dat je recht hebt op je mening.  We hebben onze mond vol over een maatschappij waar iedereen een plaats heeft inclusiviteit noemen we dat. Daarmee bedoelen we dat we een onderlinge verbondenheid hebben, dat mensen oog hebben voor elkaar en elkaar zien staan en zitten. Met daarin ruimte voor diversiteit. Waar is die nu?

Door het scherp stellen van wel of niet vaccineren zijn we hard op weg naar een polariserende samenleving waar de ego belangrijker is dan het collectief. En daar word ik echt verdrietig van. 

Ik durf bijna niet meer mijn mening te geven over Corona of vaccinatie omdat er zoveel tegenstelling zijn die op een dreigende manier wordt geuit. Nu hoor ik in de grote groep die wel voor vaccineren is maar je zal maar tegen zijn. Denk jij dat we het tij nog kunnen keren?

Margriet

6augustus 2021

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: