Achterlijke oorlogen ook.

Ik heb nooit goed naar oorlogsfilms kunnen kijken, nooit graag de ( verplichte) oorlog gerelateerde boeken gelezen, het is altijd een beladen onderwerp geweest. In de familie van mijn vader waren de sporen van de tweede wereld oorlog nadrukkelijk aanwezig. Het gezin verloor een kind/ broer van nog maar 17 jaar. Waren betrokken bij het verzet heb ik me laten vertellen. Een oom, die ver in de negentig is geworden, heeft in zijn leven meerdere malen zijn bevrijdingsfeest gevierd omdat hij dacht dat hij het verwerkt had. De oorlog is nooit uit hem gegaan wat te zien is op de volgende link.

( zie https://youtu.be/aTValvNXH5k op ongeveer 15.10 , de rest is ook de moeite waard) hij overleed na een leven als priester/pastoor met een behoorlijk oorlogstrauma. Overigens begreep ik dat pas veel later.

In mijn jeugd had ik een vriendinnetje waar ik geregeld logeerde. Haar vader had in een kamp gezeten. Als op het nieuws iets over een oorlog kwam had deze man in de nacht nachtmerries, hij kwam dan bijvoorbeeld de slaapkamer waar ik sliep binnen en zei tegen mij dat ik geen geluid mocht maken omdat de “Jappen” ons dan zouden vermoorden. ik vond die man dus doodeng omdat ik het niet begreep… jaren later wel en was ik verdrietig voor hem.

Vandaag herinneren we onze slachtoffers, ik hoor mijn vader nog zeggen,…” Dit mag nooit meer gebeuren”… het heeft niet veel geholpen.

Vandaag herinneren we alle slachtoffers van de vele oorlogen die na de Tweede wereld oorlog plaats hebben gevonden of nog plaatsvinden. Herdenken wij de slachtoffers van de vele onzinnige aanslagen door mensen die hun overtuiging op jou en mij willen leggen…

in ons land leven veel mensen die gevlucht zijn uit hun land, omdat daar idioten zijn die hun overtuiging op willen leggen… sommige hoor ik zeggen.. Ga terug naar je eigen land. Maar ik zou ook niet gaan naar een onveilige omgeving. Waar idioten voor mij willen denken, mij opleggen waar ik wel of niet in geloof, mij monddood maken. Mij en mijn familie uit willen moorden omdat ik anders in het leven sta dan hen.

Neemt de dreiging en de oorlogen nu toe of is dit een gevolg van heel de wereld in huis hebben? Zijn de vele aanslagen die gedaan zijn en ongetwijfeld nog gaan komen iets waar je aan gaat wennen? Wie heeft de macht, om die idioten die vinden dat je een ander een overtuiging op kan leggen met geweld, tegen te houden? Ik niet… het lijkt wel hoe ouder ik word hoe minder ik van de wereld begrijp.

Vandaag herdenken we en morgen vieren we de bevrijding…hoe wrang voor al die mensen die net als mijn oom altijd in hun hoofd in een oorlog blijven…. hoe wrang voor alle mensen die nu in verdriet leven omdat hun geliefde er niet meer zijn.

Het enige wat ik kan bedenken is dat ik het klein kan houden, dicht bij mijzelf. Mijn bijdrage zal bestaan voor zo goed als ik het kan in de zin ” wie goed doet, goed ontmoet” te leven. Probeer zo min mogelijk in conflict te leven, andere culturen en levensovertuigingen ( ook geloof) in mijn leven toe te laten…want als ik bang word voor een overtuiging van extremisten en daardoor mensen buiten sluit, dan doe ik dat niet goed! Dan doe ik hetzelfde als zij, hoe de extremisten doen. Ik geloof in mensen, in hun goed zijn. Ik geloof in mensen die hun geloof op een mooie manier beleven en mij als ongelovige zien als een mens die graag goed doet En mij accepteren zoals ik ben.

Morgen ga ik met mijn Moslimbuurtjes naar het bevrijdingsontbijt van de gemeente Waalwijk. Zij zijn zenuwachtig dat ze de burgermeester gaan ontmoeten en ik zo trots als een pauw dat mijn buren mijn vrienden zijn!

Margriet

4 mei 2019

Een compliment geven is zoveel leuker!

Elkaar een compliment geven vinden we vaak moeilijk. Makkelijk is het om te klagen. Maar een compliment geven voelt voor beide partijen zoveel beter dan een klacht. Ik ga echt proberen nog minder te klagen en veel meer complimenten te geven. Onderstaande schreef ik naar afdeling 4b van het TweestedenZiekenhuis in Tilburg.

Opvallend is dat we in Nederland zo gewend zijn om te klagen of klachten in te dienen. Ooit in mijn leven 1 klacht ingediend, en dat zal ik niet meer doen. Ik loop ook beter op zoet dan op zuur. Mijn compliment gaat uit naar afdeling 4b interne ETZ Tweestede Ziekenhuis, Na een opname van ruim 4 weken ga ik straks van  een 4 sterren hotel naar een 5 sterren thuislocatie. Ik heb een prima verblijf gehad op deze afdeling, uiteraard  was ik liever thuis geweest maar het was even zo. Deze afdeling werkt als een geoliede machine, van  de huishoudelijke medewerkers, het gastteam de verpleging en artsen. Afgelopen week was er een verpleegkundige van het EZ hier om eens te kijken hoe het er hier aan toe gaat. Goed dat men bij elkaar in de keuken kijkt. Ze vertelde me dat ze het erg prettig vond dat collegae elkaar groeten bij binnenkomst. ” dat was in zuid niet” zei ze. Wat jammer toch want elkaar groeten is een van de makkelijkste dingen om te doen. oprecht groeten dan hé. En het goede is, je kunt er vandaag mee starten, Ik weet zeker dat dit een vlekje is die uitbreidt. Mijn kamertje is tegenover de verpleegpost. Ik hoor ze vaak lachen, soms bulderen, dat geeft mij een goed gevoel, het klinkt als een team. ( en ondanks dat ik niet waarom, grinnik ik mee).

Mijn compliment is gericht op hen allen, niet één eruit halend omdat dan de kracht van het geheel gemist wordt. Het is namelijk het team als zodanig dat een complement verdient. Ik zie artsen overleggen, ik zie verpleegkundige hard werken, ik zie een zorgteam dat met liefde telkens weer de koffie of thee komt brengen. Ik zie de dames de kamer schoonmaken, een praatje maken. Samen maken ze dat er een fijne sfeer hangt. Inmiddels heb ik natuurlijk ook de klachten gehoord van andere mensen, dan is het eten niet goed (ik snap dat niet) dan de verpleegkundige te kortaf (snap ik ook weer niet) etc. Vaak merk ik dat deze mensen bang zijn, niet doorhebben dat ze bot reageren, elkaar geen ruimte geven. Veelal zijn ze ook voor zichzelf geen prettige persoonlijkheid. Maar ik, ik heb geen klachten, geen enkele, gewoon alles was prima in orde. Voel me serieus genomen, gehoord. Voel me hier méér dan een nummer, een mens. Heel erg dank daarvoor. Aan zo’n afdeling hangen allerlei specialisme, de een komt hier voor, de andere komt daarvoor.De volgende zorgen voor de maaltijden etc. De diëtiste komt langs en zorgt dat ik alles begrijp en vrolijk ben, de diabetisch verpleegkundige onderhoud een soort hotline. de psycholoog heeft me door de dagen geholpen toen het even wat tegen zat. etc. etc. De artsen hebben toch weer een trukendoos gevonden om mij weer wat beter te doen voelen, 

Zo zie ik deze afdeling als een spin in het web, met daaromheen de specialisme die je nodig hebt. Maar in dit alles, heb ik zoveel mogelijk de regie.. Het is een mooie afdeling en is hier wat te leren voor andere. Hoop zo dat deze mooie cultuur leidend gaat worden in het grote geheel. In heet het ETZ. Zeker als we het Thema hebben ” buitengewoon”. Want deze afdeling is buitengewoon. Buitengewoon:

– vriendelijk

– open mind end

– respectvol

– waarderend

– voelen goed de sfeer aan

– zoeken mogelijkheden ipv het benadrukken van de onmogelijkheden

– zijn een spin het grote ziekenhuis geheel

Ik heb weer veel geleerd hier, een vriendelijk woord doet zoveel meer dan een klacht.  Het groeten van elkaar, oprecht geïnteresseerd zijn, mij volledig het gevoel gegeven dat ik een mens ben, een persoon, Margriet! Dank daarvoor

De meest gehoorde opmerking in de gang de afgelopen weken was voor mij “kan ik je ergens mee helpen?, “kan ik iets voor je doen? En “halen we het om rond half elf gezamenlijk koffie te kunnen drinken?” Beste mensen van afdeling 4b jullie mogen trots op jezelf zijn en alle mensen die er aan “vastzitten” ook! Jullie zijn de spin in het web. Ik hoop oprecht dat managers en andere leidinggevende op deze manier naar jullie kijken. Als het ETZ zo graag buitengewoon wil zijn, kunnen ze jullie als voorbeeld gebruiken, en natuurlijk kunnen dingen anders of beter, maar benadruk vooral wat er goed gaat, n qua sfeer en klantvriendelijkheid zijn jullie een mooi voorbeeld. Als er een prijs voor was zou ik jullie nomineren…mijn dank is in ieder geval groot!

Margriet van Loon
“Vier je leven”

Ik hoop dat jij mee gaat doen om door de ogen te kijken met een positieve inslag, te benadrukken wat goed is i.p.v. te benadrukken wat anders kan of moet. Laten we eens wat liever voor elkaar en voor onszelf… ik ga mijn best doen.

Margriet 13 april 2019

Ik ben niet zo moeilijk…..

Zittend achter mijn laptop komt er een nieuwe kamergenoot. Het eerste wat ze tegen me zegt is, ” ik

ben niet zo moeilijk”. Ik knikte haar vriendelijk toe. Ik had natuurlijk ook geluk gehad, ik heb een

paar dagen alleen gelegen. De televisie moest weer op stil, en de solo-apparatuur is weer aangesloten. Ik krijg het geluid nu rechtstreeks in mijn hoortoestellen. Nadeel is dat de omgevingsgeluiden dan weg zijn, dus het is de TV en ik. Wel zo rustig maar ook wat a-sociaal, want ik reageer niet op de omgeving en die snappen er waarschijnlijk niks meer van.

Maar goed. De verpleegkundige die haar komt opnemen krijgt het te verduren. De medicatie is niet goed overgenomen. Ze zegt het op een bozige manier, maar ik ga er van uit dat ze dat zo niet bedoeld. Het zal de stress zijn. De maaltijden worden opgenomen en eigenlijk geeft mevrouw al direct aan dat het “eten hier niet te vreten is” dat was bij haar vorige opname drie jaar geleden ook. (?) Ze knijpt haar neus direct dicht. De voedingsassistent geeft aan dat ze eten van thuis mee mag laten brengen maar dat opwarmen niet mogelijk is…Dat vindt ze helemaal een achterlijk idee. Ach denk ik…het zal de stress wel zijn. Haar manier van communiceren is nogal dwingend, hard en direct. Misschien schrik ik daar zo van…

De nacht is voor haar goed verlopen, alhoewel ze me verzekerde “geen oog dicht te doen” snurkte ze er aardig op los. Fijn voor haar, want ondanks dat ze communicatief niet zo vaardig is, is wel ziek! ze is hier niet voor niets. Bij het ontbijt bleek het niet goed te zijn en dat kabbelt zo de hele dag een beetje door. Ze vertelt erg veel over haarzelf, en ze wil alsmaar vertellen hoe erg wat is geweest wanneer het zo is geweest en wat ze allemaal heeft. Het lijkt een beetje op een wedstrijdje. Gelukkig vraagt ze niet wat ik hier doe…

Gedurende de dag kom ik er steeds meer achter dat ze echt de kwaadste niet is, haar manier van communiceren is wat rottig.

In de nieuwere ziekenhuizen zijn tegenwoordig vaak veel éénpersoonskamers. Het blijkt dat mensen veel sneller opknappen en dat scheelt de zorg erg veel geld.

Persoonlijk ben ik dus vóór een ziekenhuis met heel veel éénpersoonskamers. Maar in het ETZ Tweesteden is dat niet zo. Ik ben hier al blij dat ik op een tweepersoonskamer terecht kom en niet op een vierpersoonskamer.

Maar vandaag kreeg ik een tip, en na wat nadenken heb ik het uitgewerkt. Wat zou het zijn dat de dagen die je in het ziekenhuis ligt soort bonuspunten krijgt. Per dag, zeg maar, 20 punten. Met die bonuspunten kun je privileges opbouwen. voor 400 punten krijg je 5 dagen lang een éénpersoonskamer, voor 300 punten een speciaal voor jou gemaakte maaltijd op bestelling voor 4 dagen. Voor 200 punten komt je favoriete verpleegkundige je verzorgen (dat wordt moeilijk kiezen) Voor 100 punten krijg je koffie uit de automaat (en die privilege heb ik al gewonnen) voor 50 punten mag het bezoek een half uur eerder komen of langer blijven. Etc. etc.etc. Uiteraard is de prijzenpot aan te vullen met allerlei andere ideeën… (lijkt me wel leuk als de verpleging hier dansend en zingend binnenkomt) en wellicht is het leuk om er per week een bonus in te gooien, bijvoorbeeld deze week in de reclame koffie uit de automaat 20 punten….

Ik zie het wel zitten, want ondanks dat mijn buurvrouw best mee valt, een beetje narcistisch en wellicht onhandig in de communicatie, is ze vooral onzeker en bang.

Margriet

20 maart 2019

Ik ben jarig en ben er blij mee!

Jarige jobpieppieppiep,…. ik word wakker van iemand die aan mijn arm zit, infuus gesneuveld. Hij zat er nog maar net in. De verpleegkundige doet een verwoede poging maar het mag niet baten. Er wordt iemand gehaald van de SEH , ook bij haar lukt het niet. Dan maar een telefoontje naar de IC… ook dat mag niet baten.de verpleegkundige doet nog wat pogingen, helaas. Overleg met de dienstdoende arts maakt dat we moeten wachten tot 8 uur…..tussendoor bloedprikken en hopen dat het goed gaat…. Ik wacht maar af, een andere rol heb ik niet.

Maar ik ben inmiddels wel 63 jaar geworden. De kamer is door de verpleegkundige vrolijk versierd, echt heel feestelijk. 63 jaar, dat had ik 5 jaar geleden niet gedacht. Mijn eerste prognose was echt belabberd, 3 maanden tot een jaar, misschien 1,5. Dat verandert na de operatie die tegen alle verwachting is uitgevoerd naar 10% leeft nog na 5 jaar, de meeste overlijden de eerste 2 jaar. Ik hoor dus bij de 10%! En een simpele rekensom leert mij dat er dus echt mensen langer moeten leven om aan die 10% te komen, daar ga ik voor.

Hier zit ik dan in mijn bed, versiert, gewoon 63 jaar geworden. Het voelt bijzonder en natuurlijk kijk je even om. Natuurlijk weet je dat je 5 jaar geleden een actief sportende vrouw was die mega veel kilo’s was kwijtgeraakt met dieet en beweging. Volop in het leven, andere baan in het vooruitzicht. En ineens DE diagnose die je leven op de kop zet.

Natuurlijk kijk je vooruit op deze dag. Je hebt de twijfel, weet niet hoe lang je nog blijven mag en wat er allemaal op je pad gaat komen. Maar stiekem denk ik dat ik 65 jaar mee ga maken, of ik nog mag profiteren van mijn pensioen is echt te ver weg om over na te denken.

Wel ga ik er vanuit dat de komende maanden met wat mooi zonnig weer mijn leven er weer aangenaam uitziet. Zie mijzelf in de tuin zitten, onder de luifel met Manu de poes in mijn buurt. Ga lekker wat BBQ.s organiseren omdat ik samen eten , vooral buiten, zo super leuk vindt met mensen die dichtbij mij staan. Ik hoop dat veel mensen op de koffie of thee komen in mijn tuin, die over paar maanden volledig in bloei staat. Ik heb er zin in.

Vandaag 63 jaar, geloof niet dat ik eerder jarig ben geweest in een ziekenhuis, op mijn telefoon komen de felicitaties binnen. Het voelt feestelijk. Ja 63 jaar en ik ben er super blij mee, weet nog dat ik mijn 50ste niet wilde vieren, voelde zoveel druk om dat wel te moeten doen. Nu vier ik alles wat mogelijk is, pluk ik de dag en vind ik 63 ineens goed klinken, kijk ik niet meer om naar mijn jeugd of de jaren er na, nee gewoon nu. Geen “reservetijd” zoals sommige dat noemen maar gewoon “mijn” tijd. Geen strijd aan het leveren, wat sommige zeggen. ( waar zou je tegen moeten strijden, je hebt geluk of niet) maar gewoon leven. Misschien iets meer dan wat ik van te voren deed, maar zeker intensiever. Ik kan echt genieten van de kleinste dingen… ik ben een gelukkig mens.

Margriet

9 april en 63 jaar geworden,

B48CA72D-6E3B-4680-9263-20FBD31C35C6.JPG

Met vriendelijke groeten,

Margriet van Loon

HTTP://margrietvanloon.blog

Verstuurd vanaf mijn iPhone X

“#Doeslief” ik schaam me dood ….

 

Afbeeldingsresultaat voor doeslief campagne

We hebben een nieuwe landelijke campagne van Sire. Om de ogen uit je hoofd te schamen. 80% van dit of dat wordt vandaag genegeerd omdat die bijvoorbeeld achter de kassa zit. Of 40%  van bijvoorbeeld verpleging wordt beledigd of zelfs bespuugd.( ik weet de persentages niet hoor, roep maar wat, het gaat om het voorbeeld) En zo gaat het dagelijks door met telkens nieuwe voorbeelden. Allemaal beroepen die dienstbaar zijn… die er voor ons zijn om het leven makkelijk te maken, ons te helpen….maar schijnbaar gaan we zo slecht met deze mensen om dat we een campagne nodig hebben.

Daar mogen we ons echt wel voor schamen. Vraag me met zo’n campagne altijd af hoeveel procent van de inwoners van Nederland dit dan doen. Als er een campagne voor is vast meer dan voldoende. Ik zit bedenken wie het zijn…laagst opgeleid, hoog opgeleid, in ieder geval sociaal arm.

Ik kan dus oprecht verdrietig  worden van deze campagne. Ik hoop echt dat er sommige zijn die nadenken over hun gedrag. Hoe moeilijk is het nu om goedendag te zeggen, een glimlach te geven of zelfs een bedankje? Volgens mij voelen we ons allemaal beter na een groet of compliment. En als er echt iets niet goed is dan kunnen we dat toch rechtstreeks bespreekbaar maken? Op een nette manier? zonder scheld -en schuttingwoorden? of fysiek geweld? waar zijn we mee bezig….en Ja ja ik weet het , sommige hebben die competentie niet, maar dat is nog geen vrijkaartje voor andere om ze naar dat niveau te verlagen. 

Ik hoop oprecht dat deze campagne een positief effect heeft…aan mij zal het niet liggen

“#Doeslief” Ik schaam mij kapot.

 

Margriet

3 april 2019

voel jij je aangesproken?

Ik schrijf blogs voor mijzelf, enerzijds is het verwerken van, soms eens diep nadenken over een onderwerp, maar nooit om iemand te kwetsen. Daarom schrijf ik in mijn blogs geen namen zodat herleiden bijna niet mogelijk is of je herkent je er in. In alle blogs die ik geschreven heb, heb ik één keer een naam genoemd, en die kan je vinden in de blog “Engelen zijn het”. Als je mijn blogs volgt weet je dat je de ene keer moet lezen met een korreltje (of veel korreltjes) zout, er vaak humor in zit. Maar bovenal gaan de blogs over mijzelf, hoe sta ik er in, heb ik een oplossing gevonden op een ludieke manier. Maar vandaag heb ik 2 blogs verwijderd. Niet omdat ik daar de verantwoordelijkheid niet voor durf te nemen maar omdat de mensen die werken op deze afdeling er last van hadden. 

Mocht iemand aanstoot nemen aan een blog dan ben ik altijd te benaderen, mijn mail adres staat op de blogsite, reageren kan altijd onder een blog. Maar als je via een ander reageert dan brengt dat mij in een dilemma. De mensen die op deze afdeling werken voeren allemaal op hun eigen wijzen hun taak naar behoren uit. Ze zijn niet verantwoordelijk voor wat ik schrijf. Maar omdat ik een diep respect heb voor deze mensen heb ik ze (misschien voorlopig) verwijderd.

Wat ik in die blogs heb geschreven blijft mijn observatie, mijn mening, mijn interpretatie, en als jij je dan aangesproken voelt kan je er misschien iets mee doen Benader me rechtstreeks maar laat een ander daar buiten.. Voor nu sluit ik dat onderwerp en ga ik lekker door met de volgende blogs…onderwerpen genoeg.

Margriet

3 april 2019

palliatief? compassie,? leven? regie? ik lijk wel een manager.

19-10

Er worden wat woorden gebruikt in de gezondheidszorg. Als patiënt wordt er ook van alles van je verwacht…Regie houden mevrouw, heel belangrijk, niet vergeten goed te genieten van het leven, alles in het kader van welbevinden. Compassie hebben, met een ander en met jezelf, wat compassie dan ook mag zijn. U weet prima wat er met u aan de hand is, u kent uw lijf beter dan wie ook? Palliatief zijn en leven, maar wat is dat dan? Dan heb ik het nog niet over alle medische benamingen. Jujenum, gastroparese,jejunostomie…etc. Natuurlijke leggen ze het wel uit…maar toch

U bent Paliatief, maar daar hebben we ook wat variaties van..

  1. Ziektegerichte palliatie: De ziekte wordt behandeld zonder dat genezing mogelijk is.
  2. Symptoomgerichte palliatie: De focus ligt op het verlichten en onder controle houden van de symptomen. De bedoeling is dat de kwaliteit van leven van de cliënt zo goed mogelijk is. De ziekte schrijdt voort. De cliënt zal verzwakken en minder mobiel worden. De symptomen die onder controle waren verergeren en er kunnen nieuwe klachten of problemen ontstaan. In deze fase worden beslissingen rondom het levenseinde genomen. In beide fasen wordt gestreefd naar een zo hoog mogelijke kwaliteit van leven.
  3. Palliatie in de stervensfase: In deze fase verschuift de aandacht van kwaliteit van leven naar kwaliteit van sterven. Deze fase duurt meestal slechts een paar dagen, de laatste dagen voor het overlijden.
  4. Nazorg: De nazorg voor naasten na het overlijden van de client wordt meestal ook gezien als onderdeel van de palliatieve zorg. 

Dat woord palliatief wordt vaak gebruikt als we het hebben over de stervinsgsfase, dan horen we de verhalen dat men nog graag dit of dat zou willen. Lees het boek Slotcouplet van Sander de Hosson (longarts in Groningen die geregeld blogs schrijft over sterven en compassie in het Nieuwsblad van het Noorden) Ik ben zeer onder de indruk van zijn actie en schrijven. Maar bovenal zijn streven om het sterven bespreekbaar te maken.

Maar palliatief gaat vooral ook over leven, hoe richt ik mijn leven zo goed mogelijk in nu ik weet dat ik uiteindelijk kom te overlijden aan deze ziekte. Voor mij is de diagnose al 5 jaar geleden, de oncoloog was direct duidelijk. Niercel carcinoom met uitzaaiing is altijd levensbeëindigend. Gelukkig ben ik nog geopereerd en werden mijn kansen om langer te leven verruimd, zeer verruimd. Door die operatie heb ik wel de ziekte van Addison gekregen en is mijn suikerhuishouden volledig van slag…ben ik van 5 jaar geleden actieve vrouw veranderd in een invalide vrouw met heel veel kilo’s méér. 

Ze noemen mij palliatief, ik noem het genieten van mijn leven. De ene keer wat makkelijker dan de andere keer. Maar veel zit het in het woordje compassie. Maar wat is nu compassie?

Compassion is a sensitivity to the suffering of self and others with a deep wish and commitment to relieve the suffering.”  The Dalai Lama

Compassie of mededogen is het natuurlijke vermogen om je betrokken te voelen bij pijn en lijden, met de wens om deze pijn en dit lijden in jezelf en anderen te verlichten en daarin verantwoordelijkheid te nemen. Dit is iets anders dan medelijden dat vooral gepaard gaat met angst en sentimentaliteit. Compassie daarentegen vraagt om een houding van gelijkwaardigheid, moed en ruimhartigheid, zowel naar anderen als ook naar jezelf. Aldus één van de vele omschrijvingen die ik op het internet kan vinden.

Wat is voor mij compassie? wanneer voel ik dat, geef ik dat? Compassie is voor mij  ” het gevoel dat ik krijg dat ik er toe doe, geen nummer maar mens, warmte, gelijkwaardigheid, openheid, begrip, of poging tot begrip. afijn heel veel dus. Compassie is vooral niet; medelijden hebben, meehuilen, overdreven aandacht van “oeh en aah”, schijnheiligheid, een smakelijke roddel etc. Kortom alles wat je het gevoel geeft dat het onecht is, je er niet toe doet.

Hoe ervaar je dan compassie, of hoe geef je dat? Kan je het leren? Ik denk dat compassie vooral vanuit je gevoel komt. Ik geloof niet dat ik veel compassie heb met iemand die me tegen staat, kan daar wel medelijden mee hebben maar geen compassie.  Dus lijkt me dat compassie in je zit en dit niet aan te leren is omdat het dan al snel onecht is. Ik denk wel dat je compassie bewust verder kunt ontwikkelen.

Ik ervaar compassie door de hand op mijn schouder, die blik in de ogen, de aai over mijn bol. Maar vooral het trachten van begrijpen, begrip tonen. Het iets extra’s doen voor die ander. Ik ben al bijna 3 weken in het ziekenhuis en nog even te gaan. Hier merk ik de compassie zeker wel. De verpleegkundige die in de vroege ochtend als ik niet meer kan slapen dat warme kopje koffie uit de automaat brengt. De mevrouw van het zorgteam die buiten al het eten brengen even een praatje aanknoopt. of de dames van de schoonmaak, die vragen hoe lang je nog mag blijven en een knipoog geven. Dat is compassie. De arts die met je in gesprek gaat niet alleen medisch maar ook ziet hoe het met je gaat. De diëtiste die ineens zegt, ” ik zie aan je ogen dat het beter gaat” wederom compassie.

Compassie zit dus in het woord én gebaar. Maar compassie zit zeker ook in de actie. Laatst vernam ik dat iemand die palliatief was een weekend had gehad met haar vriendinnen. De zoon kwam voor foto’s, de vriendinnen met herinneringen, etc etc. en zij had een pracht weekend…ook compassie. Compassie is groter dan wat wij denken, compassie is dus, woord, gebaar en actie. Compassie kan je ontvangen en geven. Maar compassie geef je of ontvang je als daar een reden voor is. Compassie, wat is dat voor jou, ik zou het graag horen.

Margriet, 2 april 2019

 

 

 

 

De buurvrouw heeft mij aangezet om misbruik te maken van mijn beperking

93_212364c811b5b6b9_1280box

Ze is weg, mijn buurvrouw. Op zich was ze echt wel lief, ergens zat er echt wel iets liefs in haar. Deed ze soms haar best en vond ze mij wel aardig. Maar jeetje wat kan iemand toch bozig zijn. Waarschijnlijk veroorzaakt door teleurstellingen of door het wel prettig voelen in de slachtofferrol.

In het geval van mijn buurvrouw denk ik dat ze de aandacht heerlijk vond, alleen de vraag naar aandacht was wat onprettig. Ze lag de hele lag in bed, iets was niet gauw goed, en ik kon in de morgen al voorspellen wat de dag ging brengen. In ieder geval domme dokters die nergens verstand van hebben, een kok die niet kan koken, apotheker die niet luistert etc. In de nacht moest de postoel naast haar want lopen kon ze niet, bezoek 2 personen tegelijk? hoezo, als mensen toch bij haar op visite komen stuur je ze toch niet weg….ze praat luidt en duidelijk. Daarnaast was zij patiënt en daar draait het om…. met meer op een kamer? geen probleem, zij was er toch?

Ik moet bekennen dat ik ditmaal misbruik heb gemaakt van mijn slechthorendheid. Ik heb sindskort nieuwe hoortoestellen en ringleiding. Nu is alles nog niet zo ingesteld als ik wens maar daar zijn we hard meebezig.  Als ik de tv aanzet, hoor ik alleen de TV, niks anders. Ik heb het aan haar uitgelegd. Ze begreep het wel en vond een ” kringleiding” wel handig. Ze vroeg me, kan ik zien als het aan is? ik zei nee dat gaat niet (leugentje) en ik heb meerdere keren, ja ik beken, vele keren gedaan alsof ik haar niet hoorde. Eindelijk een voordeel van mijn slechthorendheid. Persoonlijk heb ik een hekel aan mensen die misbruik maken van een beperking, maar dit keer werkte het in mijn voordeel…. pfff.

Het ging allemaal best aardig tot twee dagen geleden en echt uit haar dak ging, schreeuwend en scheldend was ze boos, en dat alleen omdat men aan haar gezegd had wat minder in bed te liggen en wat actiever te worden (?). Haar bed was stuk en er zou een andere , luxere komen voor deze koningin. (zo noemde ik haar ook en dat vond ze wel leuk). Ik had net te horen gekregen om hier nog 2 weken langer te blijven…. dus was zelf niet erg stabiel. Ik was even het toilet binnengegaan in de hoop dat het over was toen ik eruit was. Haar schoondochter zat er en ze was nog steeds aan het vloeken en tieren…en ik ben maar even weggegaan. Toen ik later met een verpleegkundige terug kwam ging ze los op haar… en wel zo hard en zo ordinair dat de verpleegkundige de ruimte verliet. Ik kreeg bezoek dus wij snel naar beneden,

Vanaf dat moment was de sfeer explosief. mopperend over van alles stelde ze haar famiie op de hoogte. Haar man vond dat ze excuses moest maken wat ze uiteindelijk ook gedaan heeft…. Hoe komt zo iemand zo bzozig, onmacht denk ik

Gelukkig is ze lekker naar huis,lopend naar beneden… (wonderbaarlijke genezing) dat is denk ik ook beter voor haar. Ze heeft het ook niet makkelijk denk ik….maar heel eerlijk…wat een rust …en hoef ik niet meer te doen alsof mijn ringleidig aan staat….


Margriet
27 maart 2019

Uit de oude, doos: “ik ben een verkrachter”

Ik moet wat bekennen. Ik ben een verkrachter. Niet zomaar een,
maar een die veel geweld gebruikt. Ik ga mijn onderwerp met een mes te lijf. Ik doe er alles aan om het te verkrachten. Ik wist ook niet
dat ik dit in me had, maar sindseen week heb ik met bruut geweld mijn onderwerp verkracht.Eenmaal ben ik niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Het aardappelmeswat ik heb gebruiktheeft mijn vinger verwond.
Ik heb ook al een broodmes gebruik, wat zou dat een grote wond zijn
geweest.Ik word er stapelgek van..ik ben altijd vredelievend geweest en nu
een brutale verkrachter…en het is allemaal de schuld van een ander..
Ik hoor je denken, geen zelfreflectie, geen berouw…nee dat klopt en ik denk dat ik de toekomst nog veel meer ga verkrachten..het is de schuld van Mediq, de
organisatie die steriele medische spullen levert. Ze hebben nieuwe dozen die van mij een dozenverkrachter maken..wat ook probeer ik krijg die dozen niet open…. ik moet er messen voor gebruiken en als ik een doos open heb gekregen dan
ligt er ook een briefje in…dat ze nieuwe dozen hebben..nah dat had ik al gemerkt. Was even bang datde gebruiksaanwijzing in de doos zou zitten…ik heb de organisatie gevraagd hoe ik het beste dezedozen kan openen…ze zijn aan het nadenken…maar intussen ben ik mooi een dozenverkrachter…nooit gedacht dat ik het in mij had….93_ce33527a1949962c_1280box

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑