Doof.nl

Ik kondig met gepaste trots aan dat ik columns ga schrijven voor de website http://www.doof.nl een digitale nieuwsbrief voor mensen met gehoorproblemen.

Hier mijn voorstel blog, weet jij ook weer wat meer van mij.

Even voorstellen wordt mij gevraagd… Ik vind het altijd wat lastig, wat schrijf ik wel of juist niet. Laat ik eerst schrijven dat ik echt mij vereerd voel om columns te gaan schrijven voor doof.nl.

Ik ben Margriet van Loon, inmiddels heel blij met de leeftijd van 63 jaar. Ik schrijf sinds januari 2018 blogs over hetgeen wat mij bezig houdt. De ene keer grappig, de andere keer serieus en soms met een twist. Ik ben géén professional, ik schrijf over wat me bezig houdt.

Sinds ik niet meer werk en ernstig ziek werd kijk ik anders tegen de wereld aan. De eerste blog schreef ik in het ziekenhuis waar ik eigenlijk altijd erg slecht slaap. Ondanks mijn slechte gehoor merk ik als men de kamer binnenkomt, of de buurvrouw zich omdraait. Nu had ik op dat moment een super lieve 84 jarige buurvrouw die heerlijk sliep. Ik wilde haar niet wakker maken, geen licht aan doen, dus ben ik verhaaltjes gaan schrijven. Eerst via Facebook, nu inmiddels via mijn site margrietvanloon.blog. Ik kreeg hele leuke reacties, en zelfs de vraag om de blogs te bundelen en uit te brengen. Dat heb ik niet gedaan hoor. Ik schrijf voor mijzelf en het is mooi om te horen dat een ander het leuk vindt of er iets aan heeft.

Ik ben van kinds af aan slechthorend, door de jaren heen verergerd (gehoorverlies van 80%) maar ik hoor met hoortoestellen in mijn optiek best goed. Natuurlijk heb ik de vergissingen, ik lig in een deuk van het lachen en de ander kijkt me aan van “ wat is er dan grappig?”. Of ik vul in en merk in het verhaal dat mijn invulling niet helemaal juist is. Vroeger wilde ik alles verstaan, kon er boos om worden als men mij de mop ging uitleggen in plaats van de mop te herhalen. Was ook wat achterdochtig, zeker in mijn puberteit. Daar heb ik gelukkig allemaal geen last meer van. Ik hoef niet alles te horen en te weten. Als het belangrijk is dan word ik er wel bij betrokken.

Mijn slechthorendheid is pas laat ontdekt, ik was al 7, had een spraakgebrek. Uiteraard werden er door mijn broers (4 stuks!) testen gedaan. “Wil je een ijsje?” Ik antwoordde “ja lekker” of “ help jij even de afwas te doen?” En ik reageerde niet… bewijs geleverd, ze hoort het wel, ze is lui.

Op de lagere school verliep het niet zoals men wenste, en er werd voorgesteld om naar de BLO te gaan (bijzonder Lager Onderwijs) want Margriet was echt te dom. Dat bleek gelukkig niet waar en ik heb mijn HBO opleiding later afgerond nadat ik mijn lagere school afgemaakt heb bij een SIO school (School voor Individueel Onderwijs.), later 1 jaar MAVO die door mijn slechte gehoor ook fout liep, toen maar de huishoudschool waar ik cum laude ben geslaagd (yeah) afijn door wat omzwervingen en een MBO diploma uiteindelijk naar het HBO…de aanhouder wint.

Uiteindelijk ben ik probleem gestuurd jongerenwerk gaan doen, ben ik teamleider/manager geweest van een groep jongerenwerkers en opbouwwerkers, en als laatste als sociaal beheerder bij een Wooncoöperatie waar ik mij bezig hield met de a-sociale mens, de verslaafd of psychisch zieke mens, kortom de doelgroep waar veel mensen een blokje om voor lopen.

Sinds 5 jaar ben ik ziek thuis,

Mijn columns zullen niet elke keer over het gehoor gaan, maar over zaken die mij bezighouden. Ik ben dol op reacties en probeer ze allemaal te beantwoorden.

Dit was mijn voorstel ronde, gaandeweg zal je vast beter leren kennen.

Margriet van Loon

Juni 2019

.

Fysiotherapeut wurgt patiënte.

Vandaag was het weer “fysio-tijd”. Nou is dat aan de lopende band om mijn overtollige vocht te verwijderen, mijn nek wat soepel te houden, in ieder geval met minder pijn. En “sport” op mijn niveau en op eigen tempo.

Dit houd ik al heel wat jaartjes vol. Nu zou je dat ook niet volhouden als je er geen baat bij zou hebben. Ik besprak met mijn endocrinoloog de lymfedrainage. “Ik vind het wat hocus-pocus” ;zei ik. “ Het is wat kneden en duwen maar het helpt wél”. Ze zei: “Vraag niet hoe het kan maar geniet ervan!”. Zeer wijs advies.

In zo’n behandelkamer bespreek je heel wat, zeker als je na lange tijd een vertrouwensband hebt opgebouwd. Het gaat dan niet alleen meer over de klacht, je gezondheid of ziek zijn, je pijntjes, en je belemmeringen. Nee het gaat over van alles en nog wat. Van wereldproblemen tot, wat eet jij vanavond?  En er wordt ook heel wat afgelachen.  Ik heb 2 fysiotherapeuten. Één voor mijn nek, schouder en bovenrug de ander voor lymfedrainage en sporten. Met beide kan ik prima door de deur. Ook dat is logisch anders was je al lang afgehaakt. Beide hebben een positieve kijk op de wereld en beschikken over méér dan voldoende humor.

Zoals vele weten heb ik een sonde, die weer in mijn neus zit. Heel onhandig bij fysiotherapie. Zeker omdat dit slangetjes achter mijn oor zit, waar ook al een bril en hoortoestel zit. Als je gaat liggen dan floept er van alles achter dat oor vandaan. Dus telkens op zoek naar een manier om dat te voorkomen. Nu hangen we de tas rechts, de sonde zit links, onder je kin door…en ja hoor, het blijft achter mijn oor.

Nu is het wel de kunst om voordat je opstaat, de tas met eten meegenomen wordt door de therapeut. Dat wil wel eens mis lopen. Onze fantasie kwam vandaag dan ook weer goed op gang toen ik wéér bijna gewurgd werd. De krantenkoppen werden al ingevuld “Fysiotherapeut wurgt patiënt. De therapeute zit in voorarrest”.  Of, “werd het de klagende patiënt de fysiotherapeute teveel en maakte zij het einde aan het leven van de patiënt middels haar sonde”? etc. De vraag kwam ook direct op, hoe regel je dat dan met je ziektekostenverzekering?

Ziektekostenverzekeringen willen graag alles transparant, welke behandeling met welk resultaat, hoeveel minuten, wat is de prognose en het behandelplan etc. etc. Administratie noemen we dat. Maar hoe transparant kan je als fysiotherapeut zijn? Wat gebeurt er in die behandelkamer nu precies? Nou, fysiotherapeute wurgt patiënt met haar eigen sonde….zou dat ook vergoed worden?

Margriet

Juni 2019

Een dag op stap met het ETZ over het EPD

Half 5 in de morgen, mijn telefoon speelt het lied “painted black” van de Stones, knoerthard want ik moet eruit. Om 6.30 uur moet ik bij het Tweesteden zijn in Tilburg om een dagje mee te gaan naar Amsterdam. Daar is een conferentie met workshops die gaan over Epic, het softwareprogramma voor het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD).

 

Ik dacht dat degene die dit mee organiseerde een typfoutje had gemaakt, het zal wel 7.30 zijn. Op mijn appje krijg ik geen antwoord, niet gek natuurlijk het is zondag. Ik besluit tijdig te gaan, staat er geen bus, kan ik nog een uurtje slapen in de auto.toch? 

 

Als ik aan kom rijden staat er een bus én mensen, ik ben niet eens de eerste.

Ik had in de avond vooraf voor mijzelf besloten de rolstoel mee te nemen in plaats van de rollator. Lopen gaat momenteel niet erg goed en het put me vaak uit. Man man man wat ben ik blij met de rolstoel (je kan maar ergens blij mee zijn) 

Na een rit met files blijkt de bus niet dichtbij de universiteit te kunnen komen, “maar” 10 minuutjes lopen tja…voor de een “maar” 10 minuutjes, voor mij is dat onmogelijk maar wat een top mensen zitten er in die bus. Ik ken niet echt iemand maar de hulpvaardigheid is geweldig. Ik word geduwd naar de universiteit…een hele work-out met mij in de rolstoel. 

We zijn wél mooi op tijd om in te schrijven, kaart halen en wificode en op naar de koffie. 

En daar begon het zoeken naar een lift die mij en de duwer met spierballen en geweldige uithoudingsvermogen naar de koffie moet brengen. Maar we kwamen uit bij de aula, waar in ieder geval de aanzet van het programma wordt gegeven, de koffie staat een halve etage lager. Ik word gescheiden door een trap. De koffie wordt gehaald en ik blijf “ boven” staan in mijn rolstoel. Er komt een jonge vrouw op mij af en zegt spontaan;” Oh wat leuk dat er een patiënt is…” , ik kijk haar wat schaapachtig aan want het is natuurlijk niet zo moeilijk om te zien dat ik patiënt ben, in een rolstoel, dik en opgeblazen met een slang in mijn neus. Ik lach haar toe, en zei ..tja, sonde in de neus, een rolstoel is natuurlijk  wel een patiënt”  Ze moest ook lachen, ik ben arts zei ze, wat dom van me…niks doms aan hoor…ik vind het wel grappig.

De deuren van de aula gaan open, we beginnen met een hilarisch filmpje, zeker de moeite waard om te kijken, het gaat over Epic en wordt gedaan door “president Trump

https://www.youtube.com/watch?v=gjNsNsh0IPY&feature=youtu.be 

Na enorm gelachen te hebben werd de dag voortgezet. Ik ben erg onder de indruk van Lucien Engelen, een visionair die gewerkt heeft aan het EPD in het Radboudumc en nu werkt voor Deloit. Hij vertelt over de toekomst, Amazone die gezondheidszorg vercommercialiseerd, De invloed van Apple, maar ook de mogelijkheden om samen te werken. Het is inspirerend, ben het niet overal mee eens….maar wat een visionair! 

 

Ik mag naar de eerste workshop en het speurtocht spel begint weer, welke lift gaat naar de 8ste verdieping? Na wat zoeken en haasten, want de spreker ging óók mee, komen zij bezweet aan, ik niet, ik word gerold. Elk nadeel heeft een voordeel.

De workshop ging over  “op weg naar een optimaal en tevreden gebruik”. Het wordt verzorgd door het ETZ. Een duidelijk verhaal over hoe het ETZ voortvarend aan de gang is gegaan het afgelopen jaar. Er achter zijn gekomen dat het toverwoord , buiten maatwerk, scholing is. De voordelen van het synchroniseren van de werkflow en processen, de voordelen voor de professional en de patiënt ( wat een rot woord, voel me meer een ervaringsdeskundige in ziek zijn…) 

Ik ben onder de indruk, het ETZ is pas een jaar bezig maar zo goed op weg naar een optimaal gebruik. Het enige wat ik maar niet begrijp is dat…uit het PEP is gebleken dat…PEP? wat PEP. ikzoek het op internet op..pepmiddel, oppepper maar dat zal wel niet bedoeld worden. Navraag leert me dat het software is om te onderzoeken hoeveel mensen dit of dat doen, wie gebruik maakt van dit of dat… aah PEP

 

We gaan weer op pad, naar de lunch, de lift deze keer snel gevonden en ik sta eindelijk in de foyer, is het eten bij de aula, een halve verdieping hoger. Maar het wordt snel opgelost, broodje kaas en een kopje koffie is meer dan genoeg. Ik word geparkeerd bij een tafel, rechts van mij een student die heel hard aan het werk is, tentamens op komst? Links van mij 2 verpleegkundige van het St. Antonius. Druk babbelend over een nieuwe collega die aangenomen is en nog veel moet leren. Ik eet mijn broodje op, drink mijn koffie en doe een spelletje op de telefoon. Lees het nieuws…Martine Bijl is overleden. Pensioenakkoord laat op zich wachten etc. Ik neem mijn rust om vervolgens weer het grote speurtocht spel te gaan spelen. 

 

Een lieve vrouw gaat met mij aan de rol. Op naar “Hoe E-Health gebruiken tijdens het spreekuur”. Het lijkt ons weer niet te lukken een lift te vinden en als we er dan een vinden heb je een pasje nodig…die hebben we niet. Er gaat een aardige meneer naar beneden om het te regelen. De lieve dame die mij rolt gaat ook op jacht. Het is gelukt want er komt weer een mevrouw van “de crew” die mij verder meeneemt en een meneer met een pasje voor de lift. Ik ben nét op tijd in een ander gebouw, weer ergens boven op de zoveelste etage. Het gaat over de manier om te kijken hoe E-Heath digitaal ingezet kan worden, voordeel is dat “ervaringsdeskundigen” niet telkens naar het ziekenhuis hoeven. Wat het voordeel voor de arts is wordt besproken.  Het nadeel… is dit wel voor iedereen geschikt? De beperkingen van het EPD komt aan de orde op uitvoeringsniveau. In mijn optie een aanpassing die echt nog weleens wordt doorgevoerd.

 

De dame naast me is ook van de crew en neemt me weer mee. Tijd voor een versnapering, deze keer lijk ik op de juiste etage te zijn…pfiew gelukt. Kopje koffie met een fruitstokje, rare combinatie maar echt wel lekker. Daar komt de dame van het ETZ die hulp was gaan halen…ik was je kwijt zei ze, ik vertel haar dat er een andere mevrouw kwam die zei dat ze was gestuurd…door jou… Maar blijkbaar was het dus niet zo.

Na de break op naar de volgende workshop. Nu met dezelfde mevrouw die me kwijt was. Ik ben meer dan op tijd. De workshop begint met de vraag, zijn er artsen in de zaal, zijn er verpleegkundige in de zaal, zijn er applicatiemedewerkers in de zaal en zijn er patiënten in de zaal, direct naar mij kijkend…ik steek mijn hand maar op 🙂

 

Deze workshop gaat over het patiëntenportaal en steeds meer digitale verbondenheid. En jonge vrouw vertelt over haar oncologisch traject en hoe Mijn…spaarwoude.nl had geholpen. De voordelen. Nu spreekt een gedreven mevrouw van het Radboud, ze staat kordaat voor de grote groep in de collegezaal, ze straalt ook uit…niet te veel kritiek hoor, wij doen het goed. Hier blijkt dat het ETZ het echt niet zo slecht doet. Het Radboud heeft 275 mensen gehad die hun eigen afspraak hebben gemaakt in 2018… niet erg veel… zo kwamen er nog wel meer verschillen uit. Maar ook dingen waarop ze ver vooroplopen. De mevrouw van Spaarnwoude vertelt dat er toch wel sprake is van betutteling, de patiënt krijgt niet direct de uitslagen te zien…een mooi discussiepunt die ik van harte ondersteun. Als de patiënt meer regie moet nemen in de spreekkamer en daarbuiten, moet je ook de tools leveren. Het ETZ heeft natuurlijk wel kunnen leren van de valkuilen van de ziekenhuizen die hun voor zijn gegaan. Maar ze doen het echt niet slecht!

 

Dan zijn de workshops klaar, ik klets nog even na en ik word naar de aula gereden…lift in, lift uit en ja hoor…we vinden de aula weer. De afsluiting is al begonnen. Greg Shapiro (de stem in America first, The Netherlands second) pakt eens goed uit met Nederlandse woorden eens in het Engels uit te spreken. Ik zit ervan te genieten, het is hilarisch. Nu spreekt een mevrouw van EPIC, ik ben moe, maar ze voorspelt een mooi toekomst voor de professionals als de patiënten. Ik wacht maar af.

 

Ik ben op de goede verdieping voor de foto (yeah) maar voor de verkeerde voor de borrel. Maar dat geeft niet. Ik kijk zo naar beneden, een mierennest van mensen die nog even nakletsen. Er komt een ober de trap op gesprint met een bitterbal…dat is lekker. We moeten gaan, de bus is “maar” 10 minuutjes lopen. De terugreis verloopt goed, amper files…en ineens ben ik weer in Tilburg, er wordt een uitrij-kaart geregeld, de rolstiel wordt in de auto getild en ik ga naar huis…doodop maar gevoed met zoveel ideeën en verwachtingen. Ik hoop dat ik nog wat meer mag en kan betekenen. 

 

De mensen van het ETZ weten wat zorgen is, ook als ze een dagje weg zijn, ook al was ik de enige ervaringsdeskundige in het ziek zijn, ik was er volledig bij… dankzij de hulp van de medewerkers. Wat een mooi team hebben jullie! Thanks! En voor 2020 hoop ik dat er meer patiënten meegaan, je kan er veel leren maar vooral veel begrijpen waarom een bepaalde keuze is gemaakt. Nogmaals thanks allemaal. Ik ga maar eens slapen…..

 

Juni 2019

Margriet

poeh poeh wat ben ik moe….

img_0322
Te moe om te gaan liggen.

Ooit dacht ik dat ik moe was van bijvoorbeeld werken. Wees nou eerlijk dat herken jij ook. Moe van werken, of moe van sporten. En soms moe van bepaalde mensen. Man man als ik op een zomerkamp als leiding was geweest was ik gebroken, kon ik heerlijk slapen. wehebben vele vermoeidheden, ik noem er maar een paar

  • moe van bepaalde mensen
  • moe van bepaalde nieuwsberichten
  • moe van werken
  • lichaamlijk moe
  • geestelijk moe
  • moe van zomerkampen
  • moe van feesten
  • etc.etc.

Iedereen weet wel wat moeheid is…totdat je ziek wordt en je door je chronische ziekte erachter komt dat de genoemde punten zeker wel een vermoeidheid was maar echt moe. …. dat weet ik pas de laatste jaren. Het lijkt wel of er ergens een mannetje staat die de macht over je emmertje energie heeft. En op het moment dat dit mannetje zin heeft trekt hij met een touwtje het emmertje gewoon om..en dan ben je dus moe, echt moe, gewoon doodmoe. en het gekke is dat je soms te moe bent om te slapen…raar toch?\WAt ook vreemd is, is dat ik het mannetje niet ken, weet niet hoe hij heet, waar hij woont en waarom hij de energie omver gooit. Zou graag een hartig woordje met dit mannetje willen wisselen, alhoewel wisselen? Het wordt een dialoog ben ik bang voor….

ach ja, ik ga mijn energie maar eens ergens anders in steken.

Margriet

mei 2019

Achterlijke oorlogen ook.

Ik heb nooit goed naar oorlogsfilms kunnen kijken, nooit graag de ( verplichte) oorlog gerelateerde boeken gelezen, het is altijd een beladen onderwerp geweest. In de familie van mijn vader waren de sporen van de tweede wereld oorlog nadrukkelijk aanwezig. Het gezin verloor een kind/ broer van nog maar 17 jaar. Waren betrokken bij het verzet heb ik me laten vertellen. Een oom, die ver in de negentig is geworden, heeft in zijn leven meerdere malen zijn bevrijdingsfeest gevierd omdat hij dacht dat hij het verwerkt had. De oorlog is nooit uit hem gegaan wat te zien is op de volgende link.

( zie https://youtu.be/aTValvNXH5k op ongeveer 15.10 , de rest is ook de moeite waard) hij overleed na een leven als priester/pastoor met een behoorlijk oorlogstrauma. Overigens begreep ik dat pas veel later.

In mijn jeugd had ik een vriendinnetje waar ik geregeld logeerde. Haar vader had in een kamp gezeten. Als op het nieuws iets over een oorlog kwam had deze man in de nacht nachtmerries, hij kwam dan bijvoorbeeld de slaapkamer waar ik sliep binnen en zei tegen mij dat ik geen geluid mocht maken omdat de “Jappen” ons dan zouden vermoorden. ik vond die man dus doodeng omdat ik het niet begreep… jaren later wel en was ik verdrietig voor hem.

Vandaag herinneren we onze slachtoffers, ik hoor mijn vader nog zeggen,…” Dit mag nooit meer gebeuren”… het heeft niet veel geholpen.

Vandaag herinneren we alle slachtoffers van de vele oorlogen die na de Tweede wereld oorlog plaats hebben gevonden of nog plaatsvinden. Herdenken wij de slachtoffers van de vele onzinnige aanslagen door mensen die hun overtuiging op jou en mij willen leggen…

in ons land leven veel mensen die gevlucht zijn uit hun land, omdat daar idioten zijn die hun overtuiging op willen leggen… sommige hoor ik zeggen.. Ga terug naar je eigen land. Maar ik zou ook niet gaan naar een onveilige omgeving. Waar idioten voor mij willen denken, mij opleggen waar ik wel of niet in geloof, mij monddood maken. Mij en mijn familie uit willen moorden omdat ik anders in het leven sta dan hen.

Neemt de dreiging en de oorlogen nu toe of is dit een gevolg van heel de wereld in huis hebben? Zijn de vele aanslagen die gedaan zijn en ongetwijfeld nog gaan komen iets waar je aan gaat wennen? Wie heeft de macht, om die idioten die vinden dat je een ander een overtuiging op kan leggen met geweld, tegen te houden? Ik niet… het lijkt wel hoe ouder ik word hoe minder ik van de wereld begrijp.

Vandaag herdenken we en morgen vieren we de bevrijding…hoe wrang voor al die mensen die net als mijn oom altijd in hun hoofd in een oorlog blijven…. hoe wrang voor alle mensen die nu in verdriet leven omdat hun geliefde er niet meer zijn.

Het enige wat ik kan bedenken is dat ik het klein kan houden, dicht bij mijzelf. Mijn bijdrage zal bestaan voor zo goed als ik het kan in de zin ” wie goed doet, goed ontmoet” te leven. Probeer zo min mogelijk in conflict te leven, andere culturen en levensovertuigingen ( ook geloof) in mijn leven toe te laten…want als ik bang word voor een overtuiging van extremisten en daardoor mensen buiten sluit, dan doe ik dat niet goed! Dan doe ik hetzelfde als zij, hoe de extremisten doen. Ik geloof in mensen, in hun goed zijn. Ik geloof in mensen die hun geloof op een mooie manier beleven en mij als ongelovige zien als een mens die graag goed doet En mij accepteren zoals ik ben.

Morgen ga ik met mijn Moslimbuurtjes naar het bevrijdingsontbijt van de gemeente Waalwijk. Zij zijn zenuwachtig dat ze de burgermeester gaan ontmoeten en ik zo trots als een pauw dat mijn buren mijn vrienden zijn!

Margriet

4 mei 2019

Een compliment geven is zoveel leuker!

Elkaar een compliment geven vinden we vaak moeilijk. Makkelijk is het om te klagen. Maar een compliment geven voelt voor beide partijen zoveel beter dan een klacht. Ik ga echt proberen nog minder te klagen en veel meer complimenten te geven. Onderstaande schreef ik naar afdeling 4b van het TweestedenZiekenhuis in Tilburg.

Opvallend is dat we in Nederland zo gewend zijn om te klagen of klachten in te dienen. Ooit in mijn leven 1 klacht ingediend, en dat zal ik niet meer doen. Ik loop ook beter op zoet dan op zuur. Mijn compliment gaat uit naar afdeling 4b interne ETZ Tweestede Ziekenhuis, Na een opname van ruim 4 weken ga ik straks van  een 4 sterren hotel naar een 5 sterren thuislocatie. Ik heb een prima verblijf gehad op deze afdeling, uiteraard  was ik liever thuis geweest maar het was even zo. Deze afdeling werkt als een geoliede machine, van  de huishoudelijke medewerkers, het gastteam de verpleging en artsen. Afgelopen week was er een verpleegkundige van het EZ hier om eens te kijken hoe het er hier aan toe gaat. Goed dat men bij elkaar in de keuken kijkt. Ze vertelde me dat ze het erg prettig vond dat collegae elkaar groeten bij binnenkomst. ” dat was in zuid niet” zei ze. Wat jammer toch want elkaar groeten is een van de makkelijkste dingen om te doen. oprecht groeten dan hé. En het goede is, je kunt er vandaag mee starten, Ik weet zeker dat dit een vlekje is die uitbreidt. Mijn kamertje is tegenover de verpleegpost. Ik hoor ze vaak lachen, soms bulderen, dat geeft mij een goed gevoel, het klinkt als een team. ( en ondanks dat ik niet waarom, grinnik ik mee).

Mijn compliment is gericht op hen allen, niet één eruit halend omdat dan de kracht van het geheel gemist wordt. Het is namelijk het team als zodanig dat een complement verdient. Ik zie artsen overleggen, ik zie verpleegkundige hard werken, ik zie een zorgteam dat met liefde telkens weer de koffie of thee komt brengen. Ik zie de dames de kamer schoonmaken, een praatje maken. Samen maken ze dat er een fijne sfeer hangt. Inmiddels heb ik natuurlijk ook de klachten gehoord van andere mensen, dan is het eten niet goed (ik snap dat niet) dan de verpleegkundige te kortaf (snap ik ook weer niet) etc. Vaak merk ik dat deze mensen bang zijn, niet doorhebben dat ze bot reageren, elkaar geen ruimte geven. Veelal zijn ze ook voor zichzelf geen prettige persoonlijkheid. Maar ik, ik heb geen klachten, geen enkele, gewoon alles was prima in orde. Voel me serieus genomen, gehoord. Voel me hier méér dan een nummer, een mens. Heel erg dank daarvoor. Aan zo’n afdeling hangen allerlei specialisme, de een komt hier voor, de andere komt daarvoor.De volgende zorgen voor de maaltijden etc. De diëtiste komt langs en zorgt dat ik alles begrijp en vrolijk ben, de diabetisch verpleegkundige onderhoud een soort hotline. de psycholoog heeft me door de dagen geholpen toen het even wat tegen zat. etc. etc. De artsen hebben toch weer een trukendoos gevonden om mij weer wat beter te doen voelen, 

Zo zie ik deze afdeling als een spin in het web, met daaromheen de specialisme die je nodig hebt. Maar in dit alles, heb ik zoveel mogelijk de regie.. Het is een mooie afdeling en is hier wat te leren voor andere. Hoop zo dat deze mooie cultuur leidend gaat worden in het grote geheel. In heet het ETZ. Zeker als we het Thema hebben ” buitengewoon”. Want deze afdeling is buitengewoon. Buitengewoon:

– vriendelijk

– open mind end

– respectvol

– waarderend

– voelen goed de sfeer aan

– zoeken mogelijkheden ipv het benadrukken van de onmogelijkheden

– zijn een spin het grote ziekenhuis geheel

Ik heb weer veel geleerd hier, een vriendelijk woord doet zoveel meer dan een klacht.  Het groeten van elkaar, oprecht geïnteresseerd zijn, mij volledig het gevoel gegeven dat ik een mens ben, een persoon, Margriet! Dank daarvoor

De meest gehoorde opmerking in de gang de afgelopen weken was voor mij “kan ik je ergens mee helpen?, “kan ik iets voor je doen? En “halen we het om rond half elf gezamenlijk koffie te kunnen drinken?” Beste mensen van afdeling 4b jullie mogen trots op jezelf zijn en alle mensen die er aan “vastzitten” ook! Jullie zijn de spin in het web. Ik hoop oprecht dat managers en andere leidinggevende op deze manier naar jullie kijken. Als het ETZ zo graag buitengewoon wil zijn, kunnen ze jullie als voorbeeld gebruiken, en natuurlijk kunnen dingen anders of beter, maar benadruk vooral wat er goed gaat, n qua sfeer en klantvriendelijkheid zijn jullie een mooi voorbeeld. Als er een prijs voor was zou ik jullie nomineren…mijn dank is in ieder geval groot!

Margriet van Loon
“Vier je leven”

Ik hoop dat jij mee gaat doen om door de ogen te kijken met een positieve inslag, te benadrukken wat goed is i.p.v. te benadrukken wat anders kan of moet. Laten we eens wat liever voor elkaar en voor onszelf… ik ga mijn best doen.

Margriet 13 april 2019

Ik ben niet zo moeilijk…..

Zittend achter mijn laptop komt er een nieuwe kamergenoot. Het eerste wat ze tegen me zegt is, ” ik

ben niet zo moeilijk”. Ik knikte haar vriendelijk toe. Ik had natuurlijk ook geluk gehad, ik heb een

paar dagen alleen gelegen. De televisie moest weer op stil, en de solo-apparatuur is weer aangesloten. Ik krijg het geluid nu rechtstreeks in mijn hoortoestellen. Nadeel is dat de omgevingsgeluiden dan weg zijn, dus het is de TV en ik. Wel zo rustig maar ook wat a-sociaal, want ik reageer niet op de omgeving en die snappen er waarschijnlijk niks meer van.

Maar goed. De verpleegkundige die haar komt opnemen krijgt het te verduren. De medicatie is niet goed overgenomen. Ze zegt het op een bozige manier, maar ik ga er van uit dat ze dat zo niet bedoeld. Het zal de stress zijn. De maaltijden worden opgenomen en eigenlijk geeft mevrouw al direct aan dat het “eten hier niet te vreten is” dat was bij haar vorige opname drie jaar geleden ook. (?) Ze knijpt haar neus direct dicht. De voedingsassistent geeft aan dat ze eten van thuis mee mag laten brengen maar dat opwarmen niet mogelijk is…Dat vindt ze helemaal een achterlijk idee. Ach denk ik…het zal de stress wel zijn. Haar manier van communiceren is nogal dwingend, hard en direct. Misschien schrik ik daar zo van…

De nacht is voor haar goed verlopen, alhoewel ze me verzekerde “geen oog dicht te doen” snurkte ze er aardig op los. Fijn voor haar, want ondanks dat ze communicatief niet zo vaardig is, is wel ziek! ze is hier niet voor niets. Bij het ontbijt bleek het niet goed te zijn en dat kabbelt zo de hele dag een beetje door. Ze vertelt erg veel over haarzelf, en ze wil alsmaar vertellen hoe erg wat is geweest wanneer het zo is geweest en wat ze allemaal heeft. Het lijkt een beetje op een wedstrijdje. Gelukkig vraagt ze niet wat ik hier doe…

Gedurende de dag kom ik er steeds meer achter dat ze echt de kwaadste niet is, haar manier van communiceren is wat rottig.

In de nieuwere ziekenhuizen zijn tegenwoordig vaak veel éénpersoonskamers. Het blijkt dat mensen veel sneller opknappen en dat scheelt de zorg erg veel geld.

Persoonlijk ben ik dus vóór een ziekenhuis met heel veel éénpersoonskamers. Maar in het ETZ Tweesteden is dat niet zo. Ik ben hier al blij dat ik op een tweepersoonskamer terecht kom en niet op een vierpersoonskamer.

Maar vandaag kreeg ik een tip, en na wat nadenken heb ik het uitgewerkt. Wat zou het zijn dat de dagen die je in het ziekenhuis ligt soort bonuspunten krijgt. Per dag, zeg maar, 20 punten. Met die bonuspunten kun je privileges opbouwen. voor 400 punten krijg je 5 dagen lang een éénpersoonskamer, voor 300 punten een speciaal voor jou gemaakte maaltijd op bestelling voor 4 dagen. Voor 200 punten komt je favoriete verpleegkundige je verzorgen (dat wordt moeilijk kiezen) Voor 100 punten krijg je koffie uit de automaat (en die privilege heb ik al gewonnen) voor 50 punten mag het bezoek een half uur eerder komen of langer blijven. Etc. etc.etc. Uiteraard is de prijzenpot aan te vullen met allerlei andere ideeën… (lijkt me wel leuk als de verpleging hier dansend en zingend binnenkomt) en wellicht is het leuk om er per week een bonus in te gooien, bijvoorbeeld deze week in de reclame koffie uit de automaat 20 punten….

Ik zie het wel zitten, want ondanks dat mijn buurvrouw best mee valt, een beetje narcistisch en wellicht onhandig in de communicatie, is ze vooral onzeker en bang.

Margriet

20 maart 2019

Ik ben jarig en ben er blij mee!

Jarige jobpieppieppiep,…. ik word wakker van iemand die aan mijn arm zit, infuus gesneuveld. Hij zat er nog maar net in. De verpleegkundige doet een verwoede poging maar het mag niet baten. Er wordt iemand gehaald van de SEH , ook bij haar lukt het niet. Dan maar een telefoontje naar de IC… ook dat mag niet baten.de verpleegkundige doet nog wat pogingen, helaas. Overleg met de dienstdoende arts maakt dat we moeten wachten tot 8 uur…..tussendoor bloedprikken en hopen dat het goed gaat…. Ik wacht maar af, een andere rol heb ik niet.

Maar ik ben inmiddels wel 63 jaar geworden. De kamer is door de verpleegkundige vrolijk versierd, echt heel feestelijk. 63 jaar, dat had ik 5 jaar geleden niet gedacht. Mijn eerste prognose was echt belabberd, 3 maanden tot een jaar, misschien 1,5. Dat verandert na de operatie die tegen alle verwachting is uitgevoerd naar 10% leeft nog na 5 jaar, de meeste overlijden de eerste 2 jaar. Ik hoor dus bij de 10%! En een simpele rekensom leert mij dat er dus echt mensen langer moeten leven om aan die 10% te komen, daar ga ik voor.

Hier zit ik dan in mijn bed, versiert, gewoon 63 jaar geworden. Het voelt bijzonder en natuurlijk kijk je even om. Natuurlijk weet je dat je 5 jaar geleden een actief sportende vrouw was die mega veel kilo’s was kwijtgeraakt met dieet en beweging. Volop in het leven, andere baan in het vooruitzicht. En ineens DE diagnose die je leven op de kop zet.

Natuurlijk kijk je vooruit op deze dag. Je hebt de twijfel, weet niet hoe lang je nog blijven mag en wat er allemaal op je pad gaat komen. Maar stiekem denk ik dat ik 65 jaar mee ga maken, of ik nog mag profiteren van mijn pensioen is echt te ver weg om over na te denken.

Wel ga ik er vanuit dat de komende maanden met wat mooi zonnig weer mijn leven er weer aangenaam uitziet. Zie mijzelf in de tuin zitten, onder de luifel met Manu de poes in mijn buurt. Ga lekker wat BBQ.s organiseren omdat ik samen eten , vooral buiten, zo super leuk vindt met mensen die dichtbij mij staan. Ik hoop dat veel mensen op de koffie of thee komen in mijn tuin, die over paar maanden volledig in bloei staat. Ik heb er zin in.

Vandaag 63 jaar, geloof niet dat ik eerder jarig ben geweest in een ziekenhuis, op mijn telefoon komen de felicitaties binnen. Het voelt feestelijk. Ja 63 jaar en ik ben er super blij mee, weet nog dat ik mijn 50ste niet wilde vieren, voelde zoveel druk om dat wel te moeten doen. Nu vier ik alles wat mogelijk is, pluk ik de dag en vind ik 63 ineens goed klinken, kijk ik niet meer om naar mijn jeugd of de jaren er na, nee gewoon nu. Geen “reservetijd” zoals sommige dat noemen maar gewoon “mijn” tijd. Geen strijd aan het leveren, wat sommige zeggen. ( waar zou je tegen moeten strijden, je hebt geluk of niet) maar gewoon leven. Misschien iets meer dan wat ik van te voren deed, maar zeker intensiever. Ik kan echt genieten van de kleinste dingen… ik ben een gelukkig mens.

Margriet

9 april en 63 jaar geworden,

B48CA72D-6E3B-4680-9263-20FBD31C35C6.JPG

Met vriendelijke groeten,

Margriet van Loon

HTTP://margrietvanloon.blog

Verstuurd vanaf mijn iPhone X

“#Doeslief” ik schaam me dood ….

 

Afbeeldingsresultaat voor doeslief campagne

We hebben een nieuwe landelijke campagne van Sire. Om de ogen uit je hoofd te schamen. 80% van dit of dat wordt vandaag genegeerd omdat die bijvoorbeeld achter de kassa zit. Of 40%  van bijvoorbeeld verpleging wordt beledigd of zelfs bespuugd.( ik weet de persentages niet hoor, roep maar wat, het gaat om het voorbeeld) En zo gaat het dagelijks door met telkens nieuwe voorbeelden. Allemaal beroepen die dienstbaar zijn… die er voor ons zijn om het leven makkelijk te maken, ons te helpen….maar schijnbaar gaan we zo slecht met deze mensen om dat we een campagne nodig hebben.

Daar mogen we ons echt wel voor schamen. Vraag me met zo’n campagne altijd af hoeveel procent van de inwoners van Nederland dit dan doen. Als er een campagne voor is vast meer dan voldoende. Ik zit bedenken wie het zijn…laagst opgeleid, hoog opgeleid, in ieder geval sociaal arm.

Ik kan dus oprecht verdrietig  worden van deze campagne. Ik hoop echt dat er sommige zijn die nadenken over hun gedrag. Hoe moeilijk is het nu om goedendag te zeggen, een glimlach te geven of zelfs een bedankje? Volgens mij voelen we ons allemaal beter na een groet of compliment. En als er echt iets niet goed is dan kunnen we dat toch rechtstreeks bespreekbaar maken? Op een nette manier? zonder scheld -en schuttingwoorden? of fysiek geweld? waar zijn we mee bezig….en Ja ja ik weet het , sommige hebben die competentie niet, maar dat is nog geen vrijkaartje voor andere om ze naar dat niveau te verlagen. 

Ik hoop oprecht dat deze campagne een positief effect heeft…aan mij zal het niet liggen

“#Doeslief” Ik schaam mij kapot.

 

Margriet

3 april 2019

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑