Nieuwe Muppetshow?

Ik heb een nieuwe uitgaansgelegenheid gevonden.. Eigenlijk wist ik dat al veel langer maar vanmorgen dacht ik…jee dit is leuk! Het grootste nadeel van deze Muppetshow is dat er geen drinken wordt geserveerd, niet eens een kopje koffie… dus de volgende keer maar een thermoskan meenemen gevuld met….

Ik kom er al heel lang en eigenlijk ook heel vaak. Meestal weet ik een stoel te bemachtigen om de show te aanschouwen… soms moet ik even wachten. Als ik aan de beurt ben geef ik mijn informatie aan een lieve jongedame en ga snel weer zitten. Ik wil weer niks missen. 

Ondertussen aanschouw ik de show. Telkens komen er nieuwe bezoekers bij die kijken vaak wat onbehouwen, zeker als het druk is rond… de slimmerik vraagt…wie is de laatste ? En als men het weet gaat de persoon in de rusthouding. Maar de meeste kijken met argusogen om hun heen…als er maar niemand voor gaat…. En als ze dan eenmaal een plaats bij de balie hebben bemachtigd blijven ze daar staan. Een blik in hun ogen van “ knappe jongen die mij hier wegkrijgt” . Er zijn meer mensen achter de balie dan dat er balie plaatsen zijn… ze hebben een streep op de grond getrokken om zo de privacy te waarborgen… maar nee, ik sta aan de balie en ga niet weg.

Een lieve medewerkster vraagt, wie is er aan de beurt? Direct gaan alle ogen de rij af, kijkend of de juiste wel aan de beurt is. Maar de balies zijn vol, dus de medewerkster vraagt, mag deze meneer er bij?  Morrend schuift de persoon een stukje op…nee geen stap achter de lijn, nee Dat kan niet. Want dit is MIJN plaats. Weg privacy…  ik aanschouw en ik glimlach… zonder koffie of wat dan ook. De sociale mensen kijken mij aan…bent u niet aan de beurt? Nee ik zit in de wachtmodus antwoord ik.

Naast me schuift een mevrouw aan die stinkt…ja sorry dat ik dat zo direct schrijf maar wat stinkt die mevrouw..ik schuif een beetje op en neer , opstaan elders gaan zitten is geen optie….pfff ik wilde dat ze opschieten…mevrouw is aan de beurt…ze staat op en gaat bij de balie staan. Het is ook een “ ik sta en ga niet weg persoon”. Gelukkig voor mij….

Wie is de volgende? Vraagt een vriendelijke stem, een man gaat naar voren, terwijl ondertussen de man wordt geobserveerd door de rest of hij wel aan de beurt is… het is goed,.,hij mag. 

Mag deze meneer er even bij? Vraagt de vriendelijke stem aan de stinkende vrouw…morrend schuift ze 30 cm naar links…

Ik dacht..arme man, naast stinkende vrouw. Ineens wordt mijn aandacht weggetrokken door een stemverheffing   Er is een vrouw het ergens niet mee eens. De medewerkster blijft vriendelijk uitleggen maar er wordt geen genoegen mee genomen… ik zet mezelf nog eens in de stoel. De stem gaat harder en harder en ze wordt onbeschofter..benieuwd hoe het zich gast vervolgen kijk ik gespannen toe. 

Ineens hoor ik een stem mijn naam roepen “ mevrouw van Loon, uw bestelling is klaar”. Ik sta op, gelukkig een andere balie dan bij de stinkende mevrouw… dit mag in de ijskast en dit zijn de herhaalrecepten …ik wens de dames een fijne dag, neem de tas vol met medicatie mee… en ga naar huis…op naar de koffie..het was weer een vermakelijke bijeenkomst. Binnenkort ga ik wéér!

Je lijkt op je dier zeggen ze toch?
Waarom dat ze dat zeggen weet ik niet, kan natuurlijk ook zo zijn dat het dier op jou lijkt en dat je het daarom hebt uitgekozen? Ik laat het maar in het midden en ga voor de kreet dat JIJ op je dier lijkt.
Ik heb in totaal 5 poezenbeesten in mijn leven gehad terwijl ik niet thuis woonde of op kamers. Ze zijn allemaal relatief oud geworden..hopelijk zegt dat dan ook wat van mij.
Als eerste was daar Yuria…..
Zij heette eerst Yuri Andropov maak bleek achteraf toch een meisje te zijn. Een zachtaardige poes, die eigenlijk altijd lief was… mmm. En ik dat ook? Zachtaardig soms en lief ook…
Een week later kwam Winnie Mandela… totdat Winnie ineens hele rare dingen ging doen met haar personeel werd Winnie Mandela ineens Winnie de Poeh…het was een knuffelbeest…over haar later wat meer.
Omdat Winnie , later meer dus, niet zo oud zou worden kwam Putri erbij. Maleis voor prinses. Putri bleek een soort berggeit te zijn waarvoor de hoogste kasten niet te hoog waren, Putri hield van knuffelen maar niet te veel poespas daarbij. putri was ook zeer lief… en haar naam paste ze zeer goed. Ik herken dat niet te veel poespas zeker wel….
Omdat Winnie overleed, dadelijk meer, en Yuria toch wel een heel oud dametje van 20 was kon Putri haar niet echt met rust laten. Dus kwam Badutje bij ons wonen. Een lapjes kat die heel eigenzinnig was ( herkenbaar) zeer aanhankelijk, lief en als het moest haar mannetje kon staan…een jaar geleden joeg ze nog een hele grote kater uit haar tuin…Badutje kon echt heimwee naar mij hebben, en ik miste haar ook als ik weer in het ziekenhuis Lag… Badutje en ik hadden een echte vriendschap..ik kan ook mijn mannetje staan, dat kon zij ook.
Putri ging dood van ouderdom en ik was ook niet erg fit dus er kwam geen nieuwe poezebeest in huis.
Na enkele maanden bleek ik toch wel een poes te missen en kwam Manu ( Maleis voor lief, zacht eerlijk) Manu is een knuffelpoes, rechtlijnig, weet wat ze wil maar heeft respect voor regelen…herkenbaar…. Nu terug naar Winnie…Winnie was zeer lief, liep geregeld met haar tong uit haar mond, de druppels vielen van haar tong af..kwijl dus… Als ze ergens op wilde springen sprong ze ertegen aan, of er over heen, zelden ging het in een keer goed, een beetje sloom en kon geen vlieg vangen…Winnie was een poes met beperkingen, ze had het downsyndroom…. Maar wat zegt dat nu over mij?

Materiaal

Het ETZ is hard aan de weg aan het timmeren met allerlei zaken. Tenslotte brengt een fusie met zich mee dat zaken afgestemd worden en beleid gelijk wordt uitgevoerd. Het kan niet zo zijn dat de ene afdeling  totaal anders dan de andere afdeling gaat werken of het ene ziekenhuis een ander beleid heeft dan het andere ziekenhuis.  Dus zijn ze druk met het inrichten van een Electronisch Patiënten Dossier wat  ze dus het  “EPD” noemen. 

Een patiënt kan straks in zijn dossier kijken voor bloeduitslagen, verpleegkundige verslagen, afspraken maken , uitslagen  en onderzoeken in zien etc. Ik heb er al mee gewerkt in het Radboudziekenhuis. Daar hebben ze dit systeem al een jaar of twee. Als je nu denkt dat het stopt bij dit systeem dan ben je abuis. Er zit van alles aan vast…. dus krijgen ze op de afdelingen andere medicatiekarren… ik weet niet of ze die dingen nog voort moeten duwen of dat er een “mover” gebruikt wordt zoals vitaal grijze Nederlanders dit gebruiken onder hun caravan. Zo’n ding wat je met een afstandsbediening gebruikt.  Ik denk dat de nieuwe karren sinds mijn blog van gisteren zeker stootbanden krijgen.

Eigenlijk gaat echt alles veranderen en moet alles via dat systeem. Zo ga je straks je maaltijden bestellen via een screen of tablet. In Nijmegen heb je een scherm naast je bed wat je tv is, internet is  én je regelt daar zo je eten.

Maar zover is het nog niet… 31 maart gaat het systeem trapsgewijs in werking en met een tikkie geluk zijn de nieuwe medicatiekarren dan aanwezig…zullen dan de patiënten nog steeds gescand worden met een armbandje, of wordt er een chip in je oorlel geschoten en komt alles naar je toe rollen? Een chip die weet welke medicatie je nodig hebt…die dan weer door de kar met “mover” gebracht worden, en daarachter de verpleegkundige als chauffeur? 

Als de patiënt de kamer verlaat wordt die gevolgd door de chip…dus  zou je de medicatie ook in het restaurant kunnen krijgen…die verpleegkundige spelen zo met de joystick dat de kar netjes naast je staat zodat je niet hoeft op te staan. Natuurlijk gaat er een laatje open en daar kan je dan je pillen en poeders uit halen… genoeg fantasie…terug naar de maaltijd.

Ze hebben op de afdeling vast een voorschot genomen op het systeem… dus geen papiertjes meer waar je het moet aankruisen wat je wil eten…. Nu komt het gastteam langs met een karretje met daarop een laptop… in dit geval is alles niet echt nieuw…het karretje is op hoogte verstelbaar, maar het is een ouwetje dus dat werkt niet meer. Zodra de voedingsassistenten haar hand van de kar haalt vliegt dat ding de lucht in…en dan moet je echt wel groot zijn om te kunnen zien wat er gebeurd. De laptop is ook ergens gevonden, de accu is niet meer de beste dus rent men van stopcontact naar stopcontact. Ze gaan alle kamers, en dus alle patiënten langs en vertellen elke keer wat het menu is… en de patiënt moet direct zeggen wat hij of zij overmorgen wil eten.. ..en dat is heel lastig…met je papiertje kreeg je de kans om er over na te denken en zag je het staan… maar nu moet ie het zo ineens  bedenken…nu zullen we niet omkomen van de honger maar toch…

Het is de bedoeling dat er dus een tablet of scherm gaat komen en op de een of andere manier heb ik het gevoel dat dit het sluitstuk gaat worden,,,dus de dames van het gastteam gaan nog heel vaak alle patiënten af om elke keer weer te zeggen wat er te eten valt…is dit dé vooruitgang?? Ik bedenk me nu dat het weer één  voertuig  is dat op de gang moet….en de gang is al levensgevaarlijk zoals je in mijn vorige blog hebt kunnen lezen. 

Ik denk toch dat verkeersregels, verkeerslichten en rotondes moeten komen voordat het nieuwe systeem in werking gaat. Ze hebben trouwens wel alles goed gestructureerd zag ik daarstraks. Op 

de grond is afgetekend wat waar moet staan, de “ broodkar” rechts, de “weegstoel “ links achter en de “verbandkar” ervoor… en op de kar is het ook al geregeld. Nu de verkeersregels nog,,,,of sla ik nu door???? Ik ben benieuwd hoe virtueel deze afdeling over 10 jaar is.   

Fijne dag Margriet die nog wat langer in het ziekenhuis mag blijven🤔

Januari 2018

update alweer heel lang geleden dit

Bekentenis
Ik beken…waar ik heel mijn leven voor gewaarschuwd heb is wat ik nu gebruik…met veel genoegen, ik kijk er naar uit, elke 4 uur weer…
Toen ik nog met jongeren werkte kon ik ze niet genoeg waarschuwen, begin er niet aan…het levert je op het einde niks op en een andere wordt rijk van je.

Maar gisterenmorgen zo rond de klok van elf keek ik ze recht in de ogen aan…mijn dealers…ze lachte vriendelijk naar mij en ik hing bijna aan hun lippen… ik gaf ze het briefje waarop wat en de hoeveelheden geschreven stond. Ik heb al heel mijn leven een soort verplicht abonnement op onder andere deze dealers..dus krijg het “gratis” mee…. Jeetje nooit geweten dat ik zo blij zou zijn van deze harddrug.

Ik beken, ik ben een junk en gebruik met veel plezier morfine die mooi door vier uren heen helpt en mij elke vier uur herinnerd dat ik weer mag…ik ben een junk. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen…ik kijk ineens met hele andere ogen naar de apothekersassistentes… ze zijn mijn dealers en de zorgverzekering is de provider….in welke wereld ben ik nu toch terecht gekomen…in ieder geval één met een stuk minder pijn en veel slaapaanvallen….heel relaxed allemaal…ik rij maar even geen auto…als junk zijnde!