Mijn favoriete uitgaansgelegenheid.(nieuw!)

Je moet het (on)aangename combineren met wat leuks. Ik kom geregeld bij een apotheek. Ze kennen daar géén nummertjesapparaat. Een van de redenen is, heb ik me laten vertellen, dat ze de klanten niet als nummer zien. Dus je moet opletten wanneer je aan de beurt bent. Ik vraag altijd “Wie was de laatste?” En er komt direct een reactie, de ene keer enthousiast, de andere keer een verveelde ” ik”. Het maakt mij niet zoveel uit want als er een stoel vrij is ga ik daar lekker zitten en hou de laatste persoon in de gaten… en de rest! Er gebeurt heel veel bij een apotheek, zowel voor als achter de balie.

Als ik aan de beurt ben sta ik op, pak mijn tas en loop naar de balie, geef mijn stapeltje recepten af aan de aardige mevrouw en zeg” vind je het goed dat ik weer ga zitten?” En het antwoord is altijd positief! Maar nu wordt het voor de mensen die NIET vragen wie de laatste is wel erg verwarrend. Ze kijken met argusogen rond wie er voor hun zijn en hebben er een zware taak aan. De nette mensen vragen als ze denken dat ze aan de beurt zijn, “wordt u al geholpen mevrouw?” Ik antwoord met ” ja hoor ik zit in de wachthouding”. Ondertussen komen er weer nieuwe binnen en ik mag geregeld zeggen dat ik in de wachthouding zit. Ze hebben ook wel even werk om dat stapeltje papier om te zetten in pillen, poederden en shots.

Ze hebben er geen koffie of thee, dat vind ik wel jammer, maar gratis koffie en thee trekt ook niet-klanten aan, net zoals bij de supermarkten… en buiten dat het vaak senioren zijn die daar zitten, komen er ook wat ongure types op af, die dan geregeld een verbod krijgen voor een aantal weken. Maar goed dat terzijde, terug naar de wachthouding.

Nu bedacht ik me vandaag dat een bordje met daarop, ik word al geholpen. Misschien wel handig is, maar bedacht meteen dat het onhandig is omdat je dan de krant die er ligt (service) niet kan lezen… dan misschien een hoedje met die tekst… maar dat is heel onhygiënisch en ik ben daar wel eens een hele vieze stinkende mevrouw met vette haren tegengekomen….ieuw moet er niet aan denken….

Hoe dan wel? Nou, als je in de wachthouding gaat staan of zitten en de vraag komt wordt u al geholpen… gaat er een spotlight aan… komen er dansende apothekers-assistentes aan met van die grote waaiers en zetten jou in de spotlight en zingen…. “deze klant zit even te wachten tot haar/hem bestelling klaar is….”. Jij als klant hoeft dus alleen te staan of te zitten…en wachten…wel zonder koffie helaas… lijkt me wel wat…of is het wat overtrokken?

zonder sonde (uit de oude doos)

Bevrijding
Sommige dingen kunnen echt een bevrijding zijn. Ik zit zo alles bij elkaar al twee jaar vast aan een sonde. Soms zonder iets te eten er naast en de laatste tijd waren we aan het kijken of ik definitief afscheid kon nemen van de sonde. Helaas blijkt dat echt een utopie te zijn. Maar in mijn hoofd was ik al lang bezig met afscheid nemen van die sonde die op mijn gezicht zat en via mijn neus de maag en dan de dunne darm in ging. Het viel me dan ook koud op mijn dak dat leven zonder sonde er niet meer inzit… het kost je altijd even wat verwerkingstijd…

Keuzes zijn er niet dus hupsakee de geest wordt flexibel en ik legde me bij neer. Eigenlijk heb ik de meeste hekel aan de sonde omdat het mij een hoog zieligheidsgevoel geeft. Nu loop ik ook al achter een rollator en dat is ook niet wat je wenst als je begin zestig bent…met die slang in je neus en je zag de mensen kijken. Nu val ik ook al op door een lijf die wat groter is dan de gemiddelde vrouw ( met dank aan de medicatie die mij wél in leven houdt). Enfin alles bij elkaar word je toch wel als ziek en zielig gezien.

Mensen die soms al 10 tallen jaren niet tegen je praten ( waarvan ik dacht dat ze me niet meer kende) spreken je aan en willen alles van de hoed en de rand weten…tja en dan ben ik een grote trut want ik voed ze niet….en heb er nog plezier in ook….( ziek lichaam en een zieke geest)

Ik besprak mijn gevoel met mijn geweldige diëtiste. Als ik die toch niet had in mijn netwerk…en die ging overleggen met de volgende geweldige vrouw, de endocrinoloog. Ze waren het erover eens er zou gekeken moeten worden naar een PEG-J sonde…ik hoor je al denken…wat is dat nou…
Dat is een sonde die via je buikwand recht je maag ingaat en dan in de dunne darm wordt gelegd.( ik wist dit 1 jaar geleden ook niet allemaal hoor..

Afijn omdat ik een atletisch lichaam bezit waar 2 atleten makkelijk plaats hebben was het niet zeker of het plaatsen van een PEG zou kunnen. Maar een jonge Maag Darm Lever arts zag daar het probleem niet zo van in en het traject werd opgestart. Aan de ene kant blij om mogelijk afscheid te nemen van die neussonde aan de andere kant de angst dat het misschien niet zou lukken.

Ik had een gesprek met een gespecialiseerde verpleegkundige kreeg wat folders en mocht me afgelopen maandag nuchter melden voor een opname voor één nacht!

In het foldertje staat de procedure beschreven en schreef men dat het even “ wat gevoelig” zou zijn en je een nachtje ter observatie moest blijven om te zien dat er geen bloeding kwam.
Vol vertrouwen ging ik de opname in. Het proces zou met een roesje uitgevoerd worden.. en dinsdag was ik weer thuis. Het liep allemaal uit en de zenuwen begonnen mijn parten te spelen… na 1.5 uur wachten was ik aan de beurt. Het stukje van de roes heb ik niet ervaren en hangende het onprettige proces wist ik wel dat de sonde door de buikwand heen was en de MDL arts zoekende was naar de dunne darm…wat een ellende en na 55 minuten was het klaar…en een pijn dat ik had…

Rustig ademhalen zal wel wegtrekken maar ik kreeg meer en meer pijn… de euforie dat het gelukt was was er niet en ik lag doodstil. Een CT scan dan maar, overstappen naar een ander bed, een hel…Ik heb nieuwe vloekwoorden aan mijn vocabulaire toegevoegd en achter elk scheldwoord zei ik sorry tegen de verpleging…ze zijn gestart met morfine maar niet voldoende de pijn bleef,

Dinsdag hebben ze de sonde aangetrokken, weer een feestje want waarschijnlijk is er maagzuur via de sonde in het buikvlies terecht gekomen…zeer pijnlijk volgens de arts, een understatement voor mij.. woensdag hebben ze de morfine flink verhoogd en de pijn was meer onder controle… wachtend op de roze olifantjes en mooie muurbloempjes onderga ik het proces…. Ik kan wat slapen en wat meer bewegen…blij met de sonde was ik nog niet. Donderdag ging het goed van shot naar shot zoals een goede junk betaamd. Ik besprak het naar huis gaan met de arts…pijn lijden kan thuis ook …en pijn bestrijding moet thuis ook kunnen…met hulp van de thuiszorg? Mmm liever niet, ik ben overgegaan van de spuiten naar een spray…die je opsnuift…slikken doe ik al jaren…dus met recht een junk!en vrijdagmiddag ben ik naar huis gegaan… de arts benadrukte als het niet ging ik terug kon komen… mmm dat blaadje met dat telefoonnummer ben ik kwijt geraakt… ben ik nu blij met de sonde? JA heel blij. Ik poets mijn gezicht zonder voorzichtig te doen met die slangetjes. Mijn oor heeft meer ruimte, en ik kan mijn neus weer gewoon snuiten… nu nog hopen dat die ongelooflijke pijn weggaat dan ben ik weer het vrouwtje…een stuk minder zielig dan een week geleden..toch?

uit de oude doos, slechthorend en ziekenhuis

Is alles koek en ei in een ziekenhuis?
Nee hoor, tuurlijk niet, er zijn zeker nog verbeteringen aan te brengen… ooit als slechthorende in een ziekenhuis gelegen? Nou ik kan je zeggen dat is een hele uitdaging. Zojuist kwam een verpleegkundige wat vragen…ze fluistert wat, ik zeg hé? Je, Probeer ook te fluisteren…. dat ik mijn hoortoestellen niet in heb en pak ze van het nachtkastje zodat ze dat ziet en prop er gelijk één in mijn oren. Het duurt een paar seconden voordat hij het doet en zeg..wat zei je? Ze herhaalde , denk ik, haar vraag weer fluisterend… met één hoortoestel lukt het me niet om te verstaan maar ik gok erop dat ze vraagt of zei iets voor me kan doen…stuur het zandmannetje maar, zei ik,,,
Het zal een goed antwoord zijn geweest want ze gaat weg…ik haal het apparaat weer uit mijn oor en ga liggen…woelen en draaien…en bedenk dat ik beter wat kan doen…schrijven dan maar.

De televisie durf ik niet aan te zetten, stel dat mijn goed slapende buurvrouw daar last van heeft, alhoewel die jaloersmakend door alles heen slaapt. Televisie kijken is voor een slechthorende trouwens ook niet te doen als je geluid bij je beeld wil. De koptelefoon wat je gratis krijgt moet je niet op je oren zetten, want de hoorstukjes in je oor geven geen geluid door. Nee die moeten precies op de ontvangers van je hoortoestel, en dat is dus boven je oor…het beugeltje wat normaal de balans houdt op je hoofd steekt daardoor een eind uit en is niet verder te verkleinen. Heel stil blijven zitten want bij de geringste beweging schiet dat ding van je ontvanger af en hoor je mooi niks , na een paar pogingen donder je die koptelefoon weg… nu heb ik gelukkig apparatuur waardoor ik via bluetooth en kabeltjes, die natuurlijk te kort zijn, het geluid rechtstreeks in mijn oor krijg…mooie uitvinding maar als iemand iets aan me vraagt versta ik er weer geen donder van…het is of de tv, of het gesprek…nou ja, mijn buurvrouw heeft ook hoortoestellen en heeft ook gepoogd met koptelefoon te luisteren, (ze heeft geen mobiele ringleiding zoals zovele niet…) dus heeft ze het ook opgegeven en kijkt nu tv zonder geluid en alleen programma’s die door 888 worden ondertitelt. Geen spannende film want de opzwepende muziek wordt niet gehoord… ( ooit gedaan? Als men applaudisseert staat er “ geklap “ of als men lacht “ lachen” etc. )
De thermometer in het oor is niet betrouwbaar als je hoortoestellen hebt, dus vraagt men je toestel even uit te leggen, kan het oor even afkoelen….en uiteraard start men dan ook weer met vragen waarop je zegt…wat zeg je? De buurvrouw en ik schijnen dezelfde fout te maken, ook wij stellen elkaar vragen als het hoortoestel uit is…wat zeg je? Hė, wat?

Maar goed het is wel iets om aan te pakken…dus heb ik me voorgenomen om als een pitbull niet los te Laten en uit te zoeken hoe ik hier wat kan veranderen ten goede van alle slechthorende. Er zijn technische oplossingen…misschien wat te duur voor de zorg…maar met een managertje minder moet het toch lukken vele slechthorende ook tijdens het ziekenhuis verblijf tv te kijken… zo het is 7 uur, de tv en licht mag wat mij betreft aan….

Margriet
Januari 2018

f39f2e25-81e0-411f-8292-e7d389a76887
zonder sonde….

Schuldgevoel of flauwekul!

Ik heb hier alleen maar slapeloze nachten, dat wordt veel slapen als ik thuis ben… dus het mijmeren is weer begonnen.

Er zijn momenten dat ik me schuldig voel omdat ik nog steeds ( gelukkig) leef. Natuurlijk is het een onterecht gevoel maar verstand en gevoel zijn niet altijd in harmonie. Ik heb een diagnose gehad waarin men mij liet weten dat mijn leven eindig is. Er leeft ongeveer 10% van de geopereerde mensen nog na 5 jaar. Inmiddels is die diagnose ongeveer 4 jaar geleden gesteld… ik ben er nog en ben voornemens het procentuele gemiddelde omhoog te laten gaan.
Toch vind ik het lastig dat andere, in hetzelfde schuitje, er niet meer zijn of gehoord hebben dat het eindig is over een overzienbare tijd. Hans k. , Jos en Hans L sporten niet meer met mij. Fred is er ook al niet meer, en zo zijn er meer! Ze zijn er niet meer….men zegt dan “ze hebben de strijd verloren ….” Alsof er wat te vechten is tegen kanker. Je hebt geluk als je een kanker soort treft die te genezen is, of vette pech als het anders is. Gisteren waren hier dierbare op bezoek waarvan de man ook een levensbeëindigende diagnose heeft gehad. Hij is dapper en ik herken in hem zijn levenslust. Ook hij wil niet dood…eigenlijk willen de meeste van ons niet dood maar weten we allemaal dat dat wél gaat gebeuren… Liefs zo laat mogelijk zonder ziekte of pijn.
Confronterend om met hem te praten? Nee juist niet, we zagen in elkaars ogen dat we elkaar begrepen. Ook zijn vrouw snapt wat we met z’n drieën hebben ..iets bijzonders. Toch merk ik dat ik me soms schuldig voel dat ik er nog ben… onterecht gevoel maar het zit er wel.
Raar dat je zo’n gevoel kan hebben want aan de andere kant ben ik er ook reuze blij mee.. wat is gevoel toch een raar ding…. Ik hoop nog lang te ademen en allen die ik liefheb zeker ook! Schuldgevoel….in de prullenbak er mee.

januari 2018
Margriet

Buurttop

Buurttop

Bij de gemeente Waalwijk was vanavond de eerste Buurtop. Je kon kiezen uit diverse onderdelen om

mee te discussiëren. Helaas was het niet mogelijk je vooraf aan te melden voor het onderwerp van je

keuze dus ik ben maar op tijd gegaan. Ik wilde graag bij ͞ zorg͟. Ik was gelukkig op tijd . We mochten

aan een net gedekte tafel gaan zitten en er was een pop-up restaurant georganiseerd… heel leuk

allemaal. Tussendoor werd er wat vertelt over succes van bewoners, succes moet je vieren natuurlijk.

Er werd aan tafel flink gepraat met elkaar over diverse spontane onderwerpen.

Na de maaltijd ( een enorm stuk lasagne , die heb ik voorbij laten gaan, salade en een toetje) eindelijk

in gesprek over het onderwerp.

Ik zat bij de groep Waalwijk zorgt goed voor haar inwoners. Dit kan je breed interpeteren. Burenhulp,

buurtcomités verenigingen etc. Maar ook, hoe toegankelijk is Waalwijk, omgeving, wijk,

zorgverleners en gemeente… dus heel breed!

Successen moet je vieren dus enkele aanwezigen konden met trots vertellen over hun succes. Vooral

de senioren konden dit goed onder woorden brengen, een meneer uit de Vrijhoeve met als functie

͞de speeltuin opa͟, Zanddonk United etc. De succes werden gevierd.

Was dat de bedoeling? Niet helemaal maar er kwam een gemeenschappelijke deler uit…ontmoeten

werd als belangrijk aangemerkt! Langzamerhand werd het onderwerp wat uitgebreid…de buurman

waar jij je zorgen over maakt, het missen van een ͞groen͟ plein met biologisch eten, etc… ik heb echt

heel lang gewacht…maar uiteindelijk heb ik mijn kans gegrepen… zorgen wij goed voor elkaar? En

wat doet de gemeente? De WMO? Uitgaande van eigen kracht? Wat doe je dan als de mensen de

kracht ( even) niet hebben? De competentie missen? Ik heb een stuk van mijn ervaringsverhaal

verteld. Hoe kan het anders? We missen de bewegwijzering in Waalwijk. Als je om hulp vraagt ( en

dat is al heel wat) en je loopt tegen een oerwoud van regeltjes en wetjes aan dan haak je af…

tenminste ik deed dat, gelukkig heb ik een familielid die het doorzette… maar wat doen andere

mensen dan?

Als ervaringsdeskundige hoor ik steeds meer verhalen dat mensen afhaken en geen hulp meer

vragen aan de WMO.. en dat natuurlijk niet de bedoeling zijn.

De gemeentesecretaris Jan Lagendijk vroeg of ik mensen niet kon helpen de route te wijzen…mijn

antwoord was negatief…mijn traject is van bezwaar naar bezwaar gegaan…ook ik zou de route niet

weten….daarnaast hoor ik verhalen over keukentafelgesprekken die als denigrerend ervaren

worden…er is ook sprake van een machtsverhouding in zo’n gesprek….ik mis de bewegwijzering…ik

mis maatwerk ….afijn de gemeentesecretaris gaat me stalken over dit onderwerp…kom maar op!

Dit onderwerp werd begeleid door dhr. Cools van Casade en een man van Contour de Twern…

Helaas was er geen terugkoppeling van de andere groepen en daar ben ik wél nieuwsgierig naar!

Na afloop nog even met wat mensen gesproken

, en werd bedankt voor mijn inbreng…. Pfff hoop dat

er een vervolg op komt…maar moet zeggen dat ik het erg leuk vond de opzet…voor mij hoeft het

eten niet, maar de gesprekken wel… goed initiatief van de gemeente Waalwijk

Waalwijk, april 2018

Margriet

van kauwgum naar hufter of omgedraaid?

Van Kauwgum naar hufters?
Het gaat weer een stuk beter met me, buiten de vreselijke vermoeidheid voel ik me elke dag beter. In huis dabbert de “nieuwe kat ”Manu heerlijk rond…Langzaamaan ontwikkel ik wat méér activiteit op weg naar herstel.
Afgelopen week moest ik naar de KNO arts in JBZ den Bosch .Ze willen graag niet alleen het ziekenhuis rookvrij maar ook op hun terrein… dus waar de rokers naar toe moeten? Misschien in je auto gaan zitten roken? Je zou maar opgenomen zijn, zwaar verslaafd aan het roken…dan moet je je auto gewoon op het parkeerterrein zetten om te roken…dan na 2 weken opname afrekenen bij de parkeerbetaalpaal…schrik je je rot, stop je met roken…of niet…

Wat me daar altijd opvalt is de enorme hoeveelheid kauwgom op de grond.. zelfs binnen op de droogloop mat… Ik zie het ook altijd bij de Action in Waalwijk…maar dat terzijde. Ik vind dat zo smerig, maar nu hebben we allemaal geleerd dat we kauwgom niet mogen inslikken….want dan groeit er een kauwgumballenboom in je buik…dat blijkt dus weer onzin maar we spugen massaal de kauwgum uit. ( ik niet, ik eet geen kauwgum ☺) als je weet dat kauwgum in de natuur zo’n 20-25 jaar nodig heeft om te verteren…dan is dit wel een groot probleem! Bij het ziekenhuis in Tilburg is het een stuk minder…maken ze het daar vaker schoon of is de Tilburger anders dan de Bosschenaar? Ik denk het niet. Heb je ook wel eens in een kauwgum gegrepen die onder een stoel zat en jij die wilde aanschuiven….vies hé!

Ik moet, even tussendoor, ook altijd zo lachen als ze het ziekenhuis uitlopen (in Tilburg, Den Bosch of waar ook) ze de familie of hun geliefde op de hoogte stellen, en luidt en duidelijk geven ze hun mening over de arts…Is deze meegaand dan was het een goede, was hij of zij niet meegaand is het een minkukel die niet weet wat hij doet en we hebben natuurlijk zijn of haar opleiding betaald en zou men per direct ontslagen moeten worden. In den Bosch schelden ze wat harder dan in Tilburg maar bij beide is het duidelijk….maar dat terzijde.

terug naar de kauwgom…ik heb natuurlijk wel een oplossing…het moet verwijderd worden en bijgehouden worden… en laten we nu altijd wel asociale mensen hebben die het nodig vinden onze hulpverleners te beledigen of zelfs aan te vallen, of de verpleegkundige of artsen uit te schelden voor alles en nog wat, of zelfs bedreigen.. of die juist voor de deur hun kauwgum uit spugen…yep…oplossing gevonden…we vragen de rechters om taakstraffen daar uit te laten voeren… kauwgum steken. Ik hoop dat er nog een hoop verse bijzitten die zo lekker langzaam uitrekken en uiteindelijk ineens losschieten…liefs zo recht tegen hun neus aan… oh heerlijk leed vermaak…maar goed we kunnen ook beginnen bij onszelf…kauwgum in de prullenbak…(die staan er genoeg bij een ziekenhuis…maar niet bij de Action…)

Margriet
12 maart 2018

NL doet!

Lunch?
Ik rij de Jan de Rooijstraat in ( Waalwijk) en het is er bommetje vol. Veel mensen die in het centrum werken plaatsen hun auto daar gratis. Ik rij naar huisnummer 15, ook daar is de oprit vol. De auto die voor me reed zet haar auto ook nog half vóór de oprit… waarschijnlijk gedacht…” IK heb plaats”
Ik pak mijn telefoon ( foei foei) en bel handsfree naar degene waar ik zou gaan lunchen “ sorry ik kan niet parkeren, dus gaat de lunch voorbij”. Maar mijn lunchafspraak was snel, heel snel…”nee kom maar hierheen we maken plaats.”
Ik rij er naar toe en 2 vrouwen waren druk met het wegzetten van fietsen. De auto staat nog steeds in de weg maar met MIJN enorme goede stuurmanskunst ( whahahaa) zet ik de auto op de vrijgemaakte plaats. Bij binnenkomst was het druk, ik was niet de enige gast… mijn sonde pomp bleef maar piepen en ineens werd ik door een DD-er ( Dinsdagochtend Dame) bij de arm gegrepen en werd er mij toegeroepen “ zitten”. Zo braaf als ik ben ging ik met een piepende pomp zitten…

Een hele mooie jonge dame vroeg of ik water met een smaakje lustte. Zeker wel, ik nam die met sinaasappel en citroen!
Voordat ik het wist zette een jongedame een groene soep voor me neer. Een volwassen dame vroeg of ik misschien ietsepietsie minder wilde…JAAAAAA heel graag.
Het gokken was begonnen, courgette, met spinazie? Wat het ook was het was zalig. En samen met stokbrood met kruidendokter was het compleet.

Voor het geval we uitgehongerd waren kregen we de volgende gang , een broodje hamburger met flinke stukken ui er in…ook al heerlijk. Omdat het gastteam dacht dat we reuze honger hadden werden er leuke glazen schalen ( ja DD-ers onze schalen waren zó leuk dat ze erbij gekocht hebben) gevuld met wraps, sandwiches, Turksbrood , gevuld ei, quiche en wat nog meer neergezet.

Nu is eten voor mij nog steeds een uitdaging dus na een beetje soep, de eigengemaakte hamburger (het brood maar laten liggen) een gevuld eitje, 2 stukjes zalmwraps was het voor mij méér dan genoeg. De rest van de aanwezigen hebben echt hun best gedaan om alles op te eten…maar helaas mislukt.

Op het einde kwamen spies met versfruit, dus geen gelach over de druiven dit jaar, die er wel mooi tussen zaten, maar ik heb het op de schaal laten liggen…

Tijdens het eten waren er geanimeerde gesprekken en werd er volop gelachen… een groepje jongeren waren er als razende reporters erop uit gestuurd. Ze hadden een reeks van vragen… de eerste was…” vindt u het leuk hier?” Vol enthousiasme kon ik positief antwoorden. Ze dachten nog even na, maar dit waren de vragen. Weten jullie waar we zijn? Vroeg ik…en een beetje blozend moesten ze zeggen… “ nee eigenlijk niet”

Ik leg uit waar ze zijn en direct kwam de vraag of we hier ook sliepen… het was geen rare vraag, vele mensen denken dat maar ik kon vertellen dat ik gelukkig weer naar huis ging na de lunch!
Tja mensen, in @InloophuisToon komen mensen met kanker of mensen die geconfronteerd zijn met kanker in hun omgeving..en vandaag was er een lunch in het kader van Nederland Doet! De jongeren van de scholengemeenschap Walewyc verzorgde samen met een aantal vrijwilligers de méér dan geslaagde lunch! Dank allemaal!

Bijen (nieuw!)

Ik heb mijn tuintje vol staan met bloemen en planten die de bijen fijn vinden. Dat moet ook wel want de bijen zijn met uitsterven bedreigt. Zelfs kinderen weten dat en planten bloemetjes voor de bijen… ik ook. ALs de bijen doodgaan en uitsterven dan volgen wij ook.. buiten honing maken doen ze zoveel goeds. op hun lichaam en vleugeltjes zorgen zij er voor dat de meel van de meeldraden overal komen en andere planten bevrucht worden. Heel belangrijk dus…
nu zit ik al zeker een hele ochtend met mijn fototoestel klaar om ze te fotograferen, het zijn er wel 50 die nu in de tuin zijn…maar het lukt me niet. dus beste lezer dan moet je me dus echt op mijn woorden geloven.

Ik zal eerlijk zijn, ik heb zeker bloemen bewust geplaatst voor de bijen, maar ikzelf ben dol op bloemen…en eigenlijk vind ik dat ondanks de kleuren, en mooie bloemen voor de bijen, er nog wel meer bij kan…en mijn tuintje staat al bomvol (zo zie je ook niet wat onkruid is..tip)Overigens zijn er meerdere bloemen aanwezig door de verkiezingen…er werden wat cadeautjes uitgedeeld, groenrinks gaf bijen bollen (zaadjes) en de PvdA klaprozen…en dt maak het er wel gezellig op.

Heb jij iets gedaan in je tuin voor de bijen en jezelf ook een plezier gedaan?

Margriet
19 juli 2018

2018-07-07 17.38.12 kopie

Held op sokken?

Held op sokken
Manu, mijn nieuw maatje sinds eind januari is bijzonder lief en stoer. Ze is graag buiten en enkele weken geleden heeft ze kennis gemaakt met “ het draadje” ( zwakstroom). En sindsdien geen pogingen meer gedaan om op de schutting te klimmen…nee ze houdt het voor gezien
Manu is stapelgek op het buurmeisje en op eten…maar zelfs als het buurmeisje er is kiest ze voor eten.

Ik wil niet dat Manu in de nacht in de tuin is, dit is een soort zelfbescherming voor MIJ. In de nachten komen de muisjes uit hun holletjes en ik moet er niet aan denken dat ik van haar zo’n cadeautje krijg…dus ik fluit “ons” deuntje en ritsel met een zakje met eten…meestal staat ze binnen enkele seconden bij haar etensbakje.

Alleen vanavond niet…ik kon fluiten en roepen wat ik wilde…geen Manu. Was ze nu toch de tuin uit gegaan..heeft ze het draadje weerstaan?…ik roep, fluit ons deuntje en rammel met het zakje eten…geen Manu.

Ik doe het licht aan onder de overkapping en loer met arendsogen mijn tuin(tje) rond maar geen Manu…lichte paniek borrelt naar boven…tot ik geritsel hoor en ik twee grote ogen uit de druif zie komen….ze zat bovenop de pergola en kon er niet meer vanaf…een benepen miauwtje ontsnapte uit haar keeltje. Met gevaar voor eigen leven pak ik de trap en redt Manu uit de druif…hard spinnend heb ik haar vast en komen we beide heel op de aardbodem aan..ik zet haar op de grond en ze rent naar binnen, linea recta op haar etensbakje af,,,
Nu ligt ze haar stoere daad in een droom te verwerken….morgen toch even haar nageltjes knippen ,,,,denk ik,,,alleen zo’n held ben ik nou ook weer niet.

Margriet
20 juni 2018

2018-03-12 12.02.22
Manu

Gehospitaliseerd

Creatieve geest krijg je als je wat minder slaapt. Gedachten dwalen rond naar leuke en minder leuke dingen. In die nacht doe ik niet aan mutsen breien, probeer zo lang mogelijk in het donker te blijven om 2 redenen. 1. Misschien val ik weer in slaap… en 2. Ik wil mijn buurvrouw niet wakker maken…. Rond half zes doe ik het licht aan omdat in slaap vallen na een uur woelen en draaien ik echt niet meer in slaap val en dat ik weet dat mijn buurvrouw door alles heen slaapt ( de geluksvogel)… eerst maar een potje Wordfeud spelen… dan de slimste mens…en dan toch maar een blogje schrijven,
De verpleegster ziet mij weer zitten en maakt met haar hand een gebaar…koffie?
Ik zeg fluisterend…graag. De koffie rechtstreeks uit de automaat is echt goed de doen…maar uit de thermoskannen echt niet te doen… schatten zijn het die verpleegkundige… ze lijken wel engelen. In de nacht sluipen ze zo zacht mogelijk door de gang en helpen iedereen waar nodig… dadelijk gaat het los..dan komt de dagploeg en is het gedaan met de rust. Gekwebbel en gelach komen er dan uit het verblijf van de verpleging…ik versta er niks van maar kan er volop van genieten….en na de overdacht zijn het de bezige bijtjes die de gang gaan gebruiken als een soort als een soort racebaan… ze kunnen zo hard lopen die verpleging en verzorging… zouden ze daar ook les in hebben gehad?
Langzaamaan begint de afdeling te ontwaken… nog even en het ontbijt komt er aan…roomservice…eigenlijk is het allemaal niet zo slecht hier, all inclusieve, met eten drinken, onderzoek, schoon bed, naalden, sonde, voeding, drinken, vriendelijke woorden en troost waar nodig etc..goed je hebt dan wel wat minder privacy en men bepaald hier en daar best veel voor je…maar het is allemaal geregeld en je laat het gewoon gebeuren… engelen zijn het die verpleegkundige…ben ik nu gehospitaliseerd?

Margriet van Loon,
18 januari 2018

2018-04-13 22.27.35

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑