Corona moe?

Nieuw fenomeen doet intrede: ‘Zoom-vermoeidheid’

Ik hoor steeds meer om me heen dat mensen Corona moe zijn. Ik snap het wel, zeker van onze jongeren want die hebben wel een groot kruis te dragen.

Stel je voor, je zit op kamers, zo eentje van 3×4 meter. Je bed en bureau past er in, en er is een kast, op je ijskast staat de TV of wat dan ook.  Je hebt door je studie vele vrienden ontmoet of zit bij een dispuut, Of nog erger, je kent niet zoveel mensen omdat je studie net begonnen is en je maar heel af en toe naar de opleiding mag. En dan wordt er van je verwacht dat je zoveel mogelijk thuis bent en de regels in acht neemt. De horeca is niet open, de plekken waar je je vrienden meestal ontmoet ook niet….

Ik denk dan terug aan mijn tijd, mijn jeugd. Ik zat al als 16 jarige op kamers, eerste jaar bij een hospice, wat niet altijd even leuk was. Maar op mijn kleine kamertje had ik het prima naar mijn zin. In mijn klas was ik de enige die op kamers zat. Dus er waren voldoende mensen om mee af te spreken of te bezoeken. De hospita wilde niet dat ik bezoek ontving, dus ook nooit gedaan. Daarna reis ik een tijdje op en neer van Waalwijk naar Eindhoven, wat toentertijd een soort wereldreis was, Ik vertrok in de ochtend om 6.40 met de eerste bus en kwam om 18.45 weer thuis. Eten en dan alles doen wat ik nog voor school moest doen. Dat was dus een hele opgave, ik ging weer op kamers maar nu in een huis met kamerverhuur. Nog steeds jong ten op zichtte van de andere maar wel heel gezellig. We maakten samen vaak eten, ik ging met hun uit naar het Stratumseind waar de politie van zei dat ik daar beter niet kon komen. Ik speelde volley etc. Dus een bewogen leven. In de weekenden was ik thuis, en had daar ook een druk sociaal leven, ik wilde niks missen.

corona-4956680_640

Dat is in schril contrast met de jongeren van nu. Mijn buurjongen studeert ook, grotendeels van achter zijn computer, heeft werk om zijn studie te betalen, en dat doet hij sinds maart ook thuis. Je ziet aan hem dat hij eronder lijdt. Gelukkig is het een positieve jongeman en probeert hij verder te kijken, Dit weekend heeft hij in een vakantiepark samen met vrienden een huisje gehuurd. Mag misschien niet maar ik snap ze heel goed.

Ik snap het echt wel dat ze even bij elkaar kruipen om een drankje te drinken, een kaartje te leggen of wat dan ook. Ik begrijp heel goed dat ze dan even niet aan Corona denken. Zij hebben zo enorm de behoefte om elkaar te ontmoeten, net als ik vroeger. Even geen Corona maar pret maken.

Ik zie het in de kranten staan, jongeren doen dit en dat, en we wijzen ze na, foei toch. Maar ik zie ook berichten van kerken die nog steeds vele mensen binnenlaten, gezellig samen bidden en zingen…ook daar zeggen we òòk foei van.

Er is echter een groep mensen waar we dat schijnbaar niet tegen durven te zeggen en dat zijn onze senioren. Natuurlijk niet allemaal, maar ik zie er best wel veel, samen staan kletsen zonder afstand te nemen. Met de fietsen in hun hand even bij praten hoe het met Sien van Ot is etc. Of in de ruimte van de fysio waar met klem gevraagd wordt een mondkapje te dragen.. vinden ze dat onzin en als jij dat wél doet ben je een paniekzaaier. Zelfs in winkels vinden zij het niet nodig, gaan vlak naast of voor je staan (en dit heb ik uit betrouwbare bron, ik kom niet in winkels). En als er dan wat gezegd wordt vinden ze het paniekzaaierij of hebben ze de oorlog nog meegemaakt (vast als klein kind,,,,). Maar we verwachten wél van onze jeugd dat ze zich aan de regels te houden om de ouderen te beschermen. Hoe egoïstisch kan je zijn.

r/funny - Statler and Waldorf from the Muppets...

Ik leef in mijn bubbel, kom niet in winkels, ben een fan van online boodschappen doen en doe dat zo ver mogelijk bij de plaatselijke middenstand. Bestel ook wel eens eten via de website zodat thuisbezorgen er niet rijker van wordt maar de plaatselijke horeca. Maar ik ben dan ook kwetsbaar en weet dat ook, zou dat het verschil maken ten opzichte van de senioren die er op los leven?

Wie het mij kan vertellen graag!

Margriet

25 oktober 2020

Broers!

Afgelopen week waren twee broers hier in de tuin aan het werk. Ik bof met ze maar ze brachten met hun bijzondere humor mij terug naar mijn kinderjaren. De opmerkingen waren niet van de lucht. Zo regel ik altijd wat lekkers bij de koffie, verse soep en lekkere broodjes etc. Maar zo is het geintje, “ zo dat is de eerste keer dat we hier wat krijgen” en dat natuurlijk als de hulp erbij is. Of onze Margriet gaat onder curatele en mag geen plantjes meer in de tuin zetten , tot aan, heeft de buurvrouw geen tegels over? Dan gaan we het betegelen… ik laat het maar over me heen komen.

Ik ben opgegroeid met 4 broers, 3 boven mij en 1 onder mij. Was dat niet naar wordt er vaak gevraagd. Tja in mijn kinderjaren zeker niet. Ik voetbalde met ze mee, klom in de appelboom waar ik dan wel weer niet uit durfde. Speelde met ze mee, pijltjes schieten door de open ramen, sneeuwballengevecht, blikje trappen en al niet meer, Mijn ouders werden vaak aangesproken dat ik jongensachtige trekjes had…niet raar toch?

familie van Loon

Eigenlijk kwam het besef van méér broers pas wat later, Mijn oudste broer ging naar kostschool zo rond zijn 11 jaar geloof ik, dan ben ik 4 dus heb daar niet echt veel herinneringen aan, die herinneringen zijn van veel later. Eigenlijk draaide het vooral om de broer boven en onder mij. De een na oudste broer zat nogal vaak met zijn neus in een boek, die was voor mij schijnbaar toen niet zo interessant.(in tegenstelling tot nu) Daarbij was hij veel weg naar de manege waar hij van alles deed. Ook les geven begreep ik later.

Foto: collectie Regionaal Historisch Centrum Eindhoven 129868
Koningshof

Pas in mijn pubertijd werd het wat lastig, ook ik ging naar een kostschool maar was in tegenstelling tot mijn oudste broer (die toen alweer met frisse tegenzin in de militaire dienst zat) elk weekend thuis. Toen mijn vader overleed op een veel te jonge leeftijd (30 september zou hij 101 geworden zijn, maar hij is inmiddels al 46 jaar dood) kreeg ik ineens 3 vaders erbij en een jongste broer die mij ineens begon te beschermen. 

Ook ik ging op zaterdagavond uit, samen met een groep vrienden van de scouting. Zo rond de klok van  half twaalf, twaalf uur kwam ik bijna altijd wel een broer tegen die vond dat ik naar huis moest. Mijn argumenten dat ik niet alleen naar huis ging, ik met een groep was etc. Mocht niet baten. Ik moest mee. Ik had snel geleerd dat direct te doen. De betreffende broer bracht mij thuis, ik wachtte even tot hij de straat uit was , en ging dan weer terug naar het cafe waar de rest van mijn vrienden waren. In de hoop niet nóg een broer tegen te komen. Het was natuurlijk wel een groot voordeel dat we in het centrum woonden. 

Op de een of andere manier wilde ze me allemaal beschermen weet ik nu, toen vond ik het maar een vervelend trekje. Als kind was ik één van hen, ravotte ik er op los, pikten we gezamenlijk de koekjes uit de trommel, kregen we gezamenlijk straf.. Maar dat veranderde vanaf het moment mijn vader is overleden. Ze bepaalde nog net niet hoe laat ik thuis moest zijn of welke kleding ik zou dragen. 

Ik ben dus echt als enig meisje opgegroeid in een jongensgezin. Ik heb eigenlijk veel goede herinneringen aan mijn kinderjaren en jeugd. Dat kwam ook mede door mijn broers. En de ongemakken van de vaderlijke gevoelens, ach die waren goed bedoeld.

Hartelijk dank

Nu ben ik 64 jaar en komen 2 broers hier de tuin doen, ze werken stevig door, dezelfde broers hebben ook al geholpen met de renovatie van mijn huis, sjouwen vaak dingen voor me weg, repareren van alles, en komen met creatieve oplossingen, één ervan rijdt mij van arts naar arts… Ze weten niet half hoe blij ik met hun ben. En als ik dan poog ze te bedanken dan wuiven ze het weg…. Zouden dit nu vaderlijke gevoelens zijn of zijn het, net als ik, helpers… Mensen die graag een ander helpen zonder er iets voor te krijgen?

Margriet

28 september 2020

In de hoofdrol (eindelijk)

Het gaat dan eindelijk gebeuren, de spots gericht op mij….soon coming up in your Cinema…met Margriet in de hoofdrol..

Bestand:In de hoofdrol titel3.jpg

Haha dat klinkt geweldig maar het is natuurlijk iets anders. Ik ben gevraagd om mee te werken aan een filmpje van pak hem beet 2 minuten. Het filmpje gaat bedoeld worden voor nieuwe medewerkers van het Elisabeth Tweesteden Ziekenhuis, (ETZ). Ten eerste voel ik me vereerd om mee te mogen werken aan een introductie van nieuwe medewerkers. Voor Corona deden ze het anders, maar ook nu is de creativiteit groot en wordt het op een andere manier opgelost. Ten tweede werk ik graag mee aan verandering en scholing.

Vanmiddag heb ik een gesprek gehad met een van de organisatoren van de Afdeling P&O. Wat is de bedoeling, wat wordt er van mij verwacht etc. je voorstellen en welke ziekt(en) heb je, wat zijn je ervaringen etc. En werd er nog gevraagd, wat zou er in moeten wat jij belangrijk vindt. 

Het wordt een soort interview en ik ga daarvoor ook nog in een bed liggen…allerlei shotjes worden er opgenomen om tot een kort filmpje te komen. Er is nog iemand die meewerkt, weet niet of ik die ga ontmoeten, maar zei ze, de hoofdrol is voor jou! Wat een eer.

heel veel kletsen Blond Amsterdam, High Tea, Bff, Haha, Vriendschap, Beste Vrienden, Schetsen, Etsen, Teksten

Het zal niet meevallen, met alleen vertellen wat ik mankeer kan ik makkelijk 2 minuten vol kletsen, want zoals een Brabander betaamt verpakken we dat graag. Maar ik denk dat ze de essentie er wel uit zullen halen. En anders moeten ze er maar flink op sturen.

Wat ik wel belangrijk vind is dat er op een bepaalde manier er uit komt dat ik zoveel respect heb voor de mensen die in een verzorgend beroep werken. Als ik weer eens op de afdeling interne lig zie ik genoeg waarvan mijn tenen krullen. Patiënten die totaal op zichzelf gericht zijn, het personeel (niet alleen de artsen of de verpleegkundige maar zelfs de voedingsassistentes. Schoonmaak en ook de medepatiënten etc.) niet makkelijk maken of soms grofweg onbeschoft benaderen. Eisen dit of dat en claimen de verpleegkundige of arts.

Ik vind dat lastig, laten we duidelijk zijn ik lig daar ook niet voor mijn lol, maar hoop er maar beter vandaan te komen dan dat ik er in ben gegaan, zelfs als ik flink ziek ben of pijn heb kies ik ervoor om mee te gaan met de flow. Je hebt namelijk een keuze… meegaan met de flow en het beste er van maken en hopen dat je snel weer thuis in je vertrouwde omgeving bent of… de dwarsligger zijn waardoor je het jezelf niet makkelijk maakt maar de ander ook niet. Ik snap dat niet iedereen de mogelijkheid heeft en als je glas je hele leven halfleeg is geweest wordt hij in een opname echt niet halfvol. Maar gewoon fatsoenlijke omgangsvormen voor verzorgende of mede patiënten mag je op zijn minst verwachten, en ik voeg daar het woordje respect graag toe.

AV_normen_waarden_rebelleren.jpg

Maar het gaat dus gebeuren, donderdag moet ik om 9 uur (dat wordt vroeg opstaan…pff) in de hal zijn waar ik word opgehaald (duimen dat er een invalidenplaatsje dicht bij de ingang te vinden is, maar dat is een andere blog) Rond het middaguur zijn we klaar met de opname, dan gaan zij plakken knippen en scheuren  en komt er hopelijk een filmpje uit die ze nu voor ogen hebben,

Ik wacht af, ik heb er gewoon erg veel zin in…..

Je kan nu nog een handtekening vragen, ze zijn nog gratis (lol)

Margriet

7 september 2020

Zuurstof is geen sonde (zonden)

Sinds maanden ben ik uit eten geweest. In de open lucht, alles keurig Corona proef. tafeltejs van 2, en mooi uit elkaar.

Samen met iemand die me heel dierbaar is geworden zaten we aan een tafeltje. Er waren nog meer bekende en er hing een geweldige sfeer. Het was een vegetarische maaltijd. Nu probeer ik al een tijdje wat minder vlees te eten maar ben zeker geen vegetariër maar denk dat alle beetjes helpen.

Ik had van te voren aangegeven dat ik kleine porties eet…want mijn maag kan het niet handelen anders. Als eerste kwamen er amuses van erwten en weet ik wat maar het was zalig. Eigenlijk zijn amuses echt iets voor mij, niet te groot, niet teveel.

Daarna kom het volgende gerecht, het werd me eigenlijk al wat teveel, maar het smaakt zo vreselijk lekker dat ik wat meer at dan wat goed voor me is. Ik liet wat staan. De kok kwam langs om te informeren of het allemaal naar wens was. Het was een pop-up restaurant dus knap dat ze het zo goed geregeld kregen. 

Hij zag dat mijn bord niet leeg was en vroeg of ik het niet lekker vond. Ik zei hem dat ik gevraagd had om kleine porties. Maar dat ik er vanuit was gegaan dat ze me wel kennen daar en dat dan wel zouden doorgeven. Niet bleek minder waar. Er was ook een man met zuurstof, ze dachten dat dat de sonde was en die man had dus de kleinere porties gekregen…. 

De kok is direct naar deze meneer gegaan en hem zijn excuses aangeboden, echter had de man er van genoten en gelukkig niet een probleem gemaakt van de grootte van de porties. “Het was voldoende zei hij….”

Er volgde nog meer gangen en gelukkig waren die kleiner, maar alles was echt lekker, ik heb geen vlees of vis gemist. Je kon zelfs van te voren aangeven als je veganistisch je maaltijd wilde…wat een service.

Toen mijn sonde nog in mijn neus zat, hoorde ik vaak de voorbijganger zeggen, zo jong en nu al aan het zuurstof. Nu hij in mijn buik zit en de de slang onder mijn trui of jurk uitkomt hoor ik ”als ik een katheter had ging ik niet de straat op” . Onwetende mensen die in mijn optiek geen handige opmerkingen maken. Ik maak me er niet meer boos om, zegt alles over deze mensen, en als ze het hardop zeggen kunnen ze toch ook bedenken dat het gehoord wordt? ook door iemand met hoortoestellen?

De dokter wil

Maar bij deze maaltijd was het anders, ze zagen de man, met zuurstof en een rollator, wat vermagerd…dan denk je toch niet aan mij? Vol, heel vol, door medicatie altijd er goed uitziend en een mooi getinte huid alsof ik net op vakantie ben geweest….nee ik begrijp het wel…………………..

een eventuele volgende keer ga ik het vooraf nog een keertje zeggen..

Margriet

30-08-2020

Doet “ie” het niet of doet “ie” het wel?

Eenmalige 1000 euro netto voor zorgverleners als dank voor hun inzet tijdens de Corona crisis.

Een mooi bericht van minister Hugo de Jonge. “ We willen onze waardering en dankbaarheid op die manier uiten” zei de Jonge.

En daarmee maakte hij vele zorgverleners blij, immers 1000 euro netto op hun salaris die toch al onder de maat is, is een geschenk. Intussen hoopte de diverse zorgverleners dat er ook wat met hun salaris zou gebeuren, immers hebben vele mensen geklapt in maart. Maar dat blijkt een utopie te zijn.

De bonus is vooral bedoeld voor verpleegkundigen, verzorgende en ondersteunende diensten zoals de huishoudelijke hulp. Veiligheidshalve voegt de Jong er aan toe dat we gezamenlijk de kosten zullen betalen, dus ook jij en ik. Zo’n slordige 800.000 mensen zouden mogelijk in aanmerking komen. Dat is dan 800 miljoen euro. Even voor de vergelijking, de KLM krijgt een ondersteuning van 3,4 miljard euro als garantstelling en om het bedrijf boven water te houden. Wie gaat die kosten betalen? Ik denk Minister de Jonge dat ook wij als burgers die gaan betalen….of in ieder geval een groot deel er van. Uiteindelijk betalen burgers en werkgevers etc. de kosten van de overheid.

Maar terug naar de bonus van de zorgverleners. Al snel bleek er onduidelijkheid. Sommige zouden hun recht op tegemoetkoming  van zorg-en kinderopvang daardoor kwijt raken en op het einde van de rit meer moeten betalen en dus minder inkomen. Er zou naar gekeken worden maar veel duidelijkheid is er nog niet. Wat wel duidelijk werd is dat artsen die meer dan 1 ton per jaar verdienen er niet voor in aanmerking komen. Maar goed daar past het Zaans Medisch centrum wel een mouw aan er is aan leidinggevende een bonus uitgekeerd. Je begrijpt dat de mensen die met de handen aan bed of vloer staan hier woedend over zijn.


De minister wordt er denk ik wat zenuwachtig van en poetst zijn kleurrijke schoenen eens op. Om duidelijk te krijgen wie er een bonus krijgt moeten de werkgevers het maar gaan verdelen.  Of nog sterker, ze moeten het gaan aanvragen voor hun medewerkers, Ook dat  stuit op weerstand. Want zegt de werkgevers, het is niet aan ons om te bepalen wie in aanmerking komt en wie niet. Onduidelijkheid alom. Wie krijgt nu wat? Krijgt de thuiszorgmedewerker die zonder bescherming bij de mensen over de vloer komt iets? Of de huishoudelijke hulp die zorgde dat mensen niet vervuilde, ook zonder bescherming hun werk uitvoerden?

Krijgen dadelijk de mensen die op een corona afdeling hebben gewerkt, met beschermende kleding  aan wel een uitkering en de verpleegkundige die de gaten in het rooster vulden omdat collegae werden ingezet op IC en andere afdelingen het niet? Heeft de  voedingsassistente op een Corona afdeling meer rechten? 

Nu ik hier in het ziekenhuis ben gaan veel gesprekken over de Corona crisis uit het recente verleden en de nieuwe golf die ze weer verwachten. Een verpleegkundige zei, op de IC was alles wel heel duidelijk. Je had je eigen bril, eigen beschermende kleding en kast etc. Maar op de afdeling, waar ook mensen lagen met mogelijk Corona, daar was het een beetje van zoek het maar uit. We deelden de beschermende kleding en brillen. Dat vond ze heel wat enger dan op de IC

We hebben natuurlijk te maken met een nieuw virus waar niemand nog echt weet hoe en wat, dat geldt ook voor het werken in een ziekenhuis of bij de thuiszorg of voor de medewerkers van diverse soorten tehuizen. Eigenlijk maakt de onduidelijkheid het zo onbegrijpelijk, de een wordt er moe van de ander boos en opstandig. De volgende denkt dat de overheid alles verzint om ons onder de duim te houden. Sommige geloven zelfs dat buitenaardse wezens de wereld komen overnemen,

Mondkapjes wel of niet, 1,5 meter wel of geen onzin, een bonus voor zorgmedewerkers wel of niet etc. Corona houdt me in ieder geval nog steeds bezig, ik ben er nog echt bang voor.

Ik ben benieuwd hoe we verder gaan, wie de bonus krijgt, wat we gaan doen als er een tweede golf komt, gaan dan weer met z’n allen klappen? Zouden de mensen die er voor in aanmerking komen (wie dat ook gaat bepalen) geld ontvangen voordat ze weer topsport gaan bedrijven? Want zeggen ze hier in het ziekenhuis die tweede golf dat gaat gebeuren. Zouden de regelingen duidelijker worden zodat de weerstand misschien wat minder wordt? Het is afwachten,,,,, en duimen dat het allemaal mee gaat vallen, wie er gelijk heeft dat weet ik niet, maar dat de bonus moet uitgekeerd worden weet ik wel… ze leveren hier bijna altijd al 100% en in de corona crisistijd was het allemaal extra…

Ik wacht af

Margriet

9 augustus 2020

soms zit je met een dilemma

Op de een of andere manier tref ik het wel met de kamergenoten in het ziekenhuis. Ooit naast een mevrouw gelegen die de boel op stelten zetten en maar schreeuwde dat de artsen en verpleegkundige geen verstand hadden. En dat zij gediscrimineerd werd, het was een Hollandse vrouw hoor

Americans for Limited
Government
©2020 Creators.com
A

Ooit op een kamer gelegen met racisten, die zichzelf als superieur ras beschouwde. De toenmalige lieve Antilliaanse of Surinaamse vrouw die koffie kwam brengen was doelwit. “ Eens kijken of dit zwartje in staat is om zwarte koffie te brengen zonder te knoeien”. Je snapt dat ik dus pissig werd. De Duitse verpleegkundige moest alles maar grondig doen en vooral de fietsen terug brengen etc etc. Ik kon ook niet aan de tafel erbij zitten de man legde daar demonstratief zijn been op…ik moest niet lachen om hun humor… Op de laatste dag heb ik er wat van gezegd, en werd het in alle toonaarde ontkent, één mevrouw zei, ach het is een grapje… De dietiste vroeg of het niet beter was om nog een dagje te blijven om de (nieuwe) sonde uit te proberen, ik zei…nee ik heb net ruzie gemaakt ik moet weg…

Gelukkig ook wel op kamers gelegen met normale mensen maar ik tref dus vaak de bijzondere mens.

Nu lig ik op een kamer waar eerst een vrouw lag die niet bijster slim was. Ze had voor het eerst suikerziekte maar dat begreep ze niet helemaal. Het voordeel was zeker dat deze vrouw een dosis humor had waardoor ik geregeld moest lachten. Het was een Jantje huilt, Jantje lacht mevrouw (Heet het dan Jantine?). De ene keer mistte ze haar hondje dan haar moedertje, dan had ze pijn en 2 minuten later was ze weer kiplekker….Ze zei op de vierde dag tegen haar kinderen, ik moet hier nog wel wat weekjes blijven, de volgende dag ging ze naar huis.

Nu heb ik een buurman, hij vloekt en hij tiert, ik leer nieuwe combinaties zelfs hele nieuwe scheldwoorden.. Nu probeer ikzelf zo min mogelijk te schelden en als ik het al doe is het meestal op mijzelf als ik iets verkeerd doe…maar dan zit het in de categorie “ Chips en verdorie” heel soms ontsnapt er een andere krachtterm maar dat is echt zelden. Hij heeft de bel ook gevonden en belt om de haverklap, hij vraagt dan niks maar zegt “ servet”. Of “rietje”. Of zegt “opruimen”. 

Deze man kan in één zin, diverse scheldwoorden gooien in allerlei combinaties, er zijn erbij, scheldwoorden dus, die mij rode oortjes geven. Iheb er wat van gezegd maar hij lacht het weg.

Tijdens het eten boert hij erop op los, terwijl hij met krachttermen aangeeft dat de verpleegster die net zijn brood gesneden heeft, een @#@#@muts is (censuur), of over zijn dochters die werken en niet zomaar kunnen komen @#$ stank voor dank dat @@@@volk

Gisteren zei een verpleegkundige tegen de man die de hele dag in bed ligt en die ze trachten te stimuleren, morgen eet u aan de tafel…ja maar zei hij, daar zit al een mevrouw, . De verpleegster zei… er staan meerdere stoelen dus morgen aan tafel. Ik kreeg de schrik te pakken, ik ga niet eten tegenover een boerende en scheldende man,,,, en gaf dat door aan de voedingsassistente…….

Spreekt uw kind al youtubes?

.

Vandaag is hij ziek, en moet hij braken en dat gun ik niemand, je bent hier om beter te worden en niet om zieker te worden. Maar ook dat braken gaat net als het boeren en schelden hard, heel hard….

Nu weet ik het niet meer, hoor ik hem nu liever schelden en boeren of braken?Ik kan niet kiezen…. Het goede nieuws is dat hij nog niet aan tafel heeft gezeten 🙂

Margriet

7 augustus 2020

Goed voor wie?

Telkens vraag ik me af, goed voor wie?

Er veranderen geregeld dingen die mij ook treffen, maar waarom worden die veranderingen doorgevoerd? Voor wie is het goed? Of doen we het vanuit wantrouwen? Onduidelijkheid of denken we dat elke verandering ook een verbetering is? 

Ik zit bij een “service apotheek”. Dan ga je er vanuit dat service voor de klant is..toch? In Waalwijk pakken ze het anders aan. Daar hebben de apotheken samen een soort “inpak centrale” geopend. Als je herhalingen hebt dan gaat dat naar de “inpak centrale”, daar pakken ze het in en dan gaat het naar je eigen apotheek. Dat duurt dan enkele dagen. Heel slim natuurlijk, want je weet bij herhalingen al van te voren dat je nieuwe medicatie nodig hebt en overbelast je niet de apotheek assistent(e)  Tot zover geen probleem.

Wat je dus moet doen is op tijd bestellen. Nu had ik insuline nodig maar dat had ik naar het info adres gemaild. Er kwam maar niks (in verband met corona laat ik het thuisbrengen, maar de meeste mensen halen hun medicatie) en na 5 dagen toch maar even gebeld (waar ik een hekel aan heb). Had ik dat niet naar dat adres moeten sturen maar naar “vragen@..etc.” Dus geen insuline. Gelukkig waren de medewerkers zo flexibel om nog wat bij een andere apotheek te regelen. Die fout maak ik dus niet meer.

Maar als je nu van een arts komt met een recept en je gaat naar de “service apotheek” dan geef je je recept en dan zeggen ze dat kan je vanmiddag of morgen op komen halen afhankelijk van het tijdstip dat je dit aanbiedt.…En dat vind ik raar. De enige medicatie die je nu rechtstreeks meekrijgt is antibiotica en pijnstilling en er zullen zeker nog wat uitzonderingen zijn. Een vriendin werd boos want die moest de volgende dag weer vrij nemen omdat de apotheek pas opengaat als ze werkt en gesloten is als ze thuis komt. 

Van dit systeem krijg ik een heel hoog paarse krokodil gevoel. Jouw recept gaat nu naar de inpak centrale ,dan komt het weer terug bij jouw apotheek en de apotheek assistent kijkt na en geeft het in de namiddag of de dag erop aan jou. De apotheek assistsent is dus een soort doorgeef persoon geworden met een controle functie… en jij mag 2 keer in plaats van 1 keer naar de apotheek. Voor wie is dit goed? Volgens de apotheker is het functioneel en voor de klant is het extra werk… waar staat nu dat woordje “service” nu voor?

Bij een instelling die zorg aan huis levert worden ook weer wat zaken veranderd. De medewerkers die bij je thuis komen helpen moeten binnenkort gaan inchecken. De klant krijgt een pasje. Als de medewerker komt dan moet hij of zij dat pasje scannen met hun telefoon zodat er geregistreerd wordt hoe laat iemand is gekomen. Ze moeten dat pasje ook weer scannen als ze weggaan. Een soort tijdklok zeg maar. Nou heb ik altijd de indruk dat een werkgever zijn personeel niet vertrouwd  met zo’n systeem. Het is ook niet zo dat de medewerkers de tijd die ze langer blijven extra betaald krijgen heb ik begrepen.

Eigenlijk word ik nu gedwongen door dat pasje mee te werken aan een systeem waar ik de kriebels van krijg. Immers zegt het helemaal niets . Iemand start op tijd, drinkt de hele tijd koffie met mij in plaats van het werk te doen, of werkt ergens langzaam maar  “klokt” netjes op tijd uit,…fantastische medewerker voor de organisatie, maar klopt het wel?

De medewerker zal een app moeten downloaden zodat die registratie mogelijk is, komt er ook een GPS volg systeem in? Ik vraag me dus oprecht af voor wie dit goed is..de cliënt? Dat geloof ik niet. De cliënt wordt er niet beter van maar krijgt eerder het gevoel te moeten controleren. Bij mij komen de helpers echt wel eens 5 minuutjes later, maar gaan vaak veel later weg dan de bedoeling is. Zou het niet meer moeten gaan over de tevredenheid van de klant? Ik hoor de organisatie al roepen, meten is weten, maar ik vraag me altijd voor wie meet je? En wat weet je dan?

Misschien zou zo’n organisatie eens te raden moeten gaan bij de klanten. Ik heb echt 2 gouden medewerkers, die misschien wel eens  iets te vroeg of te laat komen, maar altijd later weggaan… of die soms even eerder weggaan omdat het nodig is en in de avond terug komen. Volgens mij stimuleer je de medewerkers meer met vertrouwen dan met wantrouwen.

Wat is nu de meerwaarde voor de klant?

Ik zie hem niet

Margriet

30 juli 2020

Candid Camera (verborgen camera)

Ken jij dat ook? Het gevoel dat je opgenomen wordt? Dat de situatie zo bizar is dat je denkt….Dit kan niet. Waar hangt de camera? Het overkomt me nogal eens.

Bij de koffie krijg je een koekje, die ik zelden eet, maar die ene keer dat ik het doe krijg ik de verpakking niet open. Het koekje breekt en je hebt binnen no-time een zakje kruimels. Tafelgasten gebruiken hun tanden om het koekje eruit te krijgen. Je denkt dan…Waar hangt die camera?

Laatst was de traplift stuk, ik belde daarover en de mevrouw vroeg met het voetenbankje 5 keer hard open en dicht te doen…toen dat niet hielp vroeg ze me 5 keer hard op de zitting te slaan. Ik vroeg aan haar of het soms voor Candid Camera is… ze moest er om lachen maar ik voelde me wat genomen. Mijn broer vertelde dat hij dat óók had moeten doen bij de traplift van mijn moeder.

Of herken je dat ook dat men ineens zo iets raars aan je vraagt zodat jij denkt…waar is de camera? Zo moest ik ooit voor mijn moeder een Po-stoel regelen. Valt dat nu onder de gemeente of verzekering? Ik wist het niet dus belde de gemeente, vroeg de vrouw aan mij…Hoe schrijf je Po-stoel? Ik begon nog te spellen ook..Candid Camera?

Laats was ik bij de fysiotherapeute, ze heeft humor. Ik heb lymfedrainage waardoor het vocht zeker minder wordt. Ik had dat ook tegen de endocrinoloog gezegd, maar ook gezegd dat ik het wat hocus-pocus vind, ze kneed en masseert wat en dan moet het goed zijn. De arts zei tegen mij. “Vraag niet hoe het kan maar geniet ervan”. 

Onlangs hadden we het er nog over, ook dat ik af en toe het idee heb dat er een camera of opname apparatuur aanwezig is. We kletsen namelijk nogal wat af en daar zit ook onzin bij. Hoe raar zou het zijn als dat ineens ergens te horen zou zijn. Voor de gein slaat ze na de drainage op mijn voetzolen en handpalmen…dat is nergens goed voor hoor, en ik denk….Candid Camera.

Ik heb hier een draadloze bel, nu is het zo dat ik de laatste tijd niet alleen mijn deuntje heb maar ook een hond die blaft, ik loop  (rol) naar de deur…niemand…hoe komt die hond ineens in mijn bel? Ik heb er niets aan veranderd…juist Candid Camera…dat moet wel.

Nu overkomt het me ook geregeld dat ik iets gewoon niet goed versta, soms zijn dat de raarste zinnen, ik denk dan niet, dit is zo raar ik zal het wel niet goed verstaan hebben? Nee ik kijk ze ongelooflijk aan en denk…Candid Camera. 

Volgens mij ben ik nog nooit gefopt door Candid Camera of zo, maar ik denk dat ik een gewillig slachtoffer zal zijn…. Jij ook?

Margriet

5 juli 2020

De brutalen hebben de halve wereld…..

Tenminste dat is de uitdrukking. Ik riep er altijd hard achteraan en de niet brutalen de andere helft. 

Maar steeds meer kom ik tot de conclusie dat de brutalen misschien wel méér hebben dan de halve wereld. Als je staat te dreigen in een winkel komt er vaak korting. Als in een ziekenhuisafdeling de patiënt of de familie NU een dokter willen spreken en daar dreigend over doet zal er meestal wel een arts verschijnen.

Tegen mij wordt vaak gezegd, je bent ook te netjes, je moet wat dreigender praten als je iets voor elkaar wil hebben. Nu ben ik vocaal best goed ontwikkeld al zeg ik het zelf, ga ik meestal netjes de dialoog aan om mijn standpunt duidelijk te maken. Heb en toon ik respect naar de ander. Maar soms lukt het me echt niet om goed gehoord te worden. Maar om nu te gaan dreigen, vloeken , tieren en mijn stem te verheffen,  om mijn gelijk te krijgen, dat zit niet in me. Een vriendin zei ooit, kom maar eens bij mij in de leer dan leer ik het je wel.

Ik ben ook niet geschikt om af te dingen, vele vinden dat een leuk spel, bij mij verschijnt het schaamrood op de kaken. 

Een vriend van mijn nicht zei; “Als in de winkel iemand staat te tieren, geef ik hem 10% korting en werk ik hem zo snel mogelijk de winkel uit”. Ik snap dat wel, maar we belonen daarmee eigenlijk niet normaal gedrag. Jijzelf gaat ook niet zomaar tieren of schelden? Jijzelf wilt toch niet zo benaderd worden? 

Ooit zei diverse verpleegkundigen in een bijeenkomst,; “ Als iemand mij staat te bedreigen dan kies ik er voor hem of haar gelijk te geven en haal ik bijvoorveeld de dokter, wat moet ik anders?”. Zover zijn we dus, je voelt je zo bedreigd dat je iemand gelijk moet geven en haalt de dokter. Je wilt dat niet, maar wellicht escaleert de situatie en dat wil je ook niet. Je zit klem.

Onlangs had ik het erover met de mevrouw die vloeren verkoopt. Haar man stond erbij en zei; ”Wij kiezen ervoor om de klant te vragen naar een ander te gaan, wij gaan niet mee met dreigementen. Zulke klanten wil ik niet.” Ze hebben dus een keuze en kiezen ervoor om de dreiger niet te belonen.

Nu heb ik sinds kort een traplift, de plaatsing is niet zonder slag of stoot gegaan. Eerst zouden ze komen plaatsen, maar er kwam niemand, een vergissing noemde dat bedrijf dat. Ja dat kan natuurlijk. Daarna kwamen ze de lift plaatsen maar hadden ze de verkeerde motor en stoel bij zich…mijn wenkbrauwen fronste maar oké dat kan gebeuren.

Toen het ding er dan eindelijk stond, week later, kon ik boven de stoel niet draaien want de trap naar zolder zit in de weg. Dat is natuurlijk niet handig…  Zo lang zijn mijn benen nou ook niet hé. Omdat er een storing was in de lift kwam er een monteur en die had de oplossing, haal een stuk uit de trap naar zolder en het is opgelost. of, schuin op de stoel gaan zitten en op een halve bil kunt u makkelijk naar boven.

Nu is dat wel een beetje raar,  je laat iemand op een halve bil, schuin op de stoel zitten… met de kans er vanaf te kukelen. Tenslotte zijn mensen die een traplift nodig hebben niet echt gezond…

Maar het blijft vreemd dat als je een traplift koopt dat die niet past. Je sloopt dan gewoon je halve huis en dan is het goed? Maar deze monteur was er van overtuigd  dat wie er ook kwam van het bedrijf ze allemaal hetzelfde zouden zeggen. 

Ik meldde hem dat ik toch liever de afspraak die er al stond liet doorgaan om een second opinion te krijgen. Maar helaas op de dag van de afspraak kwam niemand, ik zoek wéér contact en de schrijver laat me weten dat er een misverstandje is. De monteur had doorgegeven dat het niet meer nodig is want mevrouw neemt een klusjesman in de arm om een stuk trap af te breken(?)  Of gaat op één bil, schuin op de stoel zitten(?)

Je begrijpt dat mijn bloed aan het koken was, een misverstandje? Dat dacht ik niet, meer een monteur die overtuigd is van zijn oplossingen. Afijn een nieuwe afspraak gemaakt, wéér 2 weken later. 

Ondertussen kreeg ik van diverse kanten te horen dat er allerlei compensatie werd gegeven door dit bedrijf voor minder ellende, dus ik schrijf een mail waarin ik dat ook vertel en dat ik mijn vertrouwen inmiddels wel verloren was…. En of er wellicht een compensatie mogelijk was.  Ik kreeg een keurig nette mail terug waarin de schrijver mij bedankte voor mijn correctheid, maar geen compensatie.

Maar nu is het opgelost, er kwamen 2 monteurs die direct zagen dat de lift niet goed ingemeten, of geplaatst was,. Ze konden wat winnen maar dan moest hij verplaatst worden, en dan heb je dus gaatjes in je laminaat en mis je een stuk pvc… ik dacht, als ik maar normaal naar boven kan, en zonder gevaar voor mijn leven ook kan afstappen. Ze hebben er een klus aan gehad en het is opgelost.

Ik ben er blij mee. Schrijf dit ook naar dit bedrijf en ik krijg een compensatie, genereus, voorgesteld. Een jaar lang een onderhoudscontract gratis. Gaat de dag er op de bel, staat een bezorger met een prachtige bos bloemen.

Ik heb er dus weer vertrouwen in, de brutalen hebben de halve wereld, en misschien ietsjes méér, maar de niet brutalen hebben ook een groot deel… en daar ben ik blij mee. ik blijf netjes…misschoen moeten we de hardroepers eens wat minder belonen, doe jij mee?

Margriet

4 juli 2020

Respect wat is dat nou eigenlijk?

Een veel gehoord woord deze tijd is “respect”. Ik vind dat altijd een moeilijk woord. Toen ik nog (heel lang geleden) in Culemborg werkte zeiden de jongeren daar “je moet respect voor me hebben”. Dat vond ik maar knap lastig want jongeren die de regels aan hun laars lappen daar heb ik geen of in ieder geval weinig respect voor. (vaak wel begrip, maar dat is wat anders) Als ik met hun in gesprek ging over het woord respect dan vulde ze dat in dat je elk levend wezen moet respecteren, ongeacht welk gedrag ze laten zien. Je hebt respect voor je vader, ook al ramt hij je dagelijks in elkaar, je hebt respect voor je grootouders, ook al misbruikt een van hun je zusje. Op dat moment was het woord respect voor mij helemaal uit mijn vocabulaire verdwenen.

Tot deze tijd, de corona tijd waar het woordje respect wel elke dag meerdere malen voorbij komt. Ik ben er eens over na gaan denken, wat is respect nu eigenlijk voor mij? Ik ben gaan zoeken op het internet en deze sprak mij het meeste aan.

Respect

Respect betekent aanzien, eerbied of waardering, die men heeft voor (of ontvangt van) iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden. Het woord betekent oorspronkelijk omzien naar, en vandaar rekening houden met. == De dominante cultuur == In het burgerlijk taalgebruik wordt respect vaak verbonden aan iemands positie op de maatschappe…

Gevonden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Respect

Een super bijzonder lief meisje laat al enkele weken op de app zien hoe het gaat met haar thuisschool prestaties. Zag er zeker goed uit. Maar zo eerlijk als ze was. vertelde ze, dat bij hele moeilijke sommen ze Siri gebruikte voor het juiste antwoord. Nou vind ik dit al super slim want ik zou er niet opgekomen zijn. Op het moment dat ze het vertelde in alle openheid en aan alle aanwezigen voelde ik zoveel respect voor haar. Ze zegt…ik doe dat niet meer hoor, Siri vragen om het antwoord en ik geloof haar meteen. Ze is goudeerlijk. Daar heb ik respect voor.

Ik heb zoveel respect voor de familie van mijn overbuurman die op de IC in Deventer ligt en die al 4 weken de hond uit laten, in huis zijn en er zelfs slapen omdat anders de hond gaat huilen. Ze hebben al zoveel zorgen maar dit doen ze er gewoon bij…

Ik heb zoveel respect voor mensen die wat voor andere mensen doen zonder daar zelf beter van te worden of misschien wel ziek kunnen worden. En dan maakt het mij niet uit of dat in een ziekenhuis of thuiszorg, verpleeghuis of wat dan ook… gewoon onzelfzuchtig die ander proberen te helpen. En daar hoef je niet eens voor in de zorg te werken…ik apludiseer voor allen.

Respect voor winkeliers, vakkenvuller, vuilnisophalers, boa, politie etc etc, veel te veel om op te noemen.ze gaan maar door… daar heb ik respect voor.

Respect voor iedereen die hier even aanklopt met de vraag of ik nog iets nodig heb, boodschappen doen, even vragen hoe het mij vergaat in huis en tuin.

Ik kan geen enkele vorm van respect op brengen voor  die twee oudere dames die naast elkaar bleven fietsen terwijl ik in de berm stond en vroeg om afstand. Met hun antwoord, ach allemaal flauwekul…brengen ze mij in gevaar.

Ik kan geen respect opbrengen voor de Coronas-spugers (weer een nieuw Nederlands woord)Of , ondanks dat ik het wel begrijp, jongeren en jong volwassenen in groepen zie staan. Het getuigd niet van intelligentie. Zeker geen respect voor sukkels die misbruik maken van deze Corona tijd, aanbellen met rare smoezen met doel te beroven, of via internet troep aanbieden zodat je het niet deze ziekte kan krijgen…

En totaal geen respect voor de president van Amerika die er alles aan doet om de chaos in zijn land in de schoenen van een ander te schuiven..

Respect is dus voor mij, waardering, oog hebben voor, eerbied, voor mij is het niet gekoppeld aan kwaliteit of prestaties alleen maar vooral de wijze waarop. 

Margriet

15 april 2020

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑