Categorie: gezondheid

Het zijn de mensen die het doen!

Het ETZ heeft als thema dat het een Buitengewoon ziekenhuis wil zijn. Buitengewoon in wat, vraag je je dan af. In het maken van het vieste eten, de beste verzorging, of is het wat anders? Speurwerk op de website brengt me naar een kort filmpje waarin men zegt dat ze niet alleen graag de beste zorg willen leveren maar Buitengewoon willen zijn als het om de ervaring van de patiënt gaat. Op de website lees je dat het Buitengewoon ook impliceert dat het ETZ buiten het gewone wil en kan denken, er echt iets toedoet. Er zijn natuurlijk wat kernwaardes, Passie gedrevenheid van al het personeel. Open  staat voor oog hebben voor de patiënt, nieuwsgierig zijn naar hem of haar, wat zijn de mogelijkheden of de wensen etc. Flexibel staat voor  het buiten de paden durven treden, niet de regels staan centraal maar de patiënt. En dan als laatste  ., de ambitie in alles wat ze doen, niet middelmatig, nee met kop en schouders boven andere zorgverleners uitsteken.

Mm het is nog al wat , wat ze willen. Visie, missie op papier is altijd mooi, maar hoe gaat dat dan in de praktijk. Doen alle medewerkers mee of worden ze min of meer gedwongen om mee te doen zonder overtuiging? En patiënt centraal…is dat werkelijk zo?Nu ben ik toevallig in het ziekenhuis, tweesteden afdeling interne. Ik kan direct mijn onderzoek starten. Ik kan natuurlijk alleen voor mijzelf praten, heb inmiddels wel veel vergelijkingsmateriaal. Volgens mij wil elk ziekenhuis dat de patiënt centraal staat, verschilt het ETZ daar dan zoveel in andere? Nee niet mijn ervaring. Ik denk ook dat je het niet als ziekenhuis met ziekenhuis moet vergelijken. Maar is dit thema juist een die gaat over de mensen die er werken. Zij maken het waar of niet. De handen aan het bed, De dokter die je behandeld, de dames die de koffie en eten rondbrengen en je goed in de gaten houden of je wel eet. De lieve mevrouw die vanmorgen het dopje vond wat gisteren op de grond had laten vallen… de secretaresses die zonder morren 2 keer hetzelfde uitleggen…zij maken het verschil.

Helaas heb ik niet alleen goede ervaringen. Wel méér goede dan slechte ervaringen dat wel. De slechte ervaring van alles wat ik meegemaakt heb is met een arts van het ETZ. Deze arts vindt de protocollen belangrijker dan op een nette manier om te gaan met de patiënt. Zelfs in het gesprek om elkander te vinden bleef ze zich verschuilen achter een protocol. Nu vraag ik me af, hoe word je dan een Buitengewoon ziekenhuis? Gaat iemand deze arts aanspreken? Ze luisterde in ieder geval niet naar de patiënt. Deed ook geen poging om Buitengewoon te zijn. Hoe wordt dit dan gemeten, moeten patiënten een cijfer geven? De ervaring leert dat er ook mensen zijn die niet tevreden zijn omdat de arts een bepaalde behandeling niet start omdat het geen zin zou hebben, of zo eisend zijn dat ze willen dat de arts of verpleegkundige alleen naar hun moeten luisteren en moet doen wat zij willen. Vaak gaat dit gepaard met (non)verbalen expressie. (ik laat de schuttingwoorden even buiten)

De vorige keer lag ik op een 4 persoons kamer (niet van deze tijd) en daar lag een mevrouw die toch wel heel erg in mijn irritatie zone zat. Ze had dat niet door, druk met zichzelf en alles om haar heen om te krijgen wat ze wilde, de ene keer lukte het haar de andere keer niet. Ik was dolblij toen ze naar huis ging. Haar aanwezigheid had zeker invloed op mijn welbevinden,,,,Buitengewoon of niet?

Ik vroeg net aan een verpleegkundige wat voor haar ETZ Buitengewoon maakt. Ze vertelde me dat de patiënt centraal staat, dat je echt naar de patiënt moet luisteren en probeert een verschil te maken. Mooie interpretatie, mooi streven.

Het lijkt mij lastig om dit te toetsen maar het is een Buitengewoon mooi streven. Het zijn de mensen die rechtstreeks met mij werken waarvan ik een oordeel kan hebben. Welke ik Buitengewoon vind. De endocrinoloog die buiten de kaders denkt, de diëtiste die als een spin in het web over mij waakt op een Buitengewone manier, de psycholoog die ziet wanneer ik een steuntje nodig heb en wanneer niet…de handen aan het bed. De verpleegkundige die vanmorgen om 5 uur zag dat ik wakker was en een lekker kopje koffie kwam brengen, de mensen van het zorgteam die weten dat ik de koffie uit de kannen niet te hachelen vindt en snel naar de automaat lopen, zeer Buitengewoon. Afijn, in mijn optiek zijn het grotendeels de mensen waarmee ik in aanraking kom die proberen met overtuiging het verschil te maken. Nu ik op een afdeling verblijf merk ik dat de sfeer onder het team ook bepalend is. Is die sfeer goed dan heeft dat zeker effect op mijn welbevinden. Ik vind het team hier goed samenwerken met elkaar. Het meest gehoorde opmerking in de gang is ” kan ik iets voor je doen? red je het om half elf koffie? kan ik helpen.” dat geeft voor mij weer dat mensen ook naar elkaar Buitengewoon lief (het vorige thema) zijn.

In april gaan ze hier werken met een andere maaltijd service, geen 3 maaltijden per dag maar 6 of zo per dag en dan op momenten dat je er zin in hebt. Je gaat het dan waarschijnlijk bestellen in een app en wordt letterlijk door het zorgteam bezorgd. Geen grote hap meer maar 6 keer een smakelijk hapje geserveerd op een passend bordje of kom. Heel Buitengewoon. Ik heb eens een brainstormsessie hierover meegemaakt…ik zie het wel zitten. Maar de handen aan bed gaan het uitvoeren en daar moeten ze dan ook weer Buitengewoon in zijn. Ik heb wel vertrouwen in dit team…

Sinds een jaar hebben we mijnETZ (software voor de patiënt om je meer inzicht en regie te geven) dat gekoppeld zit aan EPIC (electronisch patiëntensysteem.) Mijn ETZ moet de patiënt meer regie geven. Het is nog in ontwikkeling en het moet en mag zeker nog veel beter, niet echt Buitengewoon zoals het nu is. Het is handig om je medicatie te bestellen en een afspraak te maken, een mail te sturen. Maar op de onderzoeken moet je echt wel wachten, zeker een week en moet geaccordeerd worden door de aanvrager. Zo jammer is dit want de bloeduitslagen worden pas zichtbaar als je bij je arts bent geweest. Terwijl vooraf inzicht juist een ander gesprek kan geven in de spreekkamer. Om hierin Buitengewoon te worden moet er nog wat veranderen. Ik gebruik het ook bij het Radboutziekenhuis en daar zijn ze heel wat verder, bloeduitslagen zijn direct te zien, afspraken direct te maken en geen restrictie van 10 weken. Alle brieven van de artsen staan in jou systeem, dat is hier nog niet zo. Ik heb begrepen dat ze vooral de patiënt willen beschermen, dat ze geen info krijgen die ze niet begrijpen. En daar zit voor mij het probleem, we richten ons op de zwakkere uit de maatschappij, alles er boven mag zich aanpassen. Misschien kan er ooit een nuance aangebracht worden. Ik zou er graag wat meer uithalen, Buitengewoon toch?

Vind ik het ETZ nu Buitengewoon? Steken ze met kop en schouders boven de andere uit? zijn ze patiënt gericht? staat de patiënt centraal etc…Dan moet mijn antwoord, ” nee” zijn. Het ETZ als ziekenhuis levert in mijn optiek goede en deskundige zorg maar dat vind ik ook van andere ziekenhuizen. Maar de mensen die er werken, vele zijn Buitengewoon, nemen hun taak serieus, gaan met je in gesprek, denken buiten de bestaande kaders, laten zich leiden door mogelijkheden ipv onmogelijkheden. Het zit hem vaak in het kleine, dat kopje koffie uit de automaat, die extra aandacht omdat je wéér in het ziekenhuis bent opgenomen. Een arts die hardop denkt en je meeneemt in haar gedachtengang, de diëtiste die je laat voelen dat je er toe doet. Eigenlijk is dat juist zo belangrijk, Het gevoel van mens zijn, geen nummer, er toe doen, je mag er zijn met al je beperkingen en mogelijkheden. Dat is Buitengewoon! 

Mooi streven, Buitengewoon. Mooie inzet om je te onderscheiden, maar voor mij met nog veel onduidelijkheden. Waarschijnlijk iets om verder te ontwikkelen, het ETZ staat niet stil, en dat geldt ook voor de andere ziekenhuizen. Maar om je te onderscheiden vind ik het een prachtige missie met de bijhorende uitleg. Benieuwd wat ik er over een jaar van vindt.

Margriet

Maart 2019

2

Addison, een pilletje er in … that’s all…Toch? Van engel tot monster

 

Toen ruim 5 jaar geleden werd gesproken over het verwijderen van een nier en een bijnier werd de mogelijkheid besproken dat de gezonde bijnier zou kunnen sneuvelen. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik nog nooit van bijnieren had gehoord, inmiddels weet ik er wel heel veel van. De uroloog legde uit dat de bijnieren niks met de nieren had te maken. Maar dat de bijnier bovenop de nier ligt die verwijderd ging worden. ” ach zei ze, mocht de gezonde bijnier sneuvelen dan krijgt u een pilletje wat u dan wel elke dag moet slikken maar er is prima mee te leven”.

In het ziekenhuis na de operatie werd ik alleen maar zieker, niet gedacht aan die gezonde bijnier. De bloemen begonnen te stinken, het spul waar ze hun handen mee schoonmaakten na vertrek was niet te harden, en ik braakte alles uit wat er in kwam. Maar meer omdat het een hele heftige operatie was geweest dacht ik nog steeds dat het daardoor kwam. Toen de uroloog kwam met de uitslag van de patholoog (niercelkanker) werd ook gemeld dat de gezonde bijnier toch gesneuveld was. Dus een endocrinoloog werd ingeroepen (had er nog nooit van gehoord).Ik begon met hydrocortison en snel erna kreeg ik ook fludrocortison (ik had zo’n zin in zoute chips….toch mooi dat je lichaam erom roept) Ze vertelde dat ik nu de ziekte van Addison had. Ik vond het wel een lieve naam voor een ziekte… meer een meisjes naam van een lief meisje met blauwe ogen en blond haar….

De Endocrinoloog was reuze aardig, legde in alle rust alles uit en ik kon al mijn vragen stellen. Ze raadde me aan lid te worden van de bijniervereniging, dingen aan te schaffen waaruit blijkt dat je Addison hebt, én een tas aan te schaffen waarin de spuit meegenomen kon worden. Ik kreeg allerlei telefoonnummers die ik mocht bellen als ik een crisis kreeg.

Gepakt en bezakt ging ik naar huis. Ik vond het allemaal wat overtrokken..Het zal allemaal wel los lopen. Nuchter als ik ben, voeten op de grond sprak ik mij zelf toe dat die crisissen niet iedereen krijgt, waarom zou ik er dan een krijgen. Ik ben wél lid geworden van de bijnier vereniging…en ging op hun website eens neuzen. Ik werd er moedeloos van. Niet de vrolijkste verhalen en zoals vaker twijfelde ik aan de oprechtheid van die sites. Zeker het stuk waar je interactief bent wordt vaak gedomineerd door mensen die alles erger hebben dan andere… (ja ja een veronderstelling) Ik stelde de vraag “Wat voel je als je een crisis krijgt?” . Man, man die vraag had ik niet mogen stellen, de ene had het nog erger meegemaakt dan de ander, de ambulance verpleegkundige kennen het  niet en de meeste artsen zijn incompetent. Maar niemand vertelde me over de symptomen.

Gesterkt in mijn mening om maar vooral niet teveel op deze site te kijken en zeker niet op het interactieve gedeelte kreeg ik het eerste blad van de bijniervereniging en alle info die je krijgt als nieuw lid. Dat gaf helderheid, was ook een boekje voor de huisarts die ik heb afgegeven. Inmiddels was de huisarts ook thuis geweest en vertelde hij dat er een pop-up scherm opent als ze in mijn dossier gaan. Hij wist er van. In de informatie die ik kreeg, kreeg ik een beeld van de ziekte die ik had gekregen na verwijdering van de bijnieren. Dat ik die spuit echt wel mee moest gaan nemen, dat het belangrijk is je omgeving te informeren etc. Ik was ineens blij met deze vereniging. Het was duidelijk en overzichtelijk. Mooie lay out maar bovenal een goede begrijpelijke inhoud.

Toen ik mijn eerste crisis kreeg, wist ik meteen…” dit is een Addison-crisis” ik was in een paar minuten ziek, braakte, buikpijn, zweten en belde midden in de nacht de huisartsenpost en mijn broer. Bij de huisartsen post ging het niet goed, de arts wist niet wat Addison was, en de pop-up was schijnbaar voor hem geen reden om te haasten. Maar gelukkig was mijn broer kordaat en zei…” Of u zet die spuit of ik doe het”. Nou ik kan je verzekeren, het is geen held om zoiets te doen maar hij zou het gedaan hebben. Na die spuit knapte ik snel op. Op naar het ziekenhuis. Daar vertelde een internist in de ochtend na opname. U heeft goed gehandeld hoor, de volgende keer het noodnummer gebruiken…NU zeggen ze bel 112… dat doen we dan maar.

Nu 5 jaar later ben ik er wel achter dat Addison toch echt een nare ziekte is met veel impact. Ik heb per jaar meerdere Addison-crisissen of bijna crisissen meegemaakt. Ik weet steeds beter mijn triggers (versterkte geurwaarneming, misselijk en duizelig, buikpijn…algehele malaise). Maar ik vind de onzekerheid van deze ziekte het ergste. Ik ben enorm aangekomen in gewicht, houd erg makkelijk vocht vast door de soms hoge hydrocortison. Ik ben vaak zo vreselijk doodmoe…Ik ken inmiddels meerdere lotgenoten, de een maakt geen crisis mee de andere wel.  En dat lieve meisje in mijn hoofd, blond haar en blauwe ogen, is een monster geworden die vuur spuwt. nee, het is een nare ziekte die elke dag impact op mij heeft, niet alleen het slikken van de medicatie, de zelfdiscipline, inzicht in eigen functioneren, de invloed op je psyche, dag en nacht ritme vermoeidheid, minder emotioneel “voelen” etc…maar bovenal valt het monster je aan op de gekste momenten. Dan ben ik wel heel erg blij met een geweldige endocrinoloog en diëtiste die over mijn waken en mij helpen daar waar mogelijk…. hoop dat ze nog ooit iets vinden om te genezen…want ook al zijn er niet zoveel patiënten, valt het onder de zeldzame ziekte, er zou best meer aandacht naar toe mogen gaan.

Toch?

Margriet

Maart 2019

 

3

wereldkankerdag

Weer een blog
Ik ben alweer een paar dagen thuis. Het is even heftig geweest. Ik heb een bacterie en een virus opgelopen. Ik was nog geen 24 uur thuis en werd ziek…dus binnen 48 uur lag ik weer in het ziekenhuis. Maar nu gaat het weer beter…moet nog wat herstellen en energie opdoen maar ga er vanuit dat ik me weer ga voelen als vorige week maandag, ik voelde me toen steengoed . Ik ga toch maar door met blogs schrijven…als je er niks aan vindt gewoon niet lezen.
Vandaag is het wereldkankerdag…erg dat je een eigen dag moet hebben om aandacht te vragen voor kanker. Persoonlijk ben ik een voorstander van het KWF. Waarom? Omdat ik er soms onpasselijk van wordt dat elke kankersoort een eigen dag heeft. Dat ze het doen snap ik prima, er is veel geld en aandacht nodig om onderzoeken te doen. Maar het houdt direct ook in dat het een kankersoort betreft die vele mensen treffen. Bijvoorbeeld borstkanker. Pink Ribbon is een goed geoliede machine die zorgt dat door aandacht en emoties er veel geld vrijkomt. Heel begrijpelijk…maar je zou bijvoorbeeld een kankersoort hebben waar de groep klein van is…. Het KWF verdeeld de geldstromen die binnen komen en zodoende kunnen ook groepen met minder bekende kankersoorten geld krijgen voor onderzoek. Vandaar dat ik liever heb dat er een eerlijke verdeelsleutel is zodat alle kankersoorten daarvan kunnen profiteren…
Wereldkankerdag en de kreten van strijden en winnen worden weer veelvuldig gehoord en…en daar kan ik nou zo pissig over worden. Ik ga uiteindelijk dood aan mijn kanker, ben ik dan een lozer? Heb ik dan niet voldoende strijd geleverd? Nee natuurlijk niet…er valt namelijk niks te strijden, en je hebt geen winnaars of wat dan ook. De kankersoort (en wat andere dingen) die je treft bepaald of je mag blijven leven of niet. Bij borstkanker is dat steeds meer kans op genezen, een reden om daar heel blij mee te zijn, maar bijvoorbeeld met alvleesklierkanker heb je vette pech, niercelcarcinoom met uitzaaiingen, darmkanker met uitzaaiing…allemaal einde verhaal… nee er is geen strijd te strijden de kunst is vooral de dag te plukken en zoveel mogelijk te genieten van de goede en mooie dagen.
Gelukkig ben ik gezegend met een positief karakter en kan ik meestal wel de positieve kant zien…dan hoor je weer…daar zou die en die een voorbeeld aan moeten nemen…maar ook dat is natuurlijk de grootste onzin. Een ieder ervaart en beleeft het op een eigen manier.. er is geen goed of fout. En ben nou eerlijk…als bij iemand heel zijn leven zijn glas half leeg is geweest, zou die dan met de diagnose kanker ineens een halfvol glas krijgen??? Tuurlijk niet… en als iemand achter de geraniums gaat zitten, en wellicht slachtoffer gedrag vertoont is dat dan erg? Nee natuurlijk niet…probeer je eens in zijn of haar schoenen te plaatsen…nee hoor, een ieder beleeft en gedraagt zich zoals hij/zij dat wenst…geen goed of fout.
Ik ben een gast bij Inloop Huis Toon Waalwijk, elke dinsdagochtend drinken de dinsdag dames (DD) daar koffie…en ik kan je zeggen, we lachen wat af.. iedereen met kanker of iemand in zijn/haar omgeving met kanker is daar welkom. En ik raad het je aan… http://www.inloophuistoon.nl/lotgenoten hier lees wat ik van Toon vind!
Er zijn vele activiteiten, vaak gratis of tegen betaling van materiaal… en ook daar bepaal jij waarover je praat…misschien moet jij daar maar eens de drempel overgaan.. je zult versteld staan.
Geen grappige blog vandaag, geen hersenspinsels om grapjes te maken…maar wie weet de volgende keer wel?

Margriet

Januari 2018

hier lees je wat ik van inloophuis Toon vind!

 

 

0

Mijn favoriete uitgaansgelegenheid.(nieuw!)

Je moet het (on)aangename combineren met wat leuks. Ik kom geregeld bij een apotheek. Ze kennen daar géén nummertjesapparaat. Een van de redenen is, heb ik me laten vertellen, dat ze de klanten niet als nummer zien. Dus je moet opletten wanneer je aan de beurt bent. Ik vraag altijd “Wie was de laatste?” En er komt direct een reactie, de ene keer enthousiast, de andere keer een verveelde ” ik”. Het maakt mij niet zoveel uit want als er een stoel vrij is ga ik daar lekker zitten en hou de laatste persoon in de gaten… en de rest! Er gebeurt heel veel bij een apotheek, zowel voor als achter de balie.

Als ik aan de beurt ben sta ik op, pak mijn tas en loop naar de balie, geef mijn stapeltje recepten af aan de aardige mevrouw en zeg” vind je het goed dat ik weer ga zitten?” En het antwoord is altijd positief! Maar nu wordt het voor de mensen die NIET vragen wie de laatste is wel erg verwarrend. Ze kijken met argusogen rond wie er voor hun zijn en hebben er een zware taak aan. De nette mensen vragen als ze denken dat ze aan de beurt zijn, “wordt u al geholpen mevrouw?” Ik antwoord met ” ja hoor ik zit in de wachthouding”. Ondertussen komen er weer nieuwe binnen en ik mag geregeld zeggen dat ik in de wachthouding zit. Ze hebben ook wel even werk om dat stapeltje papier om te zetten in pillen, poederden en shots.

Ze hebben er geen koffie of thee, dat vind ik wel jammer, maar gratis koffie en thee trekt ook niet-klanten aan, net zoals bij de supermarkten… en buiten dat het vaak senioren zijn die daar zitten, komen er ook wat ongure types op af, die dan geregeld een verbod krijgen voor een aantal weken. Maar goed dat terzijde, terug naar de wachthouding.

Nu bedacht ik me vandaag dat een bordje met daarop, ik word al geholpen. Misschien wel handig is, maar bedacht meteen dat het onhandig is omdat je dan de krant die er ligt (service) niet kan lezen… dan misschien een hoedje met die tekst… maar dat is heel onhygiënisch en ik ben daar wel eens een hele vieze stinkende mevrouw met vette haren tegengekomen….ieuw moet er niet aan denken….

Hoe dan wel? Nou, als je in de wachthouding gaat staan of zitten en de vraag komt wordt u al geholpen… gaat er een spotlight aan… komen er dansende apothekers-assistentes aan met van die grote waaiers en zetten jou in de spotlight en zingen…. “deze klant zit even te wachten tot haar/hem bestelling klaar is….”. Jij als klant hoeft dus alleen te staan of te zitten…en wachten…wel zonder koffie helaas… lijkt me wel wat…of is het wat overtrokken?

0

zonder sonde (uit de oude doos)

Bevrijding
Sommige dingen kunnen echt een bevrijding zijn. Ik zit zo alles bij elkaar al twee jaar vast aan een sonde. Soms zonder iets te eten er naast en de laatste tijd waren we aan het kijken of ik definitief afscheid kon nemen van de sonde. Helaas blijkt dat echt een utopie te zijn. Maar in mijn hoofd was ik al lang bezig met afscheid nemen van die sonde die op mijn gezicht zat en via mijn neus de maag en dan de dunne darm in ging. Het viel me dan ook koud op mijn dak dat leven zonder sonde er niet meer inzit… het kost je altijd even wat verwerkingstijd…

Keuzes zijn er niet dus hupsakee de geest wordt flexibel en ik legde me bij neer. Eigenlijk heb ik de meeste hekel aan de sonde omdat het mij een hoog zieligheidsgevoel geeft. Nu loop ik ook al achter een rollator en dat is ook niet wat je wenst als je begin zestig bent…met die slang in je neus en je zag de mensen kijken. Nu val ik ook al op door een lijf die wat groter is dan de gemiddelde vrouw ( met dank aan de medicatie die mij wél in leven houdt). Enfin alles bij elkaar word je toch wel als ziek en zielig gezien.

Mensen die soms al 10 tallen jaren niet tegen je praten ( waarvan ik dacht dat ze me niet meer kende) spreken je aan en willen alles van de hoed en de rand weten…tja en dan ben ik een grote trut want ik voed ze niet….en heb er nog plezier in ook….( ziek lichaam en een zieke geest)

Ik besprak mijn gevoel met mijn geweldige diëtiste. Als ik die toch niet had in mijn netwerk…en die ging overleggen met de volgende geweldige vrouw, de endocrinoloog. Ze waren het erover eens er zou gekeken moeten worden naar een PEG-J sonde…ik hoor je al denken…wat is dat nou…
Dat is een sonde die via je buikwand recht je maag ingaat en dan in de dunne darm wordt gelegd.( ik wist dit 1 jaar geleden ook niet allemaal hoor..

Afijn omdat ik een atletisch lichaam bezit waar 2 atleten makkelijk plaats hebben was het niet zeker of het plaatsen van een PEG zou kunnen. Maar een jonge Maag Darm Lever arts zag daar het probleem niet zo van in en het traject werd opgestart. Aan de ene kant blij om mogelijk afscheid te nemen van die neussonde aan de andere kant de angst dat het misschien niet zou lukken.

Ik had een gesprek met een gespecialiseerde verpleegkundige kreeg wat folders en mocht me afgelopen maandag nuchter melden voor een opname voor één nacht!

In het foldertje staat de procedure beschreven en schreef men dat het even “ wat gevoelig” zou zijn en je een nachtje ter observatie moest blijven om te zien dat er geen bloeding kwam.
Vol vertrouwen ging ik de opname in. Het proces zou met een roesje uitgevoerd worden.. en dinsdag was ik weer thuis. Het liep allemaal uit en de zenuwen begonnen mijn parten te spelen… na 1.5 uur wachten was ik aan de beurt. Het stukje van de roes heb ik niet ervaren en hangende het onprettige proces wist ik wel dat de sonde door de buikwand heen was en de MDL arts zoekende was naar de dunne darm…wat een ellende en na 55 minuten was het klaar…en een pijn dat ik had…

Rustig ademhalen zal wel wegtrekken maar ik kreeg meer en meer pijn… de euforie dat het gelukt was was er niet en ik lag doodstil. Een CT scan dan maar, overstappen naar een ander bed, een hel…Ik heb nieuwe vloekwoorden aan mijn vocabulaire toegevoegd en achter elk scheldwoord zei ik sorry tegen de verpleging…ze zijn gestart met morfine maar niet voldoende de pijn bleef,

Dinsdag hebben ze de sonde aangetrokken, weer een feestje want waarschijnlijk is er maagzuur via de sonde in het buikvlies terecht gekomen…zeer pijnlijk volgens de arts, een understatement voor mij.. woensdag hebben ze de morfine flink verhoogd en de pijn was meer onder controle… wachtend op de roze olifantjes en mooie muurbloempjes onderga ik het proces…. Ik kan wat slapen en wat meer bewegen…blij met de sonde was ik nog niet. Donderdag ging het goed van shot naar shot zoals een goede junk betaamd. Ik besprak het naar huis gaan met de arts…pijn lijden kan thuis ook …en pijn bestrijding moet thuis ook kunnen…met hulp van de thuiszorg? Mmm liever niet, ik ben overgegaan van de spuiten naar een spray…die je opsnuift…slikken doe ik al jaren…dus met recht een junk!en vrijdagmiddag ben ik naar huis gegaan… de arts benadrukte als het niet ging ik terug kon komen… mmm dat blaadje met dat telefoonnummer ben ik kwijt geraakt… ben ik nu blij met de sonde? JA heel blij. Ik poets mijn gezicht zonder voorzichtig te doen met die slangetjes. Mijn oor heeft meer ruimte, en ik kan mijn neus weer gewoon snuiten… nu nog hopen dat die ongelooflijke pijn weggaat dan ben ik weer het vrouwtje…een stuk minder zielig dan een week geleden..toch?

0

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑