Intelligente lock down, en dan?

Het houdt me vreselijk bezig, dat binnen blijven in huis en tuin. Hoe doen andere dat? Wat ervaren ze? Zit er een verschil in werkende mensen of juist niet? Vereenzamen mensen? Of zijn er juist meer sociale contacten. Is de angst net zo groot als bij het begin of begint het te wennen? Worden of zijn mensen angstiger? Wat vind ik er van, hoe lang ga ik dit volhouden, hoe lang houdt een ander dat vol? Het zijn vragen die in mijn hoofd zitten.

Ik heb het aan veel mensen gevraagd, en heb daar zo diverse antwoorden opgekregen. Eigenlijk is het ook een beetje appels met peren vergelijken. De ene situatie is de andere niet.

Gezinnen met kleine kinderen en beide werkende ouders, nu wel thuis, staan voor hele andere uitdagingen dan thuiswerkende ouders met schoolgaande kinderen die ineens ook onderwijzer zijn geworden. De alleengaande die niemand echt ziet kijkt er weer heel anders tegen aan, terwijl de onderwijzer zich zorgen maakt over de kinderen die niet worden bereikt.

De volgende moet gaan werken terwijl die tot de kwetsbare doelgroep behoort, immers verzinnen ze wel een plekje voor je. Het is zo divers.

Wat opvallend is dat mensen nu wat minder angstig zijn, wellicht omdat we proberen de richtlijnen zo goed mogelijk op te volgen. Ikzelf ben al weken niet in een winkel geweest, nu bof ik dat ik zo goed verzorgd wordt, maar dat is niet voor iedereen zo. We zoeken ook minder op over Corona en sommige zeggen zelfs alles op tv te vermijden als het om Corona gaat. Het beangstigd mensen. Dat laatste herken ik zeker, kon ik in het begin niet stoppen met zoeken naar informatie, nu switch ik vaak naar een andere zender, alhoewel je er zeker niet helemaal onder uitkomt. En dat is maar goed ook.

Diverse mensen hebben oude hobby’s opgepakt, de kasten zijn nu wel schoon. Sommige hebben zelfs nieuwe hobby’s. Via social media kan je meedoen aan allerlei workshops, zo heb ik mijn huid eens goed gereinigd onder de begeleiding van een schoonheidsspecialiste. Komende woensdagavond ga ik misschien wel mee schilderen met een workshop.

Ik hoor ook van veel mensen dat ze in de tuin aan de slag zijn, zelfs als dat niet hun hobby is. Maar vooral de kwetsbare doelgroep gaat niet naar een tuincentrum, of rijdt er langs en ziet dat het daar erg druk is. Daarom ben ik dit jaar mijn plantjes maar zelf aan het kweken gegaan, weet niet of het wat wordt.

Sommige geven aan tegen de muren op te lopen, ze vervelen zich, zijn in economische slechte tijden terecht gekomen, hoe nu verder? Hoe kom ik aan inkomen, een baan. Ik hoor ook mensen die er juist creatief van worden en aan het zoeken zijn om iets op te starten na deze crisis.

Mijn hart gaat uit naar kinderen die in de knel zitten, worden ze allemaal wel opgespoord? Kunnen we hun wat bieden? Ik zie dat gemeenten enorm hun best doen met crisisopvang, maar dat ze afhankelijk zijn van andere aangevers. Ik begrijp ook dat het consumeren van alcohol veel hoger is geworden, we gaan de Meilandjes achterna. 

Mijn hart gaat uit naar de oudere mensen in verzorgingen en verpleeghuizen, maar nog meer naar de ouderen in de wijken die soms op hele hoge leeftijd alles zelfstandig doen. Daar staat niemand voor de deur te zingen…..daar staan de kinderen en kleinkinderen op afstand te zwaaien…als ze al iemand hebben. Ik hoor van veel vriendinnen in mijn leeftijdsgroep dat ze het contact met de (klein)kinderen het meeste missen.

Het is allemaal erg onzeker, en hoe ervaar ik het nu? Eigenlijk gaat het me goed af, ik heb het geluk dat ik een tuintje heb, dus ben ik veel buiten, schrijf zo nu en dan blogs, probeer zomerbloeiers en kruiden te kweken, en ben aan het inpakken omdat er binnenkort geverfd gaat worden.

Ik ben een stuk minder angstiger dan de eerste weken, ik behoor tot de doelgroep en zal niet op een IC komen. Ik heb me vereenzelvigd dood te gaan aan kanker maar niet aan Corona. Dus doe ik er alles aan om het niet te krijgen. Ik ben in deze weken 4 keer met de scoot de polder in geweest. En dat was het enige ondeugende dat ik gedaan heb. Mijn verjaardag gevierd met het bezoek (familie) om beurten,, aan de ene kant van de tuin en ik aan de andere kant.

Ik verveel me niet, dat heb ik trouwens nog nooit gedaan, dat woord staat niet in mijn vocabulaire. Nu denk ik dat ik wel een voorsprong op andere heb, ik ben al heel wat jaartjes chronisch ziek, dus mijn sociale contacten waren al op een laag pitje. Ik deed wekelijks mijn riedeltje van diverse fysio en sporten (mijn conditie holt achteruit) en een keer koffie drinken bij Toon of de buren. Een eitje eten bij mijn broer en schoonzus. Ik ben chronisch vermoeid dus slaap ik ook overdag wat. Mijn verwachtingen zijn natuurlijk daardoor een stuk anders dan die jonge mensen die wekelijks of dagelijks sporten, naar school of werk gaan, uitgaan etc. 

Ik praat wel veel meer tegen de kat, denk als er iemand psychische klachten krijgt dat zij dat is. Eigenlijk mis ik dat het meesten, praten tegen een ander. En ik zou zo dolgraag even mensen aanraken, een schouderklopje willen geven, mijn “ kleinkinderen” die het zo vreselijk goed doen met hun thuisschool. Mijn kleine achterneefjes even een ijsje geven en op schoot nemen, het kan nu niet. Maar dan denk ik maar, er komt een tijd…. Ik zou zo graag met de scoot door de Efteling willen gaan, juist nu het gesloten is, daar zijn de bloemen en planten, de natuur altijd zo mooi.

Ik hoop dat de regelingen niet te snel losgelaten worden omdat ik toch erg bang ben dat we dan een tweede piek krijgen.

Maar al met al gaat het me goed af ik weet niet hoe ik daar over twee maanden over denk, want eerlijk is eerlijk, wat had ik nu graag in de Ardenne gezeten met familie om mij heen. Dat was zeker een stuk gezelliger..

Margriet

20 april 2020

Respect wat is dat nou eigenlijk?

Een veel gehoord woord deze tijd is “respect”. Ik vind dat altijd een moeilijk woord. Toen ik nog (heel lang geleden) in Culemborg werkte zeiden de jongeren daar “je moet respect voor me hebben”. Dat vond ik maar knap lastig want jongeren die de regels aan hun laars lappen daar heb ik geen of in ieder geval weinig respect voor. (vaak wel begrip, maar dat is wat anders) Als ik met hun in gesprek ging over het woord respect dan vulde ze dat in dat je elk levend wezen moet respecteren, ongeacht welk gedrag ze laten zien. Je hebt respect voor je vader, ook al ramt hij je dagelijks in elkaar, je hebt respect voor je grootouders, ook al misbruikt een van hun je zusje. Op dat moment was het woord respect voor mij helemaal uit mijn vocabulaire verdwenen.

Tot deze tijd, de corona tijd waar het woordje respect wel elke dag meerdere malen voorbij komt. Ik ben er eens over na gaan denken, wat is respect nu eigenlijk voor mij? Ik ben gaan zoeken op het internet en deze sprak mij het meeste aan.

Respect

Respect betekent aanzien, eerbied of waardering, die men heeft voor (of ontvangt van) iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden. Het woord betekent oorspronkelijk omzien naar, en vandaar rekening houden met. == De dominante cultuur == In het burgerlijk taalgebruik wordt respect vaak verbonden aan iemands positie op de maatschappe…

Gevonden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Respect

Een super bijzonder lief meisje laat al enkele weken op de app zien hoe het gaat met haar thuisschool prestaties. Zag er zeker goed uit. Maar zo eerlijk als ze was. vertelde ze, dat bij hele moeilijke sommen ze Siri gebruikte voor het juiste antwoord. Nou vind ik dit al super slim want ik zou er niet opgekomen zijn. Op het moment dat ze het vertelde in alle openheid en aan alle aanwezigen voelde ik zoveel respect voor haar. Ze zegt…ik doe dat niet meer hoor, Siri vragen om het antwoord en ik geloof haar meteen. Ze is goudeerlijk. Daar heb ik respect voor.

Ik heb zoveel respect voor de familie van mijn overbuurman die op de IC in Deventer ligt en die al 4 weken de hond uit laten, in huis zijn en er zelfs slapen omdat anders de hond gaat huilen. Ze hebben al zoveel zorgen maar dit doen ze er gewoon bij…

Ik heb zoveel respect voor mensen die wat voor andere mensen doen zonder daar zelf beter van te worden of misschien wel ziek kunnen worden. En dan maakt het mij niet uit of dat in een ziekenhuis of thuiszorg, verpleeghuis of wat dan ook… gewoon onzelfzuchtig die ander proberen te helpen. En daar hoef je niet eens voor in de zorg te werken…ik apludiseer voor allen.

Respect voor winkeliers, vakkenvuller, vuilnisophalers, boa, politie etc etc, veel te veel om op te noemen.ze gaan maar door… daar heb ik respect voor.

Respect voor iedereen die hier even aanklopt met de vraag of ik nog iets nodig heb, boodschappen doen, even vragen hoe het mij vergaat in huis en tuin.

Ik kan geen enkele vorm van respect op brengen voor  die twee oudere dames die naast elkaar bleven fietsen terwijl ik in de berm stond en vroeg om afstand. Met hun antwoord, ach allemaal flauwekul…brengen ze mij in gevaar.

Ik kan geen respect opbrengen voor de Coronas-spugers (weer een nieuw Nederlands woord)Of , ondanks dat ik het wel begrijp, jongeren en jong volwassenen in groepen zie staan. Het getuigd niet van intelligentie. Zeker geen respect voor sukkels die misbruik maken van deze Corona tijd, aanbellen met rare smoezen met doel te beroven, of via internet troep aanbieden zodat je het niet deze ziekte kan krijgen…

En totaal geen respect voor de president van Amerika die er alles aan doet om de chaos in zijn land in de schoenen van een ander te schuiven..

Respect is dus voor mij, waardering, oog hebben voor, eerbied, voor mij is het niet gekoppeld aan kwaliteit of prestaties alleen maar vooral de wijze waarop. 

Margriet

15 april 2020

Is Corona oorlog?

Steeds meer hoor ik de vergelijking met een oorlog. Zelfs ‘the Queen of the United Kingdom” heeft het over het bekende oorlogslied “ we‘ll meet again” . Wat in de tweede oorlog veel werd gezongen. Mijn moeder zong het altijd uit volle borst mee.

Het feit dat we in quarantaine zijn, de een wat strenger dan de andere, zegt natuurlijk niets over een oorlog. Ik vind het zelfs een belediging voor alle mensen die nu in oorlog zijn, vaak onder het mom van geloof..maar uiteraard draait het om macht.  De vluchtelingenkampen zitten vol met mensen die proberen de oorlog te ontvluchten. Laten we eerlijk zijn…dat doen we niet, we hebben een intelligente lockdown. Ik zit zelfs volledig vrijwillig in quarantaine.

Of de vele vluchtelingen die naar Nederland zijn gekomen uit angst voor een oorlog in hun land…vaak zitten hun familie nog in het thuisland of in een vluchtelingen kamp. Ze maken zich grote zorgen, wat gebeurt er als Corona in een vluchtelingenkamp komt? Een kwestie van tijd…dan zijn vele daar ten dode opgeschreven, geen goede hygiëne is mogelijk, ze zitten hutje mutje op elkaar… wanen zich veilig voor de oorlog en worden dadelijk de prooi van het Corona-virus. Geen ziekenhuizen met goede machines en medicatie of zelfs een IC in een kamp, waarschijnlijk wel met (vrijwillige) artsen en verpleegkundige die alles doen om mensen te helpen…tegen beter weten in.

Nee we zijn niet in oorlog. Ik mag vrijuit mijn mening geven, kan zelfs een ommetje maken, ook als het donker is, ik hoef niet bang te zijn voor mijn buren omdat die misschien van de” tegenpartij’ zijn. Er vallen geen bommen, er zijn geen razzia’s. Geen geheime politie die mij checkt, niemand die mij verlinkt naar…ja naar wat…een virus. 

Nee we zijn niet in oorlog, nog niet bijna. We hebben te maken met een virus die geen onderscheid in geloof, afkomst of kleur maakt. Toeslaat in alle landen van de wereld, bij de een heftiger dan bij de andere…. Het is iets wat we niet zien, maar als we het gevonden hebben dan voelen we het, worden we ziek en sommige van ons gaan er aan dood. 

Nee geen oorlog, hooguit een gevecht om tijd. Tijd voor de wetenschappers om een oplossing te vinden, een antistof die ingeënt kan worden om verdere zieken en verspreiding te voorkomen, een stof om de mensen te helpen die nu ziek zijn…daar wachten we met z’n allen op. Ik hoop als het er is, dat we voor de mensen met de hoogste nood eerst gaan helpen, en dan denk ik aan de vluchtelingenkampen, de burgers die ondergeschikt zijn aan een echte oorlog, de landen waar de medische zorg niet is zoals in Nederland… en natuurlijk hoop ik dat we snel voldoende hebben zodat ook jij en ik ingeënt kunnen worden…

We hebben nu wel helden, tenminste dat vind ik. Dat zijn de mensen in de zorg die met “gevaar voor eigen leven” hun patiënten/clienten helpen. Dan heb ik het niet alleen over mensen in het ziekenhuis maar ook over huisartsen en hun assistenten, thuiszorg en de helpende handen die je in je huis helpen, etc.

Helden zijn de mensen die elkaar helpen, zomaar  vrijwillig, die je

boodschappen halen, even vragen of je iets nodig hebt. We hebben vele helden waarvan we het gezicht niet van kennen, maar waarderen hun zeer.

Helden hebben we, maar geen oorlog….echt niet!

Margriet

7 april 2020

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑