Je bent zeker wel blij….. met je scootmobiel.

Velen die ik tegenkom als ik in mijn “scoot” zit (scootmobiel klinkt zo zielig) zeggen;”jij bent zeker wel heel blij met je scootmobiel”. En dan kan ik twee antwoorden geven…. 

1. Nee ik ben helemaal niet blij met een scootmobiel. Ik vind het een stom ding, voel me er veel te jong voor en schaam af en toe dood dat andere a-sociale in zo’n ding toeterend door de winkel rijden of rondscheuren. Zit ik daar met mijn dikke opgeblazen lijf, slang in mijn neus, ( zo jong en nu al aan het zuurstof 🙂 ) ook in zo’n karretje…Mensen gapen je aan, als je naar een festival gaat is er altijd een artiest die denkt dat ik geestelijk ook onvermogend ben en zet mij in het “ zonnetje” ……nee niet blij mee dus,,,,,

bloeiende hei, in het echt nog mooier.

2. Maar… wel blij dat ik naar buiten kan, dat ik de natuur in kan rijden, mijn boodschapjes kan doen, al valt het manoeuvreren in een winkel niet altijd mee. Ik heb inmiddels al 500 km met de scoot gereden…ja daar wel blij mee. En soms hoor ik; “ jij scheurt wel lekker door…nah, de meeste fietsers halen mij in, ik sporadisch een luie fietser…enne hij rijdt maar 15 km per uur hoor…..

Maar de blikken van de mensen, de hooligans die wijdbeens op de scoot zitten, zuurstof in de neusgaten en peuk in de hand…op de bekende hoeken bijelkaar staan om de wereld te bekritiseren…De vrouwen die schijnbaar normaal vinden om in een winkel hard te rijden, met hun met plastic bloemen versierde mandje en het gele hesje op de stoel…, toeterend en als je ze aanspreekt zeggen, ” ze moeten maar rekening moeten houden met mij, de invalide mens???” Alsof het een recht is om je a-sociaal te gedragen…

langs de Maas……vredig
Afgelopen week ben ik de duinen in gereden om naar de bloeiende hei te kijken,..echt prachtig, naar het oorlogsmonument nabij Kaatsheuvel, nooit geweten dat die er was…en gisteren een ritje langs de Bergsche Maas en door de Eendenkooi (Oudheusden) terug via de Elshoutse Wielen…echt prachtig… ja dan ben ik blij dat ik die stap genomen heb…

Ik ga er maar boven staan…………

De blikken, het geroezemoes, de opmerking over mijn sonde, mijn dikke opgeblazen lijf…en de mede (soms zeer a-sociale) scootmobielers…ik neem het maar voor lief, want door dat stomme karretje heb ik wel een soort vrijheid terug… dus er toch wel blij mee….

Margriet

Augustus 2019

Wat nou als je medewerker een diamantje is?

.
heb ik ook een diamantje?

Via Actief ontvang ik zorg. Ik ben er reuze blij mee. Ze helpen me zo goed met mijn huishouden maar daarnaast ook met adviezen. Op vrijdagochtend heb ik een vaste hulp. Een gedreven mevrouw die buiten goed kan organiseren en mijn huishouden regelt ook een soort extra hulpverlener is. Op een andere ochtend heb ik een tijdelijke hulp , die voor mij een was draait en wat hand en spant diensten doet. Over beide ben ik zeer tevreden, maar Ik zie duidelijk kwaliteit verschil. Beide hebben dezelfde baan. Degene die voor 1,5 uur komt heeft nog wat te leren, maar staat er direct alleen voor. Misschien zou voor haar wat meer begeleiding juist even welkom zijn.Maar let wel, een schat van een jonge vrouw met haar hart op de juiste plaats en de wil om te helpen hoor. Terwijl mijn vaste hulp over-gekwalificeerd is.

Op de folder van actief zorg worden de hulpen afgebeeld met een emmer en een dweil. Beetje stigmatiserend want ze zijn zoveel méér dan alleen een “poets”. Ze zijn alert, zien dat je fruit snel opgegeten moeten worden, stimuleren daar waar mogelijk, helpen op allerlei niveau. Ik hoor soms de verhalen van andere, die zo blij zijn dat de hulp juist veel meer is dan de mevrouw die komt poetsen…ze zijn dan ook geen interieurverzorgers.Ik noem ze graag “ de hulpen die me helpen met hetgeen ik niet meer kan! Vraag me oprecht af of “de gemeente’ ook ziet dat deze hulpen op diverse vlakken ingezet worden.

Actiefzorg heeft een pluimage aan clientèle, van hoogbejaarden mensen, naar mensen zoals ik. Iet wat jonger maar wel ziek. Maar ook psychiatrische patiënten die het niet altijd overzien, of die jonge vrouw die heel haar leven al een handicap heeft waardoor dingen niet gaan zoals ze zou willen. Van mensen met een hoog IQ tot mensen die tegen of wellicht zwak begaafd zijn. En deze hulpen gaan daar allemaal mee om, de een door natuurlijk gedrag, de ander door aangeleerd gedrag De een kan het wel, de ander geeft aan dit vooral niet te willen. Maar wat ik tot nu toe gemerkt heb willen ze allemaal het beste voor je en lopen ze er zeker geen kantjes van af.

Nu heb ik (zou haast zeggen natuurlijk) weer eens zitten denken. Want wat bij Actief Zorg is zal zeker ook gelden voor andere organisaties. Waarom zou je niet eens beter kijken welke diamanten je hebt? Eens echt kijken in je personeels bestand wie er misschien even extra begeleiding nodig heeft en wie wellicht een ruw diamantje is die met wat schuur en polijstwerk ingezet kan worden als een soort + kracht, zeg maar je hebt “ Hulp” en “hulp + of zelfs hulp++”. Uiteraard hangt daar een prijskaartje aan, en dat spel zal met de betalende (gemeente?) gespeeld moeten worden (ik denk dat het management ook wel diamantjes heeft). Aan de andere kant geeft het natuurlijk ook meer voldoening als er naar je kwaliteiten gekeken wordt…een hersenspinsel….is het zo gek? Ik hoor het graag.

Margriet, Augustus 2019 

De zorg om de kwetsbare mens, het blijft me bezighouden.

Het blijft me bezighouden, de zorg om de kwetsbare mens. Hoe krijgt die nu de zorg die men nodig heeft, wie beoordeelt het, hoe hoor je de vraag achter de vraag, is WMO nu de oplossing? Wie heeft er invloed en waarom wie niet? Het spookt maar rond in mijn hoofd.

De laatste tijd heb ik diverse aanvragen voor de WMO mee mogen maken, de een vraagt niet graag en doet zich beter voor, de ander maakt het wat erger want dan krijg je wel hulp. Het lijkt wel als je wat liegt je méér hulp krijgt dan als je dat niet doet. Het is natuurlijk voor de medewerker van de WMO ook heel lastig om het onderscheid te maken. De een barst (soms op commando) in huilen uit, de ander laat zijn of haar lachend gezicht zien.

Maar wat vreemd blijft is dat ik voor het verkrijgen van een gehandicapten kaart ik gekeurd wordt door een arts, die moet inschatten gezien je beperkingen en je ziekte of je daarvoor in aanmerking komt en je bij de WMO tegen een ambtenaar zonder medische kennis je ziekten moet vermelden. Alsof die weet wat het inhoudt wat bijvoorbeeld niercelcarcinoom met metastasen is en wat het toekomst perspectief is. Eigenlijk zou bij de WMO ook artsen werkzaam moeten zijn die daarin een stempel kunnen zetten. Ik heb nu zelf meegemaakt dat sommige meer hulp krijgen dan noodzakelijk terwijl andere echt te kort gedaan wordt.

Hoe mooi zou het zijn als we daar verandering in kunnen brengen, de ambtenaar gekoppeld aan iemand met terdege medische kennis en inschattingsvermogen en de ambtenaar met wat minder regelgeving en meer creativiteit. 

Ik heb op vrijdag via de WMO (Actief Zorg) een “vaste“ hulp, een intelligente vrouw die graag mensen helpt. Natuurlijk maakt ze schoon maar ze zou ook een goede gecombineerde hulpverlener zijn. Ik denk wel eens dat ze haar echt onderschatten en haar dus niet serieus nemen, Ze vertelde laatst dat ze zeer begaan was met een mevrouw die ineens heel erg hard achteruit ging. De huisarts greep in, zorgde voor materieel ondersteuning en schakelde zorg en WMO met spoed in. Mevrouw kon niet goed meer lopen vanwege een verlamming en de huisarts had een dribbelstoel geregeld. De thuiszorg vond dat mevrouw gewoon maar achter de rollator moest lopen en haar keuken moest opruimen(?). De WMO vond extra hulp niet nodig…de huisarts keek het met lede ogen aan, maar ook mijn hulp, haar werd niets gevraagd, ze zag het gevecht van deze vrouw die iets later werd opgenomen en na haar opname naar een revalidatie opvang gaat,,,Ik bedoel maar. Mijn hulp was aanwezig bij de thuiszorg en Wmo gesprek maar ze mocht niets zeggen..ze was maar de hulp. Wie zijn wij dat we elkaar zo behandelen. Juist mijn hulp had iets kunnen betekenen, kunnen uitleggen, verduidelijken. Wat voor functie heeft de huisarts, als die met spoed van alles inschakelt omdat het onverantwoord was..dat andere dat wegwuiven.. nee het was geen mondige vrouw, dat maakt het zo treurig.

Het lijkt wel dat liegen beloond wordt en dat stuit me enorm tegen mijn borst, maar ik begrijp ook de ambtenaar die maar vanuit moet gaan dat dit verhaal echt is. Niet iedereen heeft een onderbuikgevoel bij de gesprekken. Dat is ook niet iets wat je aan kan leren, maar het gemis van medische kennis is denk ik ook wel cruciaal. Want bijvoorbeeld niercelkanker zonder metastasen is goed te behandelen en als de nier verwijderd s, is men genezen. En zo werkt dat voor vele aandoeningen. De ene persoon toont zich sterk en dabbert door, de ander gaat met de minste tegenslag achter de geraniums zitten….

Ik ben bezig , samen met de WMO een activiteit op te zetten, natuurlijk kritiek geven mag, maar meedenken aan een oplossing is leuker. En dan zou ik ook nog een lans breken om het sociale netwerk in te schakelen bij indicatie, inclusief de hulp….en soms zou een leugendetector nodig moeten zijn (grapje)

Ik ben een BNP-er

Iedereen kent Garfield, of Felix de kat, maar langzamerhand word ik ook een BNP-er. (Zie elders voor uitleg). Hier in mijn huis komen steeds meer mensen die even vragen of ze met mij mogen kroelen, en dat vind ik geweldig. Eerst kwamen ze voor mijn personeel, dat is die vrouw die zorgt dat ik eten heb, de huur wordt betaald en zo. Ze is zeker aardig hoor en doet haar best en soms overspoel ik haar met aandacht, anders is het ook maar zielig. Maar zoals een diva betaamd ben ik nogal eigenwijs en doe ik wat ik wil. Maar goed terug naar mijn bekende status. 

Tegenwoordig gaat hier de bel en hoor ik een kinderstem vragen , mag ik Manu even kroelen? Mijn personeel vind het prima dus die laat ze binnen. Laatst kwam haar nichtje op bezoek met haar tweejarig zoontje. Lekker manneke die mij super aardig vond, ik zou haast zeggen wie niet… Maar goed hij bleef me maar aandacht geven en ik bleef maar dicht bij hem. Dan mijn buurmeisje, ik vind haar zo vreselijk mooi dat ik er wat verliefd op ben, ook haar moeder en broer vind ik super aardig. Die komen hier ook graag even kroelen.

Maar goed ik ben dus een BNP-er, en wellicht ga ik nog mondiaal. Ik word zelfs in Marokko besproken, daar vragen ze; “ Hoe gaat het met Manu?”. Mijn buurvrouw en haar zwager praten soms wel 15 minuten over mij. Ik bedoel maar.

Ik ken ook de namen goed, als mijn personeel zegt ;”Die-en die komt” ga ik voor mijn raam  zitten en tuur ik naar buiten, zodra ze in de buurt zijn ren ik vast naar de deur, want éérst mij aanhalen voor je met mijn personeel praat. Gelukkig snappen de mensen het goed. Eentje van mijn fans moet ik missen, ze krijgt een baby’tje, leuk voor haar hoor maar ik mis haar aandacht én de snoepjes. Toch wel grappig dat ook iedereen weet wie ik ben, sommige kinderen vragen aan hun moeder of oma, zullen we even naar Manu gaan… tja en dat doet me natuurlijk goed.

Aan de andere kant word ik ook doodmoe van die aandacht dat ik echt tussendoor moet uitrusten. Het is maar goed dat ik geen handtekeningen weg hoef te geven…nee ik ben een echte BNP-er (Bekende Nederlandse Poes) en ik wil graag nog bekender worden, dus als jij me nog niet ken, dan moeten we snel eens kennismaken, ook jij gaat me niet vergeten.

groet, Manu de Bekende Nederlandse Poes

Zomerkampen…ik moet er niet aan denken!

Ik las op Facebook dat weer meerdere ouders hun kroost uit hebben gezwaaid…de een met de gedachte een heerlijk rustig weekje, de ander heeft last van het “lege nest syndroom”. Maar voor de kinderen is het prachtig. Ik ben jarenlang staflid geweest bij een scoutinggroep. Met veel plezier waren we wekelijks een avond kwijt om programma te maken en bijna de hele zaterdag voor de uitvoer daarvan. Allemaal belangeloos, het was een hobby. En buiten diverse weekendjes was er een zomerkamp. Als ik daar nu aan terug denk word ik al moe. Maanden van voorbereidingen, ouderavonden, programma maken, vervoer regelen, schooien en hopen dat mensen het voor een klein prijsje wat wilde doen. En ouders werden ingeschakeld om ons te helpen, wat een vast groepje zeker wel deed. En dan die 8 dagen kamp, je ging ervoor om de kinderen/jongeren een zo leuk mogelijke tijd te geven, dat was je cadeautje…daar deed je het voor. Je was na dat kamp zo vreselijk moe en dagen niet te genieten….je moest afkicken.

Scouting Andreas Zijlmans groep is naar Wiltz, er zijn weer 5 jaar voorbij. Wat hebben we daar toch veel afgelopen, bergje op bergje af. Hoorde dat ze nu daarvoor busjes meenemen…echt goed dat ze dat doen. 

Sommige ouders hebben meerdere kinderen bij de scouting zitten….Ik ken ze nog de moeders die een traantje weg pinkten als we vertrokken….het zal nu niet anders zijn.

Maar wat wil ik nu kwijt. Mijn respect voor deze jonge mensen die zoveel vrije tijd geven om andermans kinderen een fantastische ervaring te geven, zo maar, gratis en voor niets. En hun dank is dat alle kinderen het naar hun zin hebben en na 8 dagen weer heelhuids afgeleverd worden aan hun ouders die een vuil kind met veel vuile was innig omarmen.

Maar ook wil ik kwijt dat je als een jongvolwassenen dit moet doen. Want als ik nu mee zou gaan hebben de kinderen echt geen leuke tijd. Ik zou telkens mijn hart vast houden, al iets snel gevaarlijk vinden, niet al het eten is verantwoord etc. Stel ze klimmen in een boom (wat ik als kind ook graag deed) dan zou ik dat nu verbieden. AL die kinderen met z’n allen in de slaapzaal, eerst even keten en dan misschien slapen…. Ik zou er nu bij gaan zitten, want ze hebben hun rust nodig. 

De jongvolwassenen die de kampen leiden doen dat zeer verantwoord, maar hun grenzen zijn anders dan de mijne… ik klom vroeger met de kinderen mee de boom in, en nu vind ik het gevaarlijk. Ik zou veel te veel me bemoeien met de kinderen onder het mom van moedergevoelens… nee het is maar goed dat ik niet meer een kamp leid, dat zou een lijdensweg zijn voor mij, maar zeker voor de deelnemers!.

Als u zaterdag uw kind gaat ophalen, die vuil is, met een koffer vol vuile was, uit zijn of haar humeur door de vermoeidheid, denk dan even aan deze stafleden, die alles naar binnen sjouwen, komende week alles nog gaan opruimen om even een paar weken rust te nemen en dan er weer vol tegen aan gaan, geef ze een schouderklopje en bedank ze hartelijk…wordt niet boos als die handdoek niet terug gekomen is…. 

Wie durft te zeggen, “ de jeugd van tegenwoordig…? Ik niet

Margriet,

juli 2019


voel jij je aangesproken?

Ik schrijf blogs voor mijzelf, enerzijds is het verwerken van, soms eens diep nadenken over een onderwerp, maar nooit om iemand te kwetsen. Daarom schrijf ik in mijn blogs geen namen zodat herleiden bijna niet mogelijk is of je herkent je er in. In alle blogs die ik geschreven heb, heb ik één keer een naam genoemd, en die kan je vinden in de blog “Engelen zijn het”. Als je mijn blogs volgt weet je dat je de ene keer moet lezen met een korreltje (of veel korreltjes) zout, er vaak humor in zit. Maar bovenal gaan de blogs over mijzelf, hoe sta ik er in, heb ik een oplossing gevonden op een ludieke manier. Maar vandaag heb ik 2 blogs verwijderd. Niet omdat ik daar de verantwoordelijkheid niet voor durf te nemen maar omdat de mensen die werken op deze afdeling er last van hadden. 

Mocht iemand aanstoot nemen aan een blog dan ben ik altijd te benaderen, mijn mail adres staat op de blogsite, reageren kan altijd onder een blog. Maar als je via een ander reageert dan brengt dat mij in een dilemma. De mensen die op deze afdeling werken voeren allemaal op hun eigen wijzen hun taak naar behoren uit. Ze zijn niet verantwoordelijk voor wat ik schrijf. Maar omdat ik een diep respect heb voor deze mensen heb ik ze (misschien voorlopig) verwijderd.

Wat ik in die blogs heb geschreven blijft mijn observatie, mijn mening, mijn interpretatie, en als jij je dan aangesproken voelt kan je er misschien iets mee doen Benader me rechtstreeks maar laat een ander daar buiten.. Voor nu sluit ik dat onderwerp en ga ik lekker door met de volgende blogs…onderwerpen genoeg.

Margriet

3 april 2019

Uit de oude, doos: “ik ben een verkrachter”

Ik moet wat bekennen. Ik ben een verkrachter. Niet zomaar een,
maar een die veel geweld gebruikt. Ik ga mijn onderwerp met een mes te lijf. Ik doe er alles aan om het te verkrachten. Ik wist ook niet
dat ik dit in me had, maar sindseen week heb ik met bruut geweld mijn onderwerp verkracht.Eenmaal ben ik niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Het aardappelmeswat ik heb gebruiktheeft mijn vinger verwond.
Ik heb ook al een broodmes gebruik, wat zou dat een grote wond zijn
geweest.Ik word er stapelgek van..ik ben altijd vredelievend geweest en nu
een brutale verkrachter…en het is allemaal de schuld van een ander..
Ik hoor je denken, geen zelfreflectie, geen berouw…nee dat klopt en ik denk dat ik de toekomst nog veel meer ga verkrachten..het is de schuld van Mediq, de
organisatie die steriele medische spullen levert. Ze hebben nieuwe dozen die van mij een dozenverkrachter maken..wat ook probeer ik krijg die dozen niet open…. ik moet er messen voor gebruiken en als ik een doos open heb gekregen dan
ligt er ook een briefje in…dat ze nieuwe dozen hebben..nah dat had ik al gemerkt. Was even bang datde gebruiksaanwijzing in de doos zou zitten…ik heb de organisatie gevraagd hoe ik het beste dezedozen kan openen…ze zijn aan het nadenken…maar intussen ben ik mooi een dozenverkrachter…nooit gedacht dat ik het in mij had….93_ce33527a1949962c_1280box

ze zijn er altijd (een ouwetje)

Ze zijn er altijd!

Vanavond was er een panelbijeenkomst in het Tweesteden ziekenhuis in Tilburg. Het ging over het life gaan op 31 maart van “ mijnETZ”. Dat is een digitaal patiënten dossier waar je van alles in kan regelen en waar je informatie vandaan kan  halen. Zoals vele weten ben ik slechthorend en hou ik me al 61 jaar staande in een wereld van goedhorende. Gelukkig heb ik goede hoortoestellen… bij binnenkomst zag ik dat er ringleiding aanwezig was…maar niemand wist hoe men die aan kon zetten…maar ze deden een poging om de vragen te herhalen en te beantwoorden…een goede poging, zeker wel, maar het was soms wat lastig…voor beide partijen .

Waar je ook komt, er zijn altijd mensen die de show stelen en vragen blijven stellen die soms erg ver gaan. Je hebt namelijk een” EPD”,  dat is een electronisch patiëntendossier die beheert worden door artsen, poli en afdelingen etc. Een voortvloeisel daarvan is “ MijnETZ”. Dat laatste is voor de patiënten, de gebruikers. Het ging vandaag over “ mijnETZ” en niet over het EPD

Maar vanavond was er een meneer die alles op één hoop gooide en vond dat hij overtuigd moet worden om het te gaan gebruiken. Sommige vragen van hem waren zeker zinnig maar vele waren er om te vragen. Het irritatie niveau in de zaal ging dan ook omhoog. Nu ben  ik een observator en gezichten spreken  boekdelen.  Ik had er wel plezier om…want deze man had niet door dat ¾ van de aanwezige zich aan hem irriteerde. Narcisme?

Afijn, het noopte mij om de hardwerkende medewerkers succes te wensen met de laatste zware loodjes van implantaties en de eerste maand van life gaan. Ik ga er zeker mee werken…heerlijk digitaal zaken regelen…maar dan moeten ze niet te vaak zeggen…als er wat is… “ even bellen”

Succes medewerkers en patiënten van het ETZ met het life gaan én het er mee werken! img_0301Ik heb er zin in!

 

 

 

Armeense kinderen mogen blijven!

Zo prijkt de titels van het nieuws.4 woorden die een wereld van verschil maken.. Staatssecretaris van Justitie Harpers mocht deze beslissing maken en dat deed hij met veel showbizz gevoel. Theatraal en onder druk van…

Maar waar hebben we het over, over 2 kinderen die voortkomen uit een Armeense moeder die niet eerlijk is geweest. Schuld van deze kinderen? Zeker niet. Nooit in Armenië gewoond, spreken geen Armeens, maar ze moesten wél terug naar Armenië. Terug? Ze zijn hier in Nederland thuis..

Afijn op het allerlaatste moment heeft de staatssecretaris van Justitie gebruik gemaakt van zijn mogelijkheid om deze kinderen toch in Nederland te laten, gezwicht door de politieke druk? De inwoners van Nederland? De bedreigingen? Eigenlijk maakt het allemaal niet veel uit. Deze kinderen hebben van de staatssecretaris een trauma cadeau gekregen….buiten de trauma’s die ze waarschijnlijk door 10 jaar onzekerheid al hadden. 

Samen met hun zijn er nog pakweg 400 kinderen die in hetzelfde, niet te begrijpen, schuitje zitten…Wiens schuld is dat nu eigenlijk? Handen in eigen boezem zou ik zeggen. We hebben een procedure bedacht waarin we een kinderpardon hebben bedacht. De bedoeling was om schoon schip te maken. Kinderen die al wat langer in Nederland waren in een versnelde procedure duidelijkheid te geven. We kunnen nu wel zeggen dat dit kinderpardon een fiasco is geworden. Daarnaast hebben we ons asiel procedure misschien wel zorgvuldig maar zeer langdradige procedure  opgetuigd. Er is een mogelijkheid om in beroep te gaan, immers willen we niet dat we de verkeerde naar huis toe sturen, dat het er veilig is…Maar daardoor is ons systeem stroperig geworden, en zijn zeker de kinderen daarvan de dupe. Als het voor de volwassene al haast niet te doen is, dan is het voor kinderen zeer zeker zo!. 

Daar zouden we wat mee moeten doen, onze procedure tegen het licht houden en kijken wat versneld, maar wel zorgvuldig kan. En natuurlijk zullen er mensen door de gaten van het vangnet schieten, dat gebeurd nu ook. Maar laten we vooral kijken naar versnelde heldere procedure…Bij binnenkomst in Nederland zou het bekeken moeten worden wie kans maakt en wie niet. Laat dat in de eerste weken zo duidelijk mogelijk zijn. Laten we dan ook afspreken dat er een tijdsoverzicht is. Week 12 moet dit of dat duidelijk zijn, week 24 dit of dat etc. Met de bedoeling binnen 50 weken alles duidelijk te hebben. Ik weet dat dit allemaal wat makkelijk klinkt, maar als we dit voor 75% van de aanvragers duidelijk hebben dan is dat al een stuk beter. Laten we ook kijken hoe lang iemand juridisch kan procederen, zijn we op zoek naar de mazen in de wet, of is onze wet zo duidelijk dat er bijna geen mazen zijn? Laten we ook humaan zijn. Bepaalde bevolkingsgroepen stuur je nu niet terug omdat de thuis situatie zo onmogelijk verdrietig is, door bommen en granaten.

Bepaalde doelgroepen, daar weet je van dat ze economisch hun geluk komen zoeken. (En dat snap ik óók) maar dat is niet een vluchteling…. Eigenlijk ben ik op zoek naar helderheid…en hoe verdrietig het ook is dat een gezin of individu niet in Nederland mag blijven, het is wél duidelijk…

Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar ik roep om duidelijkheid, ik roep op om te zorgen dat kinderen niet te dupe worden, ik roep op om geen trauma’s extra aan kinderen te geven…

Ik ben oprecht verdrietig dat er nog steeds 400 kinderen in deze situatie zitten…400 teveel!

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑