Ben ik nu echt de enige?

Nederland heeft gewonnen, en is nummer één van zijn poule geworden. Poeh poeh. Op de Radio en TV kunnen ze er niet over uitgepraat komen, en natuurlijk is het een mooie prestatie. Alhoewel ik ook kritieken hoor, ze zouden geluk hebben met hun poule en als ze een sterkere tegenstander krijgen dan….

Nederlandse vlag op GIF's. 20 gratis bewegende beelden

En eigenlijk interesseert het me geen biet. Ik geef echt niks om voetbal. Teveel opgedrongen gekregen in mijn jeugd denk ik. Als enig meisje tussen 4 broers (nou ja 1 vond het ook niet alles) én een vader die voorzitter was van een plaatselijke voetbalclub én dan nog een moeder die alle sporten wel leuk vond is het echt niet leuk geweest. Op vrijdagavond ging de TV aan voor Duits voetbal en op zondagavond laat sloten we af met voetbal. Op zondagmiddag moest ik mee naar de plaatselijke voetbalclub WSC omdat dan mijn moeder wat quality tijd had.  In de pauze speelde we drumbandje met Jantje Cools ,een man met het downsyndroom. Hij liep voorop en wij erachteraan, Met een beetje geluk kreeg je ook nog een kwatta…  

En of ze nu gewonnen hadden of verloren men ging nog “even“ de kantine in om na te praten. Samen met wat andere kinderen speelde we in en om de tribune… een ding waar men toen echt heel trots op was, niet elke club had dat. Jantje Cools kreeg een sinas en tegen hem zeiden ze dan…”Niet zat worden Jan..” Ook wij kregen wel wat te drinken hoor, of een zakje chips en op de bodem lag dan een klein driehoekje met zout wat je erover heen kon strooien. 

Ik heb gewoon teveel voetbal gehad in mijn jeugd. Ze zeggen toch altijd waar “ te” voor staat is niet goed.

Op oudere leeftijd probeerde ik echt wel mee te gaan in de flow en was ik van de partij als Nederland speelde… maar man man wat duurde het toch lang zo’n wedstrijd. Als jongere deed ik wel graag mee aan de feesten na het voetbal…. Tja dat dan weer wel.

Vorige week was ik in de Ardenne in een familiehuis. De eerste wedstrijd van Nederland werd gespeeld en er was een beamer met een scherm, lekker buiten. Na de BBQ ging de wedstrijd van start, men zat er wat gespannen bij, het leek er eerst op dat ze gingen winnen, dan weer niet, dan weer gelijk maar uiteindelijk wonnen ze toch. Gelukkig want ik weet niet hoe het gezelschap was geweest als ze verloren hadden.

Hoe komt het toch dat het lijkt of mensen ineens bezeten zijn van voetbal? Ook mensen die normaal niet zo’n voetbalfan zijn? Ik weet het niet, jij misschien?

Persoonlijk kijk ik uit naar de Olympische spelen en de Paralympics. Zelf ben ik als vrijwilliger betrokken geweest bij de Paralympics/wereldspelen in Nederland. Eenmaal in Arnhem en de andere keer in Assen. Tegenwoordig wordt het gehouden in het land waar ook de Olympische spelen worden gehouden. Dat is ook beter. Sinds dat ik als vrijwilliger betrokken ben geweest heb ik een enorm respect gekregen voor de Paralympiërs. Het zijn topsporters.

Er gebeurden natuurlijk ook hele grappige dingen. Ik weet nog dat we in een kazerne in Arnhem zaten en daar reed een treintje rond die de sporters naar de accomodaties brachten, Daar hing dan een hele lange rij rolstoelgebruikers achter, en een lol dat ze hadden. Op een dag stond in de Olympic daily of de rolstoelgebruikers zich wilde houden aan de maximum snelheid (15 km) want er waren 2 blinden aangereden….

het is goed dat ik dat vrijwilligerswerk heb gedaan. het was leuk maar bovenal ook leerzaam. Ik zag ze niet als zieligers maar als sporters. Als mensen die het beste uit hun leven haalden… mooie ervaring.

Maar goed, nog een paar weken dan is het voetbal over, de toer de France al gestart (ik vind de omgevingsplaatjes zo mooi) en zijn de Olympische spelen gestart. De sportliefhebbers komen deze zomer goed aan bod. en ik kan er ook wel van genieten hoor…. hoop voor het Nederlandse voetbal dat ze ver gaan komen…

Margriet

22 juni 2021

Bejaardengeleuter

Of moet ik het seniorenpraat gaan noemen? Oordel zelf na het lezen van deze blog. 

Afgelopen week was ik aan het face-timen met een bijna leeftijdsgenoot. We zeiden tegen elkaar weet je nog dat de mobiele telefoons kwamen? We vonden het allemaal onzin , immers had je thuis een telefoon. Nu ken ik niet zoveel mensen meer zonder een mobiel maar wel steeds meer mensen zonder een vaste telefoon. 

Ik weet nog dat de eerste autotelefoon er kwam, iemand die als beroep vertegenwoordiger was , wat we nu een salesmanager of een accountmanager noemen, had zo’n ding in zijn auto, een heel apparaat, een soort kast met een handvat (zwaar) en op de kast zat een draaischijf, dan een draad en dan een ouderwetse telefoonhoorn. We waren onder de indruk.

Uiteraard zouden we er niet aan beginnen, goed voor mensen die de hele dag onder weg waren maar niet voor het individu. Nu bellen de meeste (naar ik hoop) handsfree met hun mobiel in de auto, op straat, en thuis ..altijd bereikbaar want we zouden toch eens een telefoontje missen…

Met ons mobieltje konden we sms-en, korte berichtjes naar elkaar sturen, dat doen we nu massaal via whatsapp wat gratis is, en daar houden wij Nederlanders wel van.

Ooit zaten we te mijmeren, ik denk in de periode dat de Jetsons op de TV kwam (als je niet weet wat dat is, googelen)..

8 Far-Out 'Jetsons' Contraptions That Actually Exist Today

ik denk in de late jaren 60, begin jaren 70, daar liep een robot rond, werd het huishouden door apparaten gedaan en ze belde elkaar zodat ze elkaar konden zien, beeldbellen. Chriet Titulaar liet het in het huis van de toekomst ook zien.. Mensen belde elkaar op en konden elkaar zien. Wat hebben wij erom gelachen en onze fantasie sloeg op hol.. jaja zit je op de toilet en gaat je telefoon, kom je uit bed met je haren door elkaar, liggen mensen in bad met elkaar te beeldbellen…wat een lol… en nu? 30/40 jaar later , facetimen we, soms met onze haren in de war…en vinden we het heel normaal.

Ik ben 65 jaar, een oude muts voor de jongere generatie, maar als ik kijk wat ik allemaal heb mogen meemaken aan ontwikkeling dan is dat wel heel groots geweest. De eerste homecomputer een commodore waar je dagelijks met een floppy en later een disk het programma moest laden voor je aan de gang kon.

De eerste printers die soms gaatjes in het speciale computer papier sloeg. De eerste PC op het werk en vrij snel daarna thuis. Wat handig was dat, geen scriptie schrijven op een typemachine met correctielak, geen handmatige opfleuring van bijvoorbeeld grafiekjes en tekeningen. Nee je typt en als je niet tevreden over een zin bent haal je het weg en typ je het opnieuw. Grafiekjes van je onderzoek maak je op de PC en die integreer je in je werk… fantastische vooruitgang. Oké er liepen heel wat draden door je huis maar daar heb je vandaag de dag ook geen hinder meer van. Mijn printer staat in een voorraadkast en ik stuur nu gewoon een print opdracht er naar toe en het werkt..nu ja ik moet het nog wel zelf ophalen uit de kast. We hebben geen floppy’s meer, geen losse disk, nee we hebben de cloud en misschien nog een externe harde schijf. De meeste laptops (ook al zon prachtige uitvinding) heeft geen cd rom meer, programma’s download je gewoon. Sommige mensen gebruiken nog usb sticks, wat ouderwets.

Nu rijden we op elektrische fietsen, auto’s waarvan sommige al zelf kunnen rijden, of de auto parkeert zichzelf op een parkeerplaats, vliegen we de wereld rond, wordt het gras van je tuin door een apparaat gedaan, stofzuigen? Nee joh je neemt gewoon een computertje die dat doet. De afwas in de vaatwasser, een magnetron, air fryer etc

De wereld komt letterlijk de huiskamer in, via TV, tablet, telefoon of je computer. Ik weet nog dat we onze eerste TV kregen, zwart wit met een paar zenders, maar oh wat waren wij er blij mee. Paulus de boskabouter, Fabeltjeskrant, okkietrooi, Ivanhoe, kapitein Zeppos, tante Hanny die naar ons zwaaide en wij zwaaide terug. Om acht uur het nieuws en dan moest je stil zijn. De TV stond niet altijd aan, in de programmagids werden strepen gezet wat we

illustratie

wilde zien…en de meeste stemmen gelde behalve als het voetballen was, dan was er gewoon voetballen… (ik was samen met een andere broer die voetballen niet leuk vond, mijn andere broers en ouders wél, en nog steeds kan het mij niet bekoren)

We konden hier de Belg op onze tv krijgen en sommige Duitse zenders… nu zappen we door de hele wereld heen en omdat we nog niet genoeg hebben kopen we er nog wat abonnementen bij zoals Netflix , Videoland, apple TV etc. 

Ons leven is door die apparaten en mogelijkheden een stuk makkelijker geworden maar ook complexer. In mijn kinder-en jeugdjaren was het de koude oorlog die ons bezig hield. We waren bang dat de bom (atoombom) zou vallen. Ik hoopte als ze die af zouden schieten hij precies op ons huis zou vallen en direct dood zouden zijn, want leven op een wereld waar van alles radioactief is en je ziek zou maken leek me helemaal niks. We waren onder de indruk van de kindertjes uit Biafra (onafhankelijke staat aan de baai van Biafra en maakt nu deel uit van Nigeria) Dit waren kindertjes die de hongerdood in de ogen keken, we deden daar acties voor. Nu komen dagelijks natuurrampen, oorlogen en allerlei andere nare dingen onze kamers in. Het lijkt ons steeds minder te doen.

Nu weet ik het natuurlijk niet zeker, maar ik heb het idee dat ik als kind veel ongecompliceerde leefden dan de kinderen nu die zoveel zien en horen… Vooruit gang is zeker fijn, ik zou niet terug willen, maar het heeft ook zo zijn nare kanten…wat vind jij hier eigenlijk van?

Margriet

7 juni 2021

Feest! ik word 65 jaar!!!!

Deurbord 65 Jaar Verkeersbord 50x50cm

5 jaar geleden vierde ik een groot feest, ik was 60 geworden. In tegenstelling tot mijn 50ste levensjaar had ik er veel zin in. Mijn broer zei in een speech op naar de 65…ik vond dat op dat moment echt niet voor te stellen zelfs voorbarig.

Ik was 57 toen er niercelkanker met uitzaaiingen werd geconstateerd, de oncoloog was duidelijk, niercelkanker met uitzaaiing is altijd levensbeëindigend. Prognose, 3 maanden tot maximaal 1,5 jaar. Tegen alle verwachtingen in werd ik toch geopereerd, Prognose veranderde naar 10% leeft nog na 5 jaar, de eerste 2 jaar overlijden de meeste… nu 7 jaar later typ ik deze blog.

En nu word ik 9 april 65 jaar. Toen ik begon met werken was dat de datum dat je met pensioen zou gaan, dat is voor mij nu met mijn 66 jaar en 6 maanden. Zou het echt zo zijn dat ik volgend jaar mijn AOW moet gaan aanvragen? Zou ik echt nog iets van het pensioenfonds gaan krijgen? Toch niet te begrijpen. 

Maar ik ben toch wat ouderwets, 65 jaar is speciaal ook al is mijn pensioenleeftijd opgeschoven ik had het plan opgepakt om het groots te gaan vieren in Villers-sur-Lesse in de Ardennen, ( voor meer info klik hier )  De beide huizen waren al gehuurd, immers , dacht ik naïef, dan zal die Corona toch wel een stuk minder zijn? Maar niks is minder waar, België zit op slot en de Nederlandse regering is ook duidelijk over reizen. Daarbij ben ik de enige van de gasten die al een vaccin voor de eerste keer heeft gehad. Dus had ik in het begin al vrij snel een reservedatum te pakken, tweede weekend van september. Lijkt mij dat we dan allemaal, die dat willen, gevaccineerd zijn en de derde golf is weggeëbd. Nu moeten het virus niet weer gaan muteren of zo, maar ja, vorig jaar zomer zwakte het visus ook af, In tegenstelling van mensen houdt het virus niet van zomerweer.

Voor familie die niet mee kan gaan ga ik lekker lunchen, ze zitten in de kleine kinderen dus dat wordt bij een speeltuin. Voor mij is het echt heel belangrijk dat de kinderen het naar hun zin hebben. Wie weet kan dat in juni wel.

Voor de Ardenne had ik de boodschappenlijst al klaar. We zouden mogelijk een avond eerder gaan, zodat we vrijdags overdag alles in orde kunnen maken. Dan zou vrijdagavond de huizen vollopen met familie en hun kinderen. Het zou een vrijblijvend weekend worden, de enige “eis” die ik had is om op zaterdagavond samen te eten. Verder voel ik mij het beste als iedereen het naar hun zin heeft…en dat kan natuurlijk erg wisselend zijn. Maar goed dat staat nu voor september dus weer iets om naar uit te kijken.Ik heb nu nog meer tijd om dingen te verzinnen. 

65 jaar, ik had er zo’n hekel aan om ouder te worden en nu…wil ik elke dag vieren, beleven en bewust meemaken. Ik wil er met volle teugen van genieten, zelfs op dagen dat het minder gaat is er wel iets wat de dag de moeite waard maakt. 

Het afscheid nemen van werken heb ik 7 jaar geleden al (gedwongen) gedaan, dus dat scheelt weer. Ik weet nog dat ik dacht dat ik misschien wel tot mijn 70ste zou willen werken. Nu denk ik, ik had best minder hard mogen werken, je werk is echt je leven niet. Je leven is alles waar je van houdt, voor mij is dat allemaal erg dichtbij, mijn tuin, Manu de kat, familie en vrienden, natuur, het weer, de uitstapjes (die mis ik enorm) en dit alles in een willekeurige volgorde.

Gewoon genieten van wat er allemaal gebeurd, mijn broers die hier afgelopen vrijdag weer keihard in de tuin gewerkt hebben, ik was er doodop van maar wat heb ik van hen genoten, lekker verwend met een appelflap en lunch. Voor iemand anders misschien heel gewoon, voor mij tegenwoordig heel bijzonder, heel bijzonder mooi.

Vrijdag ga ik het ook vieren hoor, met de Corona regels in mijn achterhoofd , maak ik er een speciale dag van…want 65 jaar…wie had dat gedacht ik niet…. Op naar de 66, wie weet mag ik de formulieren voor mijn WAO nog gaan invullen…..duimen hé

Margriet 

5 april 2021

Denken in beperkingen of mogelijkheden?

Bibian Mentel is overleden. Een indrukwekkende jonge vrouw van 48 jaar die ons liet zien dat denken in mogelijkheden je leven verrijkt.

Ze ging door ondanks haar diagnose kanker en amputatie, zocht naar mogelijkheden en  werd zo ook nog eens drievoudig paralympisch kampioen snowboarden. Ze richtte een stichting op, mentelityfoundiation.org , waar ze zich inzette om kinderen en jongvolwassenen te leren vooral je dromen na te jagen ondanks je beperkingen,

Eigenlijk zag je dat ook bij Marc de Hond, hij liet ondanks zijn beperkingen ons een mooi kant zien..hij liet aan zijn kinderen ook nog een mooie visuele erfenis na. Hoe krachtig. 

Het zijn deze mensen die mij nog meer stimuleren naar mogelijkheden te kijken. Nu doe ik dat eigenlijk wel, maar betrap mijzelf ook wel eens dat ik kan doemdenken. Hoe menselijk is dat.

Als kind kwam men er laat achter dat ik een audiologische beperking had. Ondanks operaties werd mijn gehoor niet beter, wel verminderde iets de ontstekingen. In die tijd (ik praat bij 58 jaar geleden) was men er niet zo voor om hoortoestellen aan te meten bij kinderen. Want, dacht men, dan worden de oren lui. Dat het niet goed horen een verstoring geeft in je ontwikkeling werd toen niet , in tegenstelling van nu, meegenomen. Dat betekende dat ik op school niet mee kon, doelwit werd van pesterijen. Ik had als kleuter al een bloedhekel aan het spel dat je in het midden van de kring moest zitten, je hoofd op je knieën en je handen voor je ogen. De non (jaja die waren er toen nog) tikte dan een kind aan die heel zachtjes achter je moest gaan zitten. Ik had geen flauw benul hoeveel kinderen er achter mij zaten…en als ik zei 3 en omkeek zat heel de klas achter mij schaterend van het lachen. Later op school kreeg je fluister spelletjes, nu kon en kan ik al niet zo goed fluisteren, ik verstond echt niet wat er tegen mij gezegd werd. Dus hilariteit alom. 

Als kind, dat slecht hoort, weet je niet wat “ normaal is”. Je bent je dus ook niet bewust van de beperking. Ik had, achteraf gezien, toen al flink last van evenwichtsstoornis. Viel mijn knieën geregeld kapot, werd ziek op de schommel, en autoritjes waren helemaal een ramp. Ik kon niet schaatsen, alhoewel ik reuze mijn best deed, rolschaatsen was geheid vallen en ik ging ook nog op turnen. De evenwichtsbalk kon ik meestal 2 passen opzetten om er dan vanaf te kukelen. Ik brak mijn arm door het vallen met mijn fiets tec.

Maar, ik ging dapper door, bleef op de schommel kruipen, (rol)schaatsen, en die evenwichtsalk vol overtuiging beklimmen, 

Eigenlijk hebben deze ervaringen , er waren er natuurlijk nog veel meer, bij mij automatisch aangewakkerd om te kijken naar mijn mogelijkheden. Het was een natuurlijk proces. Alleen zijn we in ons mooi land niet zo gewend om naar mogelijkheden te kijken maar rekenen we elkaar af op onze onvolmaaktheden.

Ik heb een lange schoolweg gedaan, van Mavo teruggezet naar de huishoudschool, daar met prachtige punten geslaagd (jaja) naar de VHBO, naar de MBO en uiteindelijk HBO. Verder ontwikkeld met cursussen etc. Ik koos voor het welzijnswerk, werken met mensen, luisteren naar mensen en kijken of ik iets kon veranderen, agogisch handelen noemen ze dat.

Al tijdens mijn opleiding werd mijn gehoor gebruikt als argument om misschien wat anders te gaan doen, je moet immers luisteren naar mensen. Nu is horen en luisteren niet hetzelfde. Bij horen hebben we het over het letterlijk verstaan wat iemand zegt, elk woordje. Bij luisteren hebben we het over lichaamstaal, houding, mimiek etc. en natuurlijk het gesproken woord. Ik versta nog steeds niet (en de hoortoestellen zijn echt veel verbetert) elk woord maar maak zelf het verhaal compleet met hetgeen ik zie. Dat gaat meestal goed, en soms heel soms versta ik iets niet goed wat vaak een hilarisch moment geeft. Tijdens mijn opleiding vroeg ik al vooral te kijk naar mijn mogelijkheden.  Ik ben uiteindelijk gaan werken in het welzijnsveld, voor met jongeren die niet altijd het juiste pad wisten te bewandelen. In al mijn latere banen vroeg ik om een speciale telefoon en later werd mijn mobiel met ringleiding mijn uitkomst. Toch werd ik aangesproken op wat ik niet kon en niet wat ik wel kon. Ik heb mijn hele leven ervoor gevochten vooral naar mijn mogelijkheden te kijken.

Op Facebook lees je vaak verhalen van mensen met chronische pijnen en ziekten, het valt me op dat de nadruk daar juist op hetgeen ligt wat ze niet kunnen. Lijkt soms wel een wedstrijd, de een heeft het nog erger dan een ander. Ik lees hun verhalen, ze zijn 5 km (!) wezen wandelen  in de bossen en hebben pijn… Hebben de tuin zomer klaar gemaakt en kunnen even niet meer omdat ze doodmoe zijn… laten hun curve zien hoe “hoog” hun bloedsuikers zijn, waar de ander dan nog een nog ergere curve heeft.. In mijn optiek zijn ze zo bezig met hun belemmeringen dat ze hun mogelijkheden niet meer kunnen zien.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 1f67ae05-db6b-44da-a0b5-987b4407c6d1.jpeg

Nu ben ik inmiddels 7 jaar chronisch ziek, heb ik veel ingeleverd, heb ik een scootmobiel, een rolstoel, mijn ringleiding natuurlijk, een bed in de kamer. En nog steeds zie ik mogelijkheden. Op een heel ander niveau dan voor mijn ziek zijn. Ik ontwikkel nieuwe talenten. Ik schrijf blogs, en ik schijn te kunnen tekenen. Ik blijf maatschappelijk actief en vind het nog steeds leuk om mensen te helpen. Heb net een rondje met de scootmobiel gemaakt in de zon. Ben Zapper geworden (ik ruim zwerfvuil vanuit mijn scootmobiel op) en kijk uit naar mijn volgende rit. Morgen wordt het nog een dag heel mooi weer, ik ga ervan genieten. Weet jij je mogelijkheden? Ik hoor het graag.

Margriet

30 maart 2021

Ik ga met bijen knuffelen

Sinds enkele dagen hangt er een bijenhotel in mijn tuin. Ze noemen het knuffelbijen, maar natuurlijk kan je er niet ééntje er uit nemen en mee gaan knuffelen. Het is bedoeld om er wat van te leren. Knuffelbijen zijn eigenlijk metselbijen en daar zijn er gelukkig nog voldoende van. Maar ze moeten echt in een tuin waar ook “eten” te halen is. Want erg ver vliegen doen ze niet. Het is natuurlijk ook niet dat ik hier zoveel bijen heb als in een korf, het zijn er een paar. Ze zitten nu nog in een cocon en als het beter, lees warmer, weer wordt dan komen ze uit hun cocon en gaan dan in het bijenhotel logeren. De mannetjes komen als eerste en de vrouwtjes iets later. Zodra de vrouwtje er zijn worden ze bevrucht. 

De vrouwtjes zoeken een van de gaatjes in je hotel uit om te nestelen. (als alles naar wens gaat natuurlijk) De mannen worden aan het werk gezet om nectar uit de bloemen te halen….daar voeden ze mee. Zoals ik ooit op school geleerd heb is het heel belangrijk voor planten om van stuifmeel voorzien te worden. Dat nemen de bijen mee op hun vleugels en lijf en zo worden ook de planten bevrucht.

Afijn in het najaar moet je het bijenhotel wel schoonmaken en de cocons weer in de koker doen en bij een koele temperatuur behouden.

Toen de doos kwam, was ik als de dood dat de bijen al uit de cocon gekropen waren, dus had ik de doos voor de zekerheid buiten open gemaakt. Maar niks was minder waar hoor, ze zaten nog netjes in het kokertje wat ik in de ijskast gelegd heb zoals ze dat beschreven..want ik moest er niet aan denken dat die beestjes in mijn huis zouden rondvliegen… want ook al steken niet, ze horen buiten.

Dat vind ik trouwens ook van muizen, niet bepaald de dieren waar ik dol op ben…maar buiten vind ik het prima, als ze zich tenminste niet laten zien als ik buiten ben. Nu is mijn kat Manu ook dol op muizen….en die neemt het mee naar binnen als cadeau. En daar ben ik dus niet blij mee…zo eng… Meestal sluit ik dan de buiten deur en mag ze pas weer binnen als ik zie dat er niks in haar bekje zit (ja ja ik ben een schijtluis)

Maar goed ik heb dus bijen. In de folder staat dat je eens de tijd moet nemen en een stoel bij het bijenhotel moet zetten en eens kijken wat er gebeurd… dat ga ik zeker doen… Gelukkig heb ik nog maanden om mij te motiveren het hotel schoon te maken en de cocons in een koker te doen….want dat lijkt me dus weer eng…

Kijk eens op https://knuffelbijen.nl daar staat nog veel meer informatie. 

Imkers zijn trouwens niet allemaal gelukkig met de knuffelbijen, die vinden dat er voldoende metselbijen zijn. Nu komen er in mijn tuin best veel insecten maar ik hoop hier dan ook nog van te leren… 

Ik denk niet dat ik trouwens geboortekaartjes ga rondsturen hoor… maar hoop wel op een nieuwe populatie…. Laat de zon maar schijnen, daar kan ik niet op wachten…

Margriet

17 maart 2021

Complimenten-dag

loesje

Vandaag is het complimenten-dag, iets wat ik niet ongestoord voorbij wil laten gaan. Het afgelopen jaar is voor iedereen een bijzonder jaar geweest. Corona heeft veel roet in het eten gegooid, voor sommige mensen is hun leven een warboel geworden , voor sommige met ernstige gevolgen, terwijl andere , net als ik, in hun bubbel leven zonder niet teveel moeite.

Mijn eerste compliment gaat dan ook naar alle mensen in de medische en verzorgende wereld. Niet alleen de handen aan bed in een ziekenhuis, maar ook zij die werken in verpleeghuizen, de thuiszorg, fysiotherapie, thuishulpen etc. Een ieder heeft het afgelopen jaar extra inspanning geleverd, vele hebben een bonus gekregen van 1000,00 euro maar dat is maar een schijntje ten opzichten van hun inzet en het risico dat ze lopen. Zeker in het begin ging de beschermende materialen naar ziekenhuizen en moest de rest het zonder doen. Maar helaas hebben ook voldoende verpleegkundige en artsen, met beschermende materialen toch zelf corona gekregen. De een met milde klachten de ander bracht het er minder goed vanaf.

Mijn tweede compliment moet echt naar mijn mantelzorgers, ik weet dat er één nu hard roept dat hij geen mantelzorger is, dat hij het normaal vindt te helpen als iemand in zijn familie erom vraagt, maar laten we eerlijk zijn, wie gaat met mij mee naar de doktoren? Regelt wekelijks de maaltijden bij de slager? Zet mijn vuilnis buiten, onderhoudt mijn tuin, brengt me overal naar toe als ik het vraag? Staat altijd voor mij klaar…. Hij, die mantelzorger die vindt dat hij geen mantelzorg is. De Andere waardeer ik heel erg, maar die roepen dan ook niet telkens als ik ze bedank “ ik zal het doorgeven”. Zonder mijn familie en vrienden zou mijn leven er akelig kaal uit zien. 

Mijn derde compliment gaat naar de artsen zoals de endocrinoloog en KNO-arts, diëtiste en de verzorgers zoals de fysiotherapeuten, thuishulpen en thuiszorg die mij persoonlijk helpen. Ik ben mij ervan bewust dat in deze tijd van Corona, waarin deze mensen al extra inspanning leveren het bijzonder is dat ze mij helpen. Op welke manier dan ook. Ik ben blij dat ik deze mensen ken. Dat ze mij blijven ondersteunen. Ieder op hun eigen manier. Ik hoop dat ik niet te lastig voor ze ben…

Hoe geef je een compliment?

Mijn laatste compliment gaat naar alle mensen die wat extra’s voor een ander over hebben. Zeker in de eerste lockdown kwamen er mooie initiatieven. Stonden er hier geregeld kaartjes of bloemen  van een gulle gever. Die enthousiasme is wel over en iedereen is het zeker wat beu, maar er zijn nog steeds mensen die extra inspanningen leveren voor hun buren (de mijne ook) familieleden of vrienden. Sommige gaan geregeld op bezoek bij eenzame ouderen, andere doen boodschappen etc. Mooi dat ze dat nog steeds doen. Want achter sommige voordeuren is veel leed. Laten we daar vooral bewust van zijn.

Ik ben gezegend met mooie familie , buren en vrienden. Niet iedereen heeft dat. Ik heb respect voor alle mensen die daar juist zo attent in zijn…dank daarvoor

Groet

Margriet

1 maart 2021, complimenten-dag

ik ben jarig, nou ja soort van.

23 januari blijft voor mij een bijzondere datum, een soort verjaardag. 7 jaar geleden zat ik (22 januari) opgenomen in het ziekenhuis te wachten op een grote operatie, nier en bijnier moest worden verwijderd, ze zouden er een werkdag mee bezig zijn had men vertelt. Ik was bloednerveus maar de kanker zou uit mijn lichaam gehaald worden waardoor mijn levenskansen van 3 maanden tot een jaar misschien anderhalf zou veranderen in 10% leeft nog na 5 jaar, de eerste twee jaar overlijden de meeste. Het was van het begin af aan duidelijk dat uitgezaaide nierkanker niet te genezen is.

ik geef mijn leven een dikke 8

Maar hier zit ik dan 7 jaar verder en ondanks alle beperkingen geniet ik nog dagelijks van mijn leven, de ene dag wat meer dan de andere.

Natuurlijk kijk ik nog wel eens om. Heel mijn leven ben ik slechthorend en ik heb altijd mijn best gedaan niet in een uitzonderingsregel te vallen. Ik geloof dat ik er aardig in gelukt ben. Diverse operaties, evenwichtsstoornis etc, maar telkens kwam ik weer terug..

In 2010 brak ik door een auto-ongeluk mijn nek op twee plaatsen, dat heeft veel impact op mij gehad, en uiteindelijk mijn baan gekost, maar op de een of andere manier ben ik daar ook weer goed uitgekomen, heb ik een goede revalidatie gehad waardoor ik zelfs weer kon fietsen. En een hele bijzondere vriendschap aan over gehouden. 

Toen in november 2013 kanker werd geconstateerd was de oncoloog van begin af aan helder…ik schrok mij een hoedje. Na de operatie ben ik eigenlijk alleen bezig geweest om zo snel mogelijk weer sterk te worden. Helaas was er niet 1 maar 2 bijnieren verwijderd.. en dat betekende de ziekte van Addison. Dat die ziekte zoveel impact zou hebben wist ik echt niet. Je slikt dagelijkse meerdere keren hydrocortison ( stresshormoon) maar voordat we er achter waren hoe het kwam dat ik telkens een (bijna) crisis had werd pas 2 jaar geleden duidelijk. Sindsdien ligt mijn sonde in mijn darm.(Mijn maag is verlamd waarschijnlijk neuropathie door het diabeet zijn.) Sindsdien heb ik geen crisissen meer gehad, heerlijk! Ondanks dat ik door medicatie 50 kg ben aangekomen, een lage weerstand heb, mijn suikerwaarden geregeld van slag is, en wat meer fysieke ongemakken, geef ik mijn leven een 8.

Want:

Ondanks lockdown en aankomende avondklok heb ik genoeg om voor te leven, Mijn broers, neven en nichten, de kinderen daarvan, mijn vrienden en kennissen, mijn huisdier,  de opkomende bollen (ja de eerste kopjes komen al uit de grond), het wordt al wat eerder licht in de morgen, we zijn op weg naar de lente. Kan ik zo genieten van spelende kinderen op het woonerf, de grappige appjes die ik krijg etc. 

We zijn in een tijd gekomen waar sommige vinden dat onze vrijheden zijn beperkt, en ik denk alleen maar, hoop geen Corona te krijgen. Dat sommige vinden dat hun leven een stuk minder waard is nu, er zijn er die er depressief van worden etc. 

Maar ik kijk naar de mogelijkheden, we kunnen er gewoon op uit, misschien niet op het moment dat jij dat wil, en die 7 uur dat iets niet mag, ach dat neem ik op de koop toe. 

Ik kan mij goed vermaken en misschien is dat wel mijn geluk, en heeft niet iedereen dat. Ik vermaak me met de kat te knuffelen, ze komt nog steeds dus ze zal het ook wel fijn vinden, tv kijken, Netflix, ben weer aan het breien geslagen en teken nog steeds ansichtkaarten. Kan nog steeds  actief zijn in het vrijwilligerswerk, jawel thuis, alleen achter de pc, de ene keer met Teams en de andere keer met Zoom de volgende keer overdenk ik wat onderwerpen.

Ik vier verjaardagen van mensen die mij aan het hart gaan gewoon thuis, de ene keer met Zoom, de andere keer proost ik via de telefoon.

Ik omarm het leven, wil zeker nog niet dood. (Moet op zijn minst mijn 65 jaar vieren) En ik hoop dat ook jij wat vindt om te omarmen… we komen deze tijd wel door. 

Ik kijk uit naar mijn verjaardag, ik word 65 jaar, wie had dat gedacht, ik niet.. hoop dat ik het in de Ardenne kan vieren met mijn familie en als dat niet lukt dan maar verderop in het seizoen. 

Verjaardagskaarten - Verjaardagskaart - Uil - Zie ik het goed? Jarig?

Eigenlijk heb ik mij heel mijn leven laten leiden door mogelijkheden en kon ik vreselijk boos worden als andere je beoordeelde op je onmogelijkheden. Dus waarom zou ik dat nu veranderen?

Nee morgen is het 7 jaar geleden, het voelt als een verjaardag, ik neem er zeker een alcoholvrije borrel op…. Zo bijzonder ,,op naar de 8 jaar!

Margriet

22 januari 2021

Daar gaan we weer!

Een harde Lockdown, geen intelligente deze keer, alhoewel voor mij nog steeds niet duidelijk is voor wie dat intelligente telde.

Direct zie je dat iedereen die geraakt wordt op zoek gaat naar de achterdeur. Heel begrijpelijk natuurlijk, het zal jouw bedrijf maar zijn. Maar ook het individu begint direct te klagen en te zoeken naar welke escapes er nog zijn. 

We gaan er aan voorbij dat het virus hard om zich heen slaat, Er snel vele mensen besmet worden en hoe (over)belast de zorg nu al is, niet alleen in ziekenhuizen maar ook de verpleeghuizen. Er is telkens crisisoverleg nodig omdat ook personeel ziek wordt, de roosters steeds moeilijker sluitend te maken zijn. 

Ik hoop oprecht dat de verpleeghuizen zoveel mogelijk open blijven zodat ze hun geliefde familie nog kunnen zien. 

Ik hoop ook dat de ondernemers genoeg hulp krijgen om hun hoofd boven water te houden, Ik zie weer hele creatieve oplossingen. Een grote maten winkel in onze stad doet aan thuisservice en zo hangt er hier een jurk klaar voor de Kerst. Hoorde op het nieuws dat bedrijven een soort afhaalservice verlenen zodat cadeautjes toch bij de plaatselijke middenstand gekocht kan worden. 

Die creativiteit, daar houd ik van. Laat  je niet leiden door de beperkingen maar door je mogelijkheden, een spreuk die ik mijn hele leven al met me meedraag,

We mogen nog genoeg, we kunnen naar buiten, wandelen, fietsen, joggen of rennen als je dat wil. Je mag nog steeds naar de bakker, groenteboer en slager, en daar hebben ze alles al maanden corona proef. Ikzelf gebruik veel thuis bezorg functies en heb lieve familie die al vanaf maart mijn boodschappen regelen wat ik niet geregeld krijg.

We hebben zoveel geluk dat dit nu plaatsvindt en niet 25 jaar geleden waar niet iedereen toegang had tot internet, geen whatsapp groepen of Facebook, geen FaceTime etc. Een TV waar 24 uur per dag op een van de vele kanalen wel wat te vinden is en anders hebben we Netflix of wat dan ook. Dat scheelt toch echt wel veel.

We mogen, als je dat zou willen, nog steeds 2 mensen ontvangen en met Kerst 3. Persoonlijk vind ik het prima om niet zoveel mensen te ontvangen, ik zit liever in mijn bubbel om te voorkomen dat ik Corona krijg. Maar goed het mag wél. 

Ik begrijp dat sommige doelgroepen harder worden geraakt. Je zal maar een jongeren zijn, er ligt een vergrootglas op ze, van wat ze wel  en niet mogen, en als ze dan eens wat verkeerd doen dat meten we dat graag in de media groot uit. Je zal maar degene zijn die toch al eenzaam is, wat niet te verwarren is met alleen zijn. Dus toch al het gevoel hebben dat je alleen op de wereld bent, je rot voelen. Dan is het zeker lastig om naar de mogelijkheden te kijken. 

Was Corona maar alleen maar een social virus!   #humor #afbeeldingen #uhpardon

Of degene die in een verzorgingshuis of wat dan ook woont, waar men beperkingen oplegt met bezoek omdat er zoveel Corona gevallen op de afdeling zijn… Ik hoorde laatst iemand zeggen, ik ga liever dood aan Corona dan aan eenzaamheid. 

Dat zijn wel de dilemma’s van het huidige leven.  Ikzelf raak mijn humeur niet echt kwijt, ik heb het eigenlijk nog steeds prima naar mijn zin alhoewel ik af en toe zeker de omhelzing mis, of de hand op mijn schouder. Virtueel voelt het toch anders. 

Maar zoals eerder gesteld kijk ik mijn hele leven al naar mogelijkheden en ben ik niet van plan om me door dit virus naar mijn onmogelijkheden te kijken. Ik kijk uit naar de Kerst waar 2 mensen die me zeer aan het hart gaan hier komen eten. Wel verzorgd door een plaatselijke restaurant, een soort kerstbox. Je hoeft het alleen op te warmen of wat kleine handelingen doen. Nou dat kan ik wel… Ze leveren hier ook nog wat voor mijn trouwe hulpen die ik met Kerst ook even wil bedanken.

Ik kijk nog meer uit naar het voorjaar, want heel eerlijk met de intelligente lockdown hadden we wel geluk dat het mooi lente weer was, ik heb heel wat buiten gezeten. Nu kijk ik vanachter mijn raam naar de vogeltjes in mijn tuin…En ook dat is leuk hoor…maar zit liever in de tuin…nog een maand of 3 en dan kan dat ook weer.

Ik hoop ook zo voor jou dat je naar de mogelijkheden kunt kijken, je wat kunt vinden wat je motiveert. Want echt, een glas dat halfvol is, voelt echt beter aan dan een glas dat half leeg is.

Laten we elkaar vooral niet de put in praten, maar de mooie kant er van zien, want die is er… laten we toch maar eens applaudisseren naar degene die het gevaarlijke werk doet, naar de mensen die elkaar helpen. Naar hen die de moed er in houden, hun ouder(s) verzorgen, hulp bieden aan zij die het nodig hebben etc…… en ik?…Ik blog en teken door, en maak er elke dag wat van….

Maak er wat van en stay safe!!!!

Margriet 

15 december 2020

Maatwerk?

Elke cartoon is maatwerk

Ik hoor weer van alle kanten geklaag. Corona krijgt overal de schuld van, en daar zal zeker een grote oorzaak liggen, maar het is maar net hoe jij er mee omgaat. Zelf ben ik al weken niet erg lekker, zit ik in mijn bubbel maar kan er prima mee omgaan. Ik teken wat, slaap of Netflix wat af. Lees veel over voorstanders van het beleid met betrekking tot Corona maar ook de tegenstanders. Sommige houden er allerlei theorieën op na, ander maken zich (terecht) druk om de economie. Horeca mensen hebben het hard te halen, de evenementen wereld, muzikanten en aanbieders van diensten etc. Het is voor niemand een pretje, nou ja bijna niemand. Sommige varen er goed bij. 

Maar het is een feit dat er een naar virus rondwaard, ik hoor steeds meer dertigers en veertigers geveld zijn door Corona. En sommige zijn doodziek en krabbelen maar moeizaam op. Aan de andere kant hoor ik mensen zeggen het is maar een griepje, maar ik denk dat ze niet in hun direct nabijheid een Corona-patiënt die goed ziek is, of zelfs is overleden kennen. Natuurlijk overlijden er jaarlijks ook mensen aan de griep, maar wereldwijd zoveel? Nee in mijn optiek is dit niet zomaar een griep, als ik de verhalen van mijn overbuurman hoor, dan heeft hij het heel slecht gehad, 6 weken op de IC en sinds april aan het revalideren wat nog zeker een jaar gaat duren….

Ik hoorde een verhaal dat iemand heel boos is op de medische wetenschap, de artsen en ziekenhuizen. Er zou toch niet meer afgeschaald worden? De reguliere gezondheidszorg zou toch gewoon doordraaien? Een scan die hij moet ondergaan is afgezegd omdat het niet urgent is. Heel eerlijk ik blijf zoveel mogelijk weg uit die ziekenhuizen. Ik hoor steeds meer verhalen dat mensen die daar opgenomen hebben gelegen met Corona thuiskomen…moet er niet aan denken.

Alhoewel een opname in mijn situatie misschien het beste was geweest, een kuur zou mij goed doen. Maar ik durf dat echt niet en gelukkig is de arts er ook mee akkoord.

Dus heb ik nu een maatwerk begeleiding. Ik kan bellen, en wordt gebeld. Een appje sturen met een korte vraag en ik krijg antwoord. Alles om mijn situatie te verbeteren, zelfs in het weekend. Als dat geen maatwerk is? 

Natuurlijk zijn er mensen die tussen de wal en schip vallen maar communiceren blijft echt het beste om te doen. En dan op een normale manier. Niet scheldend en eisend, alsof de arts of andere dienstverlener ijzer met handen kan breken. 

Mijn ervaring is in ieder geval dat ik super goed geholpen wordt, en inderdaad een opname met een kuur zou beter zijn, maar ik roei graag met de riemen die ik heb.

Volgende week zaterdag is Sinterklaasavond, dat vier ik meestal met familie en kleinkinderen. Dit jaar moet ik er niet aan denken, enerzijds voel ik me echt niet erg lekker en fit, mis ik de energie, aan de andere kant wil ik ook niet zoveel mensen ontmoeten. Dus hebben we ook hierin maatwerk bedacht. De rest gaat samenkomen en eerst gourmetten, hier wordt een schaaltje afgegeven en op de zolder staat een gourmetstel. (Niet vergeten te vragen om naar beneden te halen) Met teams of zoom wordt er contact gelegd. En de surprise met gedichten en cadeautjes worden ook zo in beeld gebracht, ben ik er toch bij! Echt maatwerk dus, en het voelt heel goed. Je kan het jezelf net zo moeilijk maken als je wenst. Ik kies graag de makkelijke weg. 

A_zonderschoorsteen.jpg 

Kerstmis weet ik nog niet, maar een jaartje geen kerstmis overleef ik ook wel, en wie weet bedenken we daar ook nog wat maatwerk voor.

Hoe vergaat het jou?

Margriet

28 november 2020

het is zoals het is…..

Er is al heel wat gezegd over mondkapjes. De een denkt dat hij hersenbeschadiging krijgt, de ander vindt het niet bewezen en de volgende krijgt het benauwd. Mijn overbuurman die in maart Corona heeft gehad zegt,;”weet je wat benauwd is? Corona…. Denk daar maar eens over na”. Hij mag het zeggen, hij heeft weken aan de beademing gelegen en is nog steeds aan het revalideren.

Maar er zitten toch ook wel grappige kanten aan die mondmaskers. Zoals je weet hoor ik niet optimaal maar met hoortoestellen red ik me aardig. Maar op de een of andere manier ga ik harder praten als ik dat kapje op heb. Nu versta ik mezelf ook minder dus dat zal het zijn. Ik heb zo’n sticker op mijn mondkapjes om aan te geven dat ik slechthorend ben, echter begrijpen vele het symbool niet. Ze vragen of ik een bijzonder merkkapje heb, ik heb van die wegwerpdingen…die je per 50 of 100 aanschaft. En daar plak ik een sticker op. Er is nog wat te doen om het symbool bij de mensen duidelijk te maken.

Mensen vergeten vaak dat ze het kapje op hebben, zo komt hier iemand die mijn chocolade “steelt” Maar hoe vaak ze dat op wil eten zonder het kapje af te doen? Te grappig.

Een arts vertelde me dat hij er geen probleem mee had om heel de dag met een neus-mond-masker op te lopen.  Hij vindt het wel een kliederboel omdat hij koffie krijgt aangeboden en deze dan wil drinken met masker op… alles onder de koffie. Ja zegt hij, dat wordt dan weer een wandeling om een nieuwe jas te halen. Dat gaat met een pasje en hij verwacht nog een rekening van de stomerij, het overkomt hem vaker….

Ikzelf heb de meeste lol om de dingen die ik verkeerd versta en dat is nu veel meer dan anders…. Hoe is het met je hond? Ik heb geen hond… nee je wond, wijzend op mijn buik.

Ach, ik lach er maar om. Kan me niet overal druk over maken. 

Vandaag zag ik een filmpje over een jongetje in het buitenland die een masker in zijn hand had en druk doende was om het stokje van zijn Lollie er doorheen te steken, probleem opgelost en at zijn Lollie verder op.

Wat ik echt grappig vind is dat mensen een mond-neus-masker dragen en dan hun neus eruit laten steken, alsof het virus alleen ontglipt via de mond…. Handen wassen heeft dan ook geen zin. Als ze erop aangesproken worden dan kijken ze meestal met een blik van, bekijk het, ik doe wat ik wil.

Alhoewel in het ziekenhuis erop toegezien wordt bij binnenkomst of je je handen desinfecteert en je een mond-neus-masker draagt, zie je verderop in de gang de mensen dit weer af doen of ze trekken het onder hun kin…en dat begrijp ik echt niet.

Nee het is ook allemaal niet leuk, en het heeft veel nadelen maar het is even niet anders, we kunnen overal tegen protesteren en om bewijzen vragen, maar heel eerlijk er zijn wel meer dingen die ik niet snap en toch doe. Ik vul jaarlijks een belastingformulier in, gelukkig met hulp…maar ik begrijp er niks van. Zolang ik terug krijg maak ik me daar vooral geen zorgen om.

1 december worden ze dan verplicht, dan moeten we ze gaan dragen in openbare binnenruimte winkels etc. En we gaan handhaven, dat laten we de politie en boa’s doen want die hebben tijd zat. 

Ik accepteer op dit moment dat ik niet alles goed versta, draag mijn neus-mond-masker als het nodig is en pas me aan…zonder morren en mij alsmaar vragen te stellen van waarom,nee dat doe ik niet…leeft even een stuk makkelijker…

Ook ik ben Coronamoe, nu hopen dat Corona ook snel moe wordt.

Margriet 

15 november 2020

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑