Daar zit ik dan. Been omhoog, gips erom, officieel “niet belasten”… al moet ik eerlijk bekennen dat ik toch moet smokkelen. Vliegen kan ik tenslotte ook niet 😉
Buiten wisselt het weer net zo snel als het nieuws, hagel, zon, sneeuw, droog… kinderen die weer even naar buiten rennen alsof er niks aan de hand is. Binnen ligt de kat prinsheerlijk op de verwarming en ik kijk ernaar alsof het een Netflix-serie is.
En ondertussen… gaat de bel. Wéér bloemen. Van lieve mensen, van organisaties, nu van de deeltijd verpleegkundigen van Avans. Serieus, ik weet niet wat me overkomt. Ik ben echt geraakt. Blijkbaar doet een beetje omkijken naar elkaar meer dan je denkt. Mensen brengen eten, doen boodschappen, sturen berichtjes. Dat is dus óók de wereld.
En dat is gek… want als je de tv aanzet , lijkt het alsof alles in brand staat.
Oliecrisis, oorlogen, machtsvertoon van mannen met te veel geld en te weinig moreel besef. Elke keer weer die korte termijn oplossingen waar we later de rekening voor krijgen. Of we nemen een land in omdat er olie zit, we noemen het regime verandering. Mensen, gewone burgers, kinderen gaan dood maar dat lijkt niks uit te maken. Trump roept ik wil Cuba alsof we risk aan het spelen zijn. Hij wil vooral olie en de aandacht weg can de Epstein dossiers of de puinhoop die hij in eigen land maakt. . Netanyahu bombardeert allerlei landen omdat hij denkt dat het daardoor beter wordt voor hemzelf, een oorlogsmisdadiger die zo lang hij oorlog voert door kan gaan… Putin wast zijn handen in onschuld en spint garen nu de aandacht weg is…
Het voelt soms alsof we blijven dweilen met de kraan open en ondertussen ruzie maken over wie de dweil vast mag houden.
Ik denk dan aan mijn ouders. Oorlog meegemaakt. Nooit over verteld, maar wel altijd dezelfde boodschap, laat het niet nog eens gebeuren. En mijn vader zei: “Zing, spring, dans, en ga lachend door het leven.”
Springen en dansen lukt niet meer maar ik probeer positief te blijven.
Misschien is dat wel het enige wat wél werkt. Niet wegkijken van wat er misgaat, zeker niet, maar ook niet vergeten wat er goed gaat. Want terwijl ergens leiders elkaar de tent uitvechten, staan hier mensen met bloemen aan mijn deur.
Dus ja… de wereld schuurt. Soms heel flink. Maar hier, op deze bank met m’n been omhoog, zie ik ook iets anders, aandacht, warmte, en mensen die wél normaal doen.
En misschien… begint het daar gewoon.
Margriet
Maart 2025
Margriet's Blogs 
Plaats een reactie