Corona moe?

Nieuw fenomeen doet intrede: ‘Zoom-vermoeidheid’

Ik hoor steeds meer om me heen dat mensen Corona moe zijn. Ik snap het wel, zeker van onze jongeren want die hebben wel een groot kruis te dragen.

Stel je voor, je zit op kamers, zo eentje van 3×4 meter. Je bed en bureau past er in, en er is een kast, op je ijskast staat de TV of wat dan ook.  Je hebt door je studie vele vrienden ontmoet of zit bij een dispuut, Of nog erger, je kent niet zoveel mensen omdat je studie net begonnen is en je maar heel af en toe naar de opleiding mag. En dan wordt er van je verwacht dat je zoveel mogelijk thuis bent en de regels in acht neemt. De horeca is niet open, de plekken waar je je vrienden meestal ontmoet ook niet….

Ik denk dan terug aan mijn tijd, mijn jeugd. Ik zat al als 16 jarige op kamers, eerste jaar bij een hospice, wat niet altijd even leuk was. Maar op mijn kleine kamertje had ik het prima naar mijn zin. In mijn klas was ik de enige die op kamers zat. Dus er waren voldoende mensen om mee af te spreken of te bezoeken. De hospita wilde niet dat ik bezoek ontving, dus ook nooit gedaan. Daarna reis ik een tijdje op en neer van Waalwijk naar Eindhoven, wat toentertijd een soort wereldreis was, Ik vertrok in de ochtend om 6.40 met de eerste bus en kwam om 18.45 weer thuis. Eten en dan alles doen wat ik nog voor school moest doen. Dat was dus een hele opgave, ik ging weer op kamers maar nu in een huis met kamerverhuur. Nog steeds jong ten op zichtte van de andere maar wel heel gezellig. We maakten samen vaak eten, ik ging met hun uit naar het Stratumseind waar de politie van zei dat ik daar beter niet kon komen. Ik speelde volley etc. Dus een bewogen leven. In de weekenden was ik thuis, en had daar ook een druk sociaal leven, ik wilde niks missen.

corona-4956680_640

Dat is in schril contrast met de jongeren van nu. Mijn buurjongen studeert ook, grotendeels van achter zijn computer, heeft werk om zijn studie te betalen, en dat doet hij sinds maart ook thuis. Je ziet aan hem dat hij eronder lijdt. Gelukkig is het een positieve jongeman en probeert hij verder te kijken, Dit weekend heeft hij in een vakantiepark samen met vrienden een huisje gehuurd. Mag misschien niet maar ik snap ze heel goed.

Ik snap het echt wel dat ze even bij elkaar kruipen om een drankje te drinken, een kaartje te leggen of wat dan ook. Ik begrijp heel goed dat ze dan even niet aan Corona denken. Zij hebben zo enorm de behoefte om elkaar te ontmoeten, net als ik vroeger. Even geen Corona maar pret maken.

Ik zie het in de kranten staan, jongeren doen dit en dat, en we wijzen ze na, foei toch. Maar ik zie ook berichten van kerken die nog steeds vele mensen binnenlaten, gezellig samen bidden en zingen…ook daar zeggen we òòk foei van.

Er is echter een groep mensen waar we dat schijnbaar niet tegen durven te zeggen en dat zijn onze senioren. Natuurlijk niet allemaal, maar ik zie er best wel veel, samen staan kletsen zonder afstand te nemen. Met de fietsen in hun hand even bij praten hoe het met Sien van Ot is etc. Of in de ruimte van de fysio waar met klem gevraagd wordt een mondkapje te dragen.. vinden ze dat onzin en als jij dat wél doet ben je een paniekzaaier. Zelfs in winkels vinden zij het niet nodig, gaan vlak naast of voor je staan (en dit heb ik uit betrouwbare bron, ik kom niet in winkels). En als er dan wat gezegd wordt vinden ze het paniekzaaierij of hebben ze de oorlog nog meegemaakt (vast als klein kind,,,,). Maar we verwachten wél van onze jeugd dat ze zich aan de regels te houden om de ouderen te beschermen. Hoe egoïstisch kan je zijn.

r/funny - Statler and Waldorf from the Muppets...

Ik leef in mijn bubbel, kom niet in winkels, ben een fan van online boodschappen doen en doe dat zo ver mogelijk bij de plaatselijke middenstand. Bestel ook wel eens eten via de website zodat thuisbezorgen er niet rijker van wordt maar de plaatselijke horeca. Maar ik ben dan ook kwetsbaar en weet dat ook, zou dat het verschil maken ten opzichte van de senioren die er op los leven?

Wie het mij kan vertellen graag!

Margriet

25 oktober 2020

Polarisatie

lees hier wat polarisatie betekend:https://www.kis.nl/artikel/wat-is-polarisatie.

Gaan we nu net als de vorige keer klappen voor alle mensen die Corona patiënten verplegen? Of al die mensen die extra inzet geven? Gaan we nu net als de vorige keer vele mensen trakteren op bloemen die nog in een kas staan? Gaan we net als de vorige keer de buren helpen, boodschappen voor elkaar doen? Weer een extra gevoel van community zin ontwikkelen? Gaat Hugo De Jonge weer zeggen dat mensen in de zorg een bonus krijgen om dat vervolgens heel erg uit te kleden? Wat gaan we trouwens tegen de zorg zeggen? Dank je wel? Dank je wel dat je met gevaar voor je eigen leven mij verzorgt?

virus corona covid-19 covid-20

Gaat de horeca het trekken, bestellen we massaal afhaal maaltijden? Trekt de evenementen sector dit? De kermissen blijven die open? Als die in de herfst en wintermaanden er al waren? Wat gaat dit met de economie doen? Blijf jij je baan houden?

Gaan we massaal weer thuiswerken, nemen we 1,5 meter afstand goed in acht en dragen we mondkapjes zonder dat het bij de wet verplicht is? Wassen we onze handen nog steeds schraal en volgen we de opgedragen regels? Of wachten we tot alles bij wet is geregeld?

Ik heb er een treurig gevoel over, de polarisatie groeit. De tegenstellingen worden groter en groter. De ene denkt dat het Covid virus een verzinsel is om ons af te leiden van afschuwelijke zaken zoals macht en pedofilie, de ander vindt het een griepje, daar overlijden mensen ook aan. De NOS is er om ons te indoctrineren, alhoewel ik wel graag zou zien dat in actualiteiten programma’s er wat meer voor -en tegenstanders te zien zouden zijn.

wat ik nog steeds niet begrijp

De volgende vindt sowieso dat we beperkt worden in onze vrijheid. Dat ligt er natuurlijk wel aan hoe jij vrijheid interpreteert. Ik ben nog steeds vrij ook al ben ik thuis, ik schrijf blogs (die in China gelezen wordt , wie zal dat zijn?) ik mag mijn ongezouten mening geven, ik kan zelfs iets naars over Rutte zeggen als ik wil… dus wat is beperken van vrijheid?

Natuurlijk ligt het voor onze kinderen en jongeren heel anders, die ervaren vrijheid als naar buiten gaan en elkaar ontmoeten. Die ervaren alles nu als beperkt, en ze worden natuurlijk ook beperkt, kijk eens naar onze studenten die nog steeds via internet hun scholing krijgen. Geen gezellige samen etentjes als je ergens alleen op kamers zit etc, De kinderen die geen verjaardagsfeestjes kunnen geven of bezoeken. En zo zijn er vele voorbeelden, dat is hun vrijheid. 

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is b3d82e78-41b2-4954-8f3c-c782e93ff5b8.png

Op het moment dat ik dit schrijf hoor ik dat in Den Bosch honderden demonstranten een mars lopen tegen de Coronawet, zonder afstand te houden of mondkapjes te dragen. Hoeveel besmette mensen zouden daar bij lopen die nu andere besmetten? Gelukkig is het buiten, dat scheelt weer.

De verschillen in de groepen wordt steeds venijniger, ik heb begrepen dat er al relaties stuk gegaan zijn, er ruzies in groepen vrienden is ontstaan. Sociologen verwachten dat er nog hele nare dingen gaan gebeuren door kleine groepen en individuen die dit weer aangrijpen om hun gelijk te halen of hun perverse wijze van protesteren ten toon te stellen.

Hoe komt het toch dat wij zo’n eigenzinnig volkje zijn? In vele landen op de wereld dragen mensen al maanden mondkapjes maar wij willen eerst bewijs zien of het wel of niet werkt, alsof al die miljoenen mensen allemaal achterlijk zijn. Gaan wij bij elke maatregel in discussie of het wel of niet moet, of er geen uitzonderingen zijn. En natuurlijk, als het jouw bedrijf hard raakt dan wil je dat niet, nee dat snap ik. Het recht op demonstratie hebben we de laatste maanden veelvuldig gebruikt, liefst zonder mondkapje en afstand houden. De kerken zitten vol, alhoewel ik nu hoop dat die zich ook aan de regels gaan houden, geen mondkapje, zingen, en denken dat God hen wel beschermd, (ik hoop dat ik niemand kwets.) zouden deze mensen wel door een arts geholpen willen worden? Een plekje op de IC willen hebben om hun te redden?

Mijn hart gaat uit naar alle mensen die inmiddels een geliefde hebben verloren aan dit virus, daar zijn ook mensen bij die met Corona patiënten gewerkt hebben.Mijn hart gaat uit naar alle mensen die met gevaar voor hun leven andere mensen helpen, en dan gaat dat verder dan alleen in het ziekenhuis.

Mijn hart gaat uit naar degene die hun baan kwijtraken, hun levenswerk zien kapot gaan. Ik leef zeker mee.

Maar heel egoïstisch, ik wil geen Corona, ik ben de doelgroep bij uitstek, onderliggende nare ziektes, overgewicht door medicatie, geen optimale natuurlijke weerstand. Ik kom niet op de IC, wil dat trouwens ook niet, wil ook niet naar het ziekenhuis maar de kans dat ik hier aan overlijd is groot. Kijk en dat wil ik nou graag nog wat uitstellen. Maar jij, degene die denkt dat het flauwekul is, brengt mij en mijn lotgenoten in gevaar…want het is maar een griepje…en daar sterven elk jaar mensen aan. 

Margriet

17 oktober 20202

Broers!

Afgelopen week waren twee broers hier in de tuin aan het werk. Ik bof met ze maar ze brachten met hun bijzondere humor mij terug naar mijn kinderjaren. De opmerkingen waren niet van de lucht. Zo regel ik altijd wat lekkers bij de koffie, verse soep en lekkere broodjes etc. Maar zo is het geintje, “ zo dat is de eerste keer dat we hier wat krijgen” en dat natuurlijk als de hulp erbij is. Of onze Margriet gaat onder curatele en mag geen plantjes meer in de tuin zetten , tot aan, heeft de buurvrouw geen tegels over? Dan gaan we het betegelen… ik laat het maar over me heen komen.

Ik ben opgegroeid met 4 broers, 3 boven mij en 1 onder mij. Was dat niet naar wordt er vaak gevraagd. Tja in mijn kinderjaren zeker niet. Ik voetbalde met ze mee, klom in de appelboom waar ik dan wel weer niet uit durfde. Speelde met ze mee, pijltjes schieten door de open ramen, sneeuwballengevecht, blikje trappen en al niet meer, Mijn ouders werden vaak aangesproken dat ik jongensachtige trekjes had…niet raar toch?

familie van Loon

Eigenlijk kwam het besef van méér broers pas wat later, Mijn oudste broer ging naar kostschool zo rond zijn 11 jaar geloof ik, dan ben ik 4 dus heb daar niet echt veel herinneringen aan, die herinneringen zijn van veel later. Eigenlijk draaide het vooral om de broer boven en onder mij. De een na oudste broer zat nogal vaak met zijn neus in een boek, die was voor mij schijnbaar toen niet zo interessant.(in tegenstelling tot nu) Daarbij was hij veel weg naar de manege waar hij van alles deed. Ook les geven begreep ik later.

Foto: collectie Regionaal Historisch Centrum Eindhoven 129868
Koningshof

Pas in mijn pubertijd werd het wat lastig, ook ik ging naar een kostschool maar was in tegenstelling tot mijn oudste broer (die toen alweer met frisse tegenzin in de militaire dienst zat) elk weekend thuis. Toen mijn vader overleed op een veel te jonge leeftijd (30 september zou hij 101 geworden zijn, maar hij is inmiddels al 46 jaar dood) kreeg ik ineens 3 vaders erbij en een jongste broer die mij ineens begon te beschermen. 

Ook ik ging op zaterdagavond uit, samen met een groep vrienden van de scouting. Zo rond de klok van  half twaalf, twaalf uur kwam ik bijna altijd wel een broer tegen die vond dat ik naar huis moest. Mijn argumenten dat ik niet alleen naar huis ging, ik met een groep was etc. Mocht niet baten. Ik moest mee. Ik had snel geleerd dat direct te doen. De betreffende broer bracht mij thuis, ik wachtte even tot hij de straat uit was , en ging dan weer terug naar het cafe waar de rest van mijn vrienden waren. In de hoop niet nóg een broer tegen te komen. Het was natuurlijk wel een groot voordeel dat we in het centrum woonden. 

Op de een of andere manier wilde ze me allemaal beschermen weet ik nu, toen vond ik het maar een vervelend trekje. Als kind was ik één van hen, ravotte ik er op los, pikten we gezamenlijk de koekjes uit de trommel, kregen we gezamenlijk straf.. Maar dat veranderde vanaf het moment mijn vader is overleden. Ze bepaalde nog net niet hoe laat ik thuis moest zijn of welke kleding ik zou dragen. 

Ik ben dus echt als enig meisje opgegroeid in een jongensgezin. Ik heb eigenlijk veel goede herinneringen aan mijn kinderjaren en jeugd. Dat kwam ook mede door mijn broers. En de ongemakken van de vaderlijke gevoelens, ach die waren goed bedoeld.

Hartelijk dank

Nu ben ik 64 jaar en komen 2 broers hier de tuin doen, ze werken stevig door, dezelfde broers hebben ook al geholpen met de renovatie van mijn huis, sjouwen vaak dingen voor me weg, repareren van alles, en komen met creatieve oplossingen, één ervan rijdt mij van arts naar arts… Ze weten niet half hoe blij ik met hun ben. En als ik dan poog ze te bedanken dan wuiven ze het weg…. Zouden dit nu vaderlijke gevoelens zijn of zijn het, net als ik, helpers… Mensen die graag een ander helpen zonder er iets voor te krijgen?

Margriet

28 september 2020

Als je ouder wordt, word je milder…toch?

En hoe zit het dan met flexibiliteit?

Ik ben de laatste tijd wat te vinden geweest in het Elisabeth ziekenhuis. Niet voor mijn gezondheid maar om mee te werken aan filmpjes voor nieuw personeel en verandering van procedures voor alle medewerkers. Ik vond het echt heel leuk om te doen. Vooral het nadenken over het onderwerp, wat wil je kwijt, wat vind je er van, wat zijn de plannen en hoe gaan ze er mee om. Daar ligt mijn passie, nadenken over en meewerken aan. Ik heb het al vaak gezegd dat ik vind dat vele mensen in ziekenhuizen zo’n behulpzame instelling hebben, ook de mensen van P&O of afdeling Zorgadviseurs, kwaliteit en veiligheid.

Cartoon digital photo camera with big lens and flash on tripod. Vector icon.

Afgelopen maandag ging ik weer, op naar het Elisabeth ziekenhuis in Tilburg. Ik ben daar niet geheel enthousiast over de parkeermogelijkheden voor invalide dus ik ga op tijd zodat ik een plekje dicht bij de deur kan vinden. Warempel ik heb geluk en schuif zo een plaatsje in. Veel te vroeg maar ach, muziekje aan en wat wordfeuten op de telefoon. In een mooi liedje van Art Garfunkel hield de radio er mee op. Er bekroop me al een akelig gevoel, ik herkende het…toch niet een lege accu hé? Ik probeer de auto te starten…prrrr prrrr tok. Oh helaas de accu is leeg. Het overkomt me de laatste tijd el vaker. Zou de accu stuk zijn of trekt er iets ergens veel stroom?

Gelukkig ben ik tegenwoordig voorbereid, ik heb namelijk startkabels…. Dus app ik een Tilburg wonende broer of die misschien rond half drie mij kan helpen. Hij kan…pff wat een geluk. Na de opname brengen de 2 die mij opgenomen hebben op de film mij naar de auto. Ze zijn behulpzaam. Gelukkig komt er naast mij een plaatsje vrij en mijn broer gaat daar met de auto staan. Motorkappen open, startkabels in de aanslag en op internet opzoeken wat je moet doen… wat handig is dat internet toch.

Helaas werkt het niet. Dus zei een van de medewerkers, zal ik mijn auto halen die heeft een sterkere accu.  Na eventjes komt hij terug en wil in de open plaats naast mij rijden. Voor hem staat echter een meneer te loeren op dat plaatsje, de vrouwelijke medewerker loopt naar hem toe en legt de situatie uit. Of hij even ergens anders wil gaan staan dat ik geholpen kan worden… 

grandma!

Het was een wat oudere man…hij zei….heeft die auto dan een invalidekaart? Nee zei de medewerkster..hij gaat haar even helpen…. Nou dan mag hij daar niet staan en rijdt zo de parkeerhaven in. We waren met stomheid geslagen… nog een poging om het uit te leggen maar helaas meneer was niet te vermurwen. Hij schoof nog wel zijn auto een klein stukje op (nou nou) zodat we er bij konden…  en loopt zo weg….

Gelukkig ging het net maar ook deze poging slaagde niet. Dus een garage gebeld. Toen startte de motor wel… of we hebben het niet goed gedaan of de kabels zijn dun. In ieder geval heb ik er géén verstand van.

Het moraal…Als je ouder wordt, word je milder zegt men toch? Geldt dit ook voor flexibiliteit? Helaas niet. Want in dit geval was de flexibiliteit totaal verdwenen en was het een loden deur…. Ik hoop dat als ik toch nog wat ouder mag worden dat ik toch milder en flexibel blijf…mocht dat niet zo zijn, wil je me dan waarschuwen???? Trouwens…ik heb een nieuwe accu….

Margriet

17 sept 2020

In de hoofdrol (eindelijk)

Het gaat dan eindelijk gebeuren, de spots gericht op mij….soon coming up in your Cinema…met Margriet in de hoofdrol..

Bestand:In de hoofdrol titel3.jpg

Haha dat klinkt geweldig maar het is natuurlijk iets anders. Ik ben gevraagd om mee te werken aan een filmpje van pak hem beet 2 minuten. Het filmpje gaat bedoeld worden voor nieuwe medewerkers van het Elisabeth Tweesteden Ziekenhuis, (ETZ). Ten eerste voel ik me vereerd om mee te mogen werken aan een introductie van nieuwe medewerkers. Voor Corona deden ze het anders, maar ook nu is de creativiteit groot en wordt het op een andere manier opgelost. Ten tweede werk ik graag mee aan verandering en scholing.

Vanmiddag heb ik een gesprek gehad met een van de organisatoren van de Afdeling P&O. Wat is de bedoeling, wat wordt er van mij verwacht etc. je voorstellen en welke ziekt(en) heb je, wat zijn je ervaringen etc. En werd er nog gevraagd, wat zou er in moeten wat jij belangrijk vindt. 

Het wordt een soort interview en ik ga daarvoor ook nog in een bed liggen…allerlei shotjes worden er opgenomen om tot een kort filmpje te komen. Er is nog iemand die meewerkt, weet niet of ik die ga ontmoeten, maar zei ze, de hoofdrol is voor jou! Wat een eer.

heel veel kletsen Blond Amsterdam, High Tea, Bff, Haha, Vriendschap, Beste Vrienden, Schetsen, Etsen, Teksten

Het zal niet meevallen, met alleen vertellen wat ik mankeer kan ik makkelijk 2 minuten vol kletsen, want zoals een Brabander betaamt verpakken we dat graag. Maar ik denk dat ze de essentie er wel uit zullen halen. En anders moeten ze er maar flink op sturen.

Wat ik wel belangrijk vind is dat er op een bepaalde manier er uit komt dat ik zoveel respect heb voor de mensen die in een verzorgend beroep werken. Als ik weer eens op de afdeling interne lig zie ik genoeg waarvan mijn tenen krullen. Patiënten die totaal op zichzelf gericht zijn, het personeel (niet alleen de artsen of de verpleegkundige maar zelfs de voedingsassistentes. Schoonmaak en ook de medepatiënten etc.) niet makkelijk maken of soms grofweg onbeschoft benaderen. Eisen dit of dat en claimen de verpleegkundige of arts.

Ik vind dat lastig, laten we duidelijk zijn ik lig daar ook niet voor mijn lol, maar hoop er maar beter vandaan te komen dan dat ik er in ben gegaan, zelfs als ik flink ziek ben of pijn heb kies ik ervoor om mee te gaan met de flow. Je hebt namelijk een keuze… meegaan met de flow en het beste er van maken en hopen dat je snel weer thuis in je vertrouwde omgeving bent of… de dwarsligger zijn waardoor je het jezelf niet makkelijk maakt maar de ander ook niet. Ik snap dat niet iedereen de mogelijkheid heeft en als je glas je hele leven halfleeg is geweest wordt hij in een opname echt niet halfvol. Maar gewoon fatsoenlijke omgangsvormen voor verzorgende of mede patiënten mag je op zijn minst verwachten, en ik voeg daar het woordje respect graag toe.

AV_normen_waarden_rebelleren.jpg

Maar het gaat dus gebeuren, donderdag moet ik om 9 uur (dat wordt vroeg opstaan…pff) in de hal zijn waar ik word opgehaald (duimen dat er een invalidenplaatsje dicht bij de ingang te vinden is, maar dat is een andere blog) Rond het middaguur zijn we klaar met de opname, dan gaan zij plakken knippen en scheuren  en komt er hopelijk een filmpje uit die ze nu voor ogen hebben,

Ik wacht af, ik heb er gewoon erg veel zin in…..

Je kan nu nog een handtekening vragen, ze zijn nog gratis (lol)

Margriet

7 september 2020

Zuurstof is geen sonde (zonden)

Sinds maanden ben ik uit eten geweest. In de open lucht, alles keurig Corona proef. tafeltejs van 2, en mooi uit elkaar.

Samen met iemand die me heel dierbaar is geworden zaten we aan een tafeltje. Er waren nog meer bekende en er hing een geweldige sfeer. Het was een vegetarische maaltijd. Nu probeer ik al een tijdje wat minder vlees te eten maar ben zeker geen vegetariër maar denk dat alle beetjes helpen.

Ik had van te voren aangegeven dat ik kleine porties eet…want mijn maag kan het niet handelen anders. Als eerste kwamen er amuses van erwten en weet ik wat maar het was zalig. Eigenlijk zijn amuses echt iets voor mij, niet te groot, niet teveel.

Daarna kom het volgende gerecht, het werd me eigenlijk al wat teveel, maar het smaakt zo vreselijk lekker dat ik wat meer at dan wat goed voor me is. Ik liet wat staan. De kok kwam langs om te informeren of het allemaal naar wens was. Het was een pop-up restaurant dus knap dat ze het zo goed geregeld kregen. 

Hij zag dat mijn bord niet leeg was en vroeg of ik het niet lekker vond. Ik zei hem dat ik gevraagd had om kleine porties. Maar dat ik er vanuit was gegaan dat ze me wel kennen daar en dat dan wel zouden doorgeven. Niet bleek minder waar. Er was ook een man met zuurstof, ze dachten dat dat de sonde was en die man had dus de kleinere porties gekregen…. 

De kok is direct naar deze meneer gegaan en hem zijn excuses aangeboden, echter had de man er van genoten en gelukkig niet een probleem gemaakt van de grootte van de porties. “Het was voldoende zei hij….”

Er volgde nog meer gangen en gelukkig waren die kleiner, maar alles was echt lekker, ik heb geen vlees of vis gemist. Je kon zelfs van te voren aangeven als je veganistisch je maaltijd wilde…wat een service.

Toen mijn sonde nog in mijn neus zat, hoorde ik vaak de voorbijganger zeggen, zo jong en nu al aan het zuurstof. Nu hij in mijn buik zit en de de slang onder mijn trui of jurk uitkomt hoor ik ”als ik een katheter had ging ik niet de straat op” . Onwetende mensen die in mijn optiek geen handige opmerkingen maken. Ik maak me er niet meer boos om, zegt alles over deze mensen, en als ze het hardop zeggen kunnen ze toch ook bedenken dat het gehoord wordt? ook door iemand met hoortoestellen?

De dokter wil

Maar bij deze maaltijd was het anders, ze zagen de man, met zuurstof en een rollator, wat vermagerd…dan denk je toch niet aan mij? Vol, heel vol, door medicatie altijd er goed uitziend en een mooi getinte huid alsof ik net op vakantie ben geweest….nee ik begrijp het wel…………………..

een eventuele volgende keer ga ik het vooraf nog een keertje zeggen..

Margriet

30-08-2020

Doet “ie” het niet of doet “ie” het wel?

Eenmalige 1000 euro netto voor zorgverleners als dank voor hun inzet tijdens de Corona crisis.

Een mooi bericht van minister Hugo de Jonge. “ We willen onze waardering en dankbaarheid op die manier uiten” zei de Jonge.

En daarmee maakte hij vele zorgverleners blij, immers 1000 euro netto op hun salaris die toch al onder de maat is, is een geschenk. Intussen hoopte de diverse zorgverleners dat er ook wat met hun salaris zou gebeuren, immers hebben vele mensen geklapt in maart. Maar dat blijkt een utopie te zijn.

De bonus is vooral bedoeld voor verpleegkundigen, verzorgende en ondersteunende diensten zoals de huishoudelijke hulp. Veiligheidshalve voegt de Jong er aan toe dat we gezamenlijk de kosten zullen betalen, dus ook jij en ik. Zo’n slordige 800.000 mensen zouden mogelijk in aanmerking komen. Dat is dan 800 miljoen euro. Even voor de vergelijking, de KLM krijgt een ondersteuning van 3,4 miljard euro als garantstelling en om het bedrijf boven water te houden. Wie gaat die kosten betalen? Ik denk Minister de Jonge dat ook wij als burgers die gaan betalen….of in ieder geval een groot deel er van. Uiteindelijk betalen burgers en werkgevers etc. de kosten van de overheid.

Maar terug naar de bonus van de zorgverleners. Al snel bleek er onduidelijkheid. Sommige zouden hun recht op tegemoetkoming  van zorg-en kinderopvang daardoor kwijt raken en op het einde van de rit meer moeten betalen en dus minder inkomen. Er zou naar gekeken worden maar veel duidelijkheid is er nog niet. Wat wel duidelijk werd is dat artsen die meer dan 1 ton per jaar verdienen er niet voor in aanmerking komen. Maar goed daar past het Zaans Medisch centrum wel een mouw aan er is aan leidinggevende een bonus uitgekeerd. Je begrijpt dat de mensen die met de handen aan bed of vloer staan hier woedend over zijn.


De minister wordt er denk ik wat zenuwachtig van en poetst zijn kleurrijke schoenen eens op. Om duidelijk te krijgen wie er een bonus krijgt moeten de werkgevers het maar gaan verdelen.  Of nog sterker, ze moeten het gaan aanvragen voor hun medewerkers, Ook dat  stuit op weerstand. Want zegt de werkgevers, het is niet aan ons om te bepalen wie in aanmerking komt en wie niet. Onduidelijkheid alom. Wie krijgt nu wat? Krijgt de thuiszorgmedewerker die zonder bescherming bij de mensen over de vloer komt iets? Of de huishoudelijke hulp die zorgde dat mensen niet vervuilde, ook zonder bescherming hun werk uitvoerden?

Krijgen dadelijk de mensen die op een corona afdeling hebben gewerkt, met beschermende kleding  aan wel een uitkering en de verpleegkundige die de gaten in het rooster vulden omdat collegae werden ingezet op IC en andere afdelingen het niet? Heeft de  voedingsassistente op een Corona afdeling meer rechten? 

Nu ik hier in het ziekenhuis ben gaan veel gesprekken over de Corona crisis uit het recente verleden en de nieuwe golf die ze weer verwachten. Een verpleegkundige zei, op de IC was alles wel heel duidelijk. Je had je eigen bril, eigen beschermende kleding en kast etc. Maar op de afdeling, waar ook mensen lagen met mogelijk Corona, daar was het een beetje van zoek het maar uit. We deelden de beschermende kleding en brillen. Dat vond ze heel wat enger dan op de IC

We hebben natuurlijk te maken met een nieuw virus waar niemand nog echt weet hoe en wat, dat geldt ook voor het werken in een ziekenhuis of bij de thuiszorg of voor de medewerkers van diverse soorten tehuizen. Eigenlijk maakt de onduidelijkheid het zo onbegrijpelijk, de een wordt er moe van de ander boos en opstandig. De volgende denkt dat de overheid alles verzint om ons onder de duim te houden. Sommige geloven zelfs dat buitenaardse wezens de wereld komen overnemen,

Mondkapjes wel of niet, 1,5 meter wel of geen onzin, een bonus voor zorgmedewerkers wel of niet etc. Corona houdt me in ieder geval nog steeds bezig, ik ben er nog echt bang voor.

Ik ben benieuwd hoe we verder gaan, wie de bonus krijgt, wat we gaan doen als er een tweede golf komt, gaan dan weer met z’n allen klappen? Zouden de mensen die er voor in aanmerking komen (wie dat ook gaat bepalen) geld ontvangen voordat ze weer topsport gaan bedrijven? Want zeggen ze hier in het ziekenhuis die tweede golf dat gaat gebeuren. Zouden de regelingen duidelijker worden zodat de weerstand misschien wat minder wordt? Het is afwachten,,,,, en duimen dat het allemaal mee gaat vallen, wie er gelijk heeft dat weet ik niet, maar dat de bonus moet uitgekeerd worden weet ik wel… ze leveren hier bijna altijd al 100% en in de corona crisistijd was het allemaal extra…

Ik wacht af

Margriet

9 augustus 2020

soms zit je met een dilemma

Op de een of andere manier tref ik het wel met de kamergenoten in het ziekenhuis. Ooit naast een mevrouw gelegen die de boel op stelten zetten en maar schreeuwde dat de artsen en verpleegkundige geen verstand hadden. En dat zij gediscrimineerd werd, het was een Hollandse vrouw hoor

Americans for Limited
Government
©2020 Creators.com
A

Ooit op een kamer gelegen met racisten, die zichzelf als superieur ras beschouwde. De toenmalige lieve Antilliaanse of Surinaamse vrouw die koffie kwam brengen was doelwit. “ Eens kijken of dit zwartje in staat is om zwarte koffie te brengen zonder te knoeien”. Je snapt dat ik dus pissig werd. De Duitse verpleegkundige moest alles maar grondig doen en vooral de fietsen terug brengen etc etc. Ik kon ook niet aan de tafel erbij zitten de man legde daar demonstratief zijn been op…ik moest niet lachen om hun humor… Op de laatste dag heb ik er wat van gezegd, en werd het in alle toonaarde ontkent, één mevrouw zei, ach het is een grapje… De dietiste vroeg of het niet beter was om nog een dagje te blijven om de (nieuwe) sonde uit te proberen, ik zei…nee ik heb net ruzie gemaakt ik moet weg…

Gelukkig ook wel op kamers gelegen met normale mensen maar ik tref dus vaak de bijzondere mens.

Nu lig ik op een kamer waar eerst een vrouw lag die niet bijster slim was. Ze had voor het eerst suikerziekte maar dat begreep ze niet helemaal. Het voordeel was zeker dat deze vrouw een dosis humor had waardoor ik geregeld moest lachten. Het was een Jantje huilt, Jantje lacht mevrouw (Heet het dan Jantine?). De ene keer mistte ze haar hondje dan haar moedertje, dan had ze pijn en 2 minuten later was ze weer kiplekker….Ze zei op de vierde dag tegen haar kinderen, ik moet hier nog wel wat weekjes blijven, de volgende dag ging ze naar huis.

Nu heb ik een buurman, hij vloekt en hij tiert, ik leer nieuwe combinaties zelfs hele nieuwe scheldwoorden.. Nu probeer ikzelf zo min mogelijk te schelden en als ik het al doe is het meestal op mijzelf als ik iets verkeerd doe…maar dan zit het in de categorie “ Chips en verdorie” heel soms ontsnapt er een andere krachtterm maar dat is echt zelden. Hij heeft de bel ook gevonden en belt om de haverklap, hij vraagt dan niks maar zegt “ servet”. Of “rietje”. Of zegt “opruimen”. 

Deze man kan in één zin, diverse scheldwoorden gooien in allerlei combinaties, er zijn erbij, scheldwoorden dus, die mij rode oortjes geven. Iheb er wat van gezegd maar hij lacht het weg.

Tijdens het eten boert hij erop op los, terwijl hij met krachttermen aangeeft dat de verpleegster die net zijn brood gesneden heeft, een @#@#@muts is (censuur), of over zijn dochters die werken en niet zomaar kunnen komen @#$ stank voor dank dat @@@@volk

Gisteren zei een verpleegkundige tegen de man die de hele dag in bed ligt en die ze trachten te stimuleren, morgen eet u aan de tafel…ja maar zei hij, daar zit al een mevrouw, . De verpleegster zei… er staan meerdere stoelen dus morgen aan tafel. Ik kreeg de schrik te pakken, ik ga niet eten tegenover een boerende en scheldende man,,,, en gaf dat door aan de voedingsassistente…….

Spreekt uw kind al youtubes?

.

Vandaag is hij ziek, en moet hij braken en dat gun ik niemand, je bent hier om beter te worden en niet om zieker te worden. Maar ook dat braken gaat net als het boeren en schelden hard, heel hard….

Nu weet ik het niet meer, hoor ik hem nu liever schelden en boeren of braken?Ik kan niet kiezen…. Het goede nieuws is dat hij nog niet aan tafel heeft gezeten 🙂

Margriet

7 augustus 2020

Meneer Rutte?

Ik lig weer eens in het ziekenhuis voor een soort onderhoudsbeurtje. Niet ernstig ziek maar ter voorkoming van. Ik vermaak me wel hoor, teken en kleur wat en ben begonnen met handletteren, dat zijn sierletters maken…dat valt dan weer niet mee

Ik merk dat ik de gang van zaken op deze afdeling wel ken. In de vroege ochtend ontbijt en de controles, je bloeddruk, temperatuur etc. Ik steek al automatisch mijn arm uit voor de bloeddruk, verwijder mijn hoortoestel voor de temperatuur en geef mijn vinger voor de controle van de zuurstof, een beetje aangeleerd gedrag. Gisteren vertoonde ik echt gehospitaliseerd gedrag. De infusen moesten een schone lijn krijgen en de verpleegkundige opperde om dan even te gaan douchen zonder slangetjes, dus vrij van de paal die je overal mee naar toe sjouwt, Heerlijk gedoucht zonder de infuuslijnen en ook de sonde had ik afgekoppeld. Echt fijn.

Na het afdrogen kleed ik me aan.  Onderbroek aan en broek aan, BH en trui kunnen niet omdat daar de infuuslijnen eerst doorheen moeten. Ik bel voor hulp. De verpleegkundige vraagt, wat kan ik voor je doen? Ik zeg aankleden. Aan haar pretogen zag ik dat ik iets heel doms zei…er waren geen infuuslijnen dus ik kon mezelf aankleden. We moesten er hartelijk om lachen maar het schaamrood stond op mijn kaken.

Naast me op de kamer ligt een humoristische vrouw, die helaas naast allerlei beslommeringen ook nog een ontsteking in haar voet heeft. Lopen is geen optie. Dus heeft ze naast haar bed een po-stoel. Dat liep vanmorgen wat minder goed af…ze heeft diaree van de antibiotica en dat ruikt erg onfris…had ik net mijn ontbijtje voor mijn neus…. Daarnaast snurkt ze al van kinds af aan, en dat doet ze hard…ben ik blij dat ik slechthorend ben…ik heb er geen last van.

Tijdens de opname werken er diverse verpleegkundige die mij kennen ( Ik ben een BZG-er, een Bekende Ziekenhuis Ganger) en diverse die mij nog niet zo goed kennen. Het valt op dat ze allemaal lief zijn. Eigenlijk telt dat ook voor alle mensen die ons voorzien van een natje en een droogje. Er zit in dit team ook veel humor, en zoals je weet houd ik daar wel van.

Opvallend is dat eigenlijk bijna iedereen hard zie werken. Ze lopen letterlijk de benen onder hun billen vandaan, hebben tijd, tenminste dat maken ze, voor een praatje. Hoe later op de dag hoe meer tijd men heeft. Er ontstaan mooie gesprekken, hele mooie gesprekken. In december heb ik nog meegewerkt aan een symposium en daar herkennen degene die ik wat minder ken me weer van. Bijzonder dat zoiets is blijven hangen. Nu was de spreekster voor mij ook heel nadrukkelijk, ze was boos en teleurgesteld en vertelde dat met veel emotie, haar dochter deed daar nog een schepje bovenop. Ze had Addison en ervaarde de ziekte als een naar monster. En de artsen en verpleegkundige deden het allemaal niet goed. Ook ik heb Addisson (googelen) en vind dat ook niet echt feestelijk, ik herken me alleen niet in haar boosheid of haar mening over het zorgteam.

In de gesprekken komt vaak Corona als onderwerp naar voren. Ze, de medewerkers, hebben allemaal een extra beentje voor gezet, waren blij met het applaus en de aandacht die hun beroepsgroep eindelijk kreeg. Maar zeggen ze, het lijkt wel of de hype weer voorbij is. Mensen zitten weer hutje mutje op elkaar en gaan weer overal op vakantie, ze houden hun hart vast. Wat echt pijn doet is dat de beloning nog steeds onder de maat is. Ze zien andere bedrijven miljoenen en miljarden krijgen om het bedrijf boven water te houden, maar voor hen komt er mogelijk een kleine eenmalige bonus. 

We zijn niet meer in beeld, zei een van hen, we worden niet meer gezien.

Petitie voor de zorg

Vanuit mijn positie, opgenomen in het ziekenhuis zie ik het wel, hele hardwerkende mensen die het beste voor hebben met hun patiënten, die hun hart geven om het zo goed mogelijk te doen…Meneer Rutte een kleine percentage verhoging moet toch kunnen? Ik weet het de zorgkosten rijzen de pan uit, maar wellicht kan er eens goed gekeken worden naar de organisatie structuur,.. want er zitten duren mensen veel te verzinnen war het niet altijd een verbetering is.

Margriet

3 augustus 2020

Goed voor wie?

Telkens vraag ik me af, goed voor wie?

Er veranderen geregeld dingen die mij ook treffen, maar waarom worden die veranderingen doorgevoerd? Voor wie is het goed? Of doen we het vanuit wantrouwen? Onduidelijkheid of denken we dat elke verandering ook een verbetering is? 

Ik zit bij een “service apotheek”. Dan ga je er vanuit dat service voor de klant is..toch? In Waalwijk pakken ze het anders aan. Daar hebben de apotheken samen een soort “inpak centrale” geopend. Als je herhalingen hebt dan gaat dat naar de “inpak centrale”, daar pakken ze het in en dan gaat het naar je eigen apotheek. Dat duurt dan enkele dagen. Heel slim natuurlijk, want je weet bij herhalingen al van te voren dat je nieuwe medicatie nodig hebt en overbelast je niet de apotheek assistent(e)  Tot zover geen probleem.

Wat je dus moet doen is op tijd bestellen. Nu had ik insuline nodig maar dat had ik naar het info adres gemaild. Er kwam maar niks (in verband met corona laat ik het thuisbrengen, maar de meeste mensen halen hun medicatie) en na 5 dagen toch maar even gebeld (waar ik een hekel aan heb). Had ik dat niet naar dat adres moeten sturen maar naar “vragen@..etc.” Dus geen insuline. Gelukkig waren de medewerkers zo flexibel om nog wat bij een andere apotheek te regelen. Die fout maak ik dus niet meer.

Maar als je nu van een arts komt met een recept en je gaat naar de “service apotheek” dan geef je je recept en dan zeggen ze dat kan je vanmiddag of morgen op komen halen afhankelijk van het tijdstip dat je dit aanbiedt.…En dat vind ik raar. De enige medicatie die je nu rechtstreeks meekrijgt is antibiotica en pijnstilling en er zullen zeker nog wat uitzonderingen zijn. Een vriendin werd boos want die moest de volgende dag weer vrij nemen omdat de apotheek pas opengaat als ze werkt en gesloten is als ze thuis komt. 

Van dit systeem krijg ik een heel hoog paarse krokodil gevoel. Jouw recept gaat nu naar de inpak centrale ,dan komt het weer terug bij jouw apotheek en de apotheek assistent kijkt na en geeft het in de namiddag of de dag erop aan jou. De apotheek assistsent is dus een soort doorgeef persoon geworden met een controle functie… en jij mag 2 keer in plaats van 1 keer naar de apotheek. Voor wie is dit goed? Volgens de apotheker is het functioneel en voor de klant is het extra werk… waar staat nu dat woordje “service” nu voor?

Bij een instelling die zorg aan huis levert worden ook weer wat zaken veranderd. De medewerkers die bij je thuis komen helpen moeten binnenkort gaan inchecken. De klant krijgt een pasje. Als de medewerker komt dan moet hij of zij dat pasje scannen met hun telefoon zodat er geregistreerd wordt hoe laat iemand is gekomen. Ze moeten dat pasje ook weer scannen als ze weggaan. Een soort tijdklok zeg maar. Nou heb ik altijd de indruk dat een werkgever zijn personeel niet vertrouwd  met zo’n systeem. Het is ook niet zo dat de medewerkers de tijd die ze langer blijven extra betaald krijgen heb ik begrepen.

Eigenlijk word ik nu gedwongen door dat pasje mee te werken aan een systeem waar ik de kriebels van krijg. Immers zegt het helemaal niets . Iemand start op tijd, drinkt de hele tijd koffie met mij in plaats van het werk te doen, of werkt ergens langzaam maar  “klokt” netjes op tijd uit,…fantastische medewerker voor de organisatie, maar klopt het wel?

De medewerker zal een app moeten downloaden zodat die registratie mogelijk is, komt er ook een GPS volg systeem in? Ik vraag me dus oprecht af voor wie dit goed is..de cliënt? Dat geloof ik niet. De cliënt wordt er niet beter van maar krijgt eerder het gevoel te moeten controleren. Bij mij komen de helpers echt wel eens 5 minuutjes later, maar gaan vaak veel later weg dan de bedoeling is. Zou het niet meer moeten gaan over de tevredenheid van de klant? Ik hoor de organisatie al roepen, meten is weten, maar ik vraag me altijd voor wie meet je? En wat weet je dan?

Misschien zou zo’n organisatie eens te raden moeten gaan bij de klanten. Ik heb echt 2 gouden medewerkers, die misschien wel eens  iets te vroeg of te laat komen, maar altijd later weggaan… of die soms even eerder weggaan omdat het nodig is en in de avond terug komen. Volgens mij stimuleer je de medewerkers meer met vertrouwen dan met wantrouwen.

Wat is nu de meerwaarde voor de klant?

Ik zie hem niet

Margriet

30 juli 2020

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑