2025 was voor veel mensen een bewogen jaar. Oorlogen die blijven schuren aan je hart. Nare moorden, familiedrama’s, verhalen die we horen en alles wat we níet horen. Het roept vragen op en soms ook machteloosheid.
Maar 2025 was óók een jaar van mooie dingen. Van vriendschappen die ontstonden. Van mensen die samen zochten naar oplossingen voor ziekte, verdriet en problemen. Het was voor mij het jaar waarin ik me extra bewust werd van hoe een bofbibs ik ben, dat ik leef, dat ik er nog ben en dat ik mag blijven bijdragen aan de samenleving.
Tegelijkertijd was het ook het jaar waarin ik moest erkennen dat mijn gezondheid fysiek achteruitgaat. Dat is confronterend. Maar mijn hoofd doet nog volop mee en daar maak ik dankbaar gebruik van.
2025 bracht ook iets heel bijzonders, de documentaire DoodGelukkig. Samen met Casper Klarenbeek mocht ik hierin de hoofdrol spelen. De documentaire werd gemaakt door Lieke Potters en Marieke Hanegraaf. Twee jonge makers die mij uit mijn comfortzone haalden. Ik kijk niet graag naar mezelf, maar zij hielpen me die drempel over. Daar ben ik hen oprecht dankbaar voor. Het bracht me niet alleen mooie momenten, maar ook ruimte om na te denken over de dood. Over hoe je leeft, wat echt belangrijk is, en wat je misschien kunt laten. Geen bucketlist voor mij, wel wensen, dat het leven dichtbij blijft, bij mijn huis, bij de mensen om mij heen.
Ik besefte me dit jaar ook opnieuw hoe oneerlijk de wereld soms is. Hoe macht wordt misbruikt om anderen pijn te doen of ongelukkig te maken of te doden. Dat zien we wereldwijd, maar ook dichter bij huis. Het aanwakkeren van haat, het buitensluiten van mensen, het vernielen en aanvallen, dat past niet in een democratie. In een democratie zoek je samen naar oplossingen. De schuld leggen bij moslims of asielzoekers etc. is te makkelijk. Uiteindelijk begint het bij onszelf, hoe wij mens willen zijn.
En toch ga ik hoopvol 2026 in. Ik blijf geloven dat we vreedzaam kunnen samenleven. Dat we elkaar gelukkig kunnen maken, juist met kleine dingen. Dingen die niet te koop zijn, een groet, een vriendelijk woord, een helpende hand. Ik kies liever voor een compliment dan voor een sneer. En ik weet, op positiviteit bloei ik op.
Laten we dat meenemen naar het nieuwe jaar. Meer zachtheid. Meer aandacht. Meer menselijkheid.
Margriet
December 2025
Margriet's Blogs 
je blijft een bijzonder mens met een een positieve instelling, hier kan ik alleen maar bewondering voor hebben. En een prachtige documentaire.
LikeLike
dank Wilma, positiviteit past gewoon goed bij me ! Op naar een mooi 2026
LikeLike