Gelukkig heb ik geen Misofonie

Heeft u last van heftige emoties die bij u worden opgeroepen bij het horen van bepaalde geluiden zoals bijvoorbeeld smak- en slikgeluiden? En zijn deze emoties zo heftig dat u ze gaat vermijden en het effect heeft op uw functioneren? Dan kan het zijn dat u Misofonie heeft. Schrijft een arts op een site… nou dan heb ik géén Misofonie, maar complexfonie of zo want ik word geïrriteerd door hele andere geluiden zoals snurken, scheten laten, kreunen en steunen.

Nu kan daar iemand natuurlijk niks aan doen, dat hij of zij snurkt. Zijn of haar darmen moet ontluchten… kreunt en steunt in zijn of haar slaap. Maar ik word er wél geïrriteerd door. Vannacht was zo’n nacht, ik word meerdere malen per nacht wakker gemaakt om mijn bloedsuikers te prikken… de verpleging doet dat met zachte hand.. Alleen ik schrik me telkens een hoedje. En zij schrikken dan weer van mij. 

Zoals vele weten ben ik slechthorend en in de nacht heb ik mijn hoortoestellen niet in. Dan weet je weer hoe slecht je hoort. Maar elke nacht hetzelfde liedje, ik schrik me rot , ben gedesoriënteerd en daar staat een of twee mensen in witte kledij…die direct beginnen te praten… ik doe mijn best om te horen wat ze zeggen, maar dat is tegen dovemansoren gezegd. Ik versta er echt niks van…. Hopeloos zeg ik….Ik ben doof en wijs naar het tafeltje met daarop het doosje met mijn hoortoestellen. Maar ik ben helemaal niet doof ik ben slechthorend… stom dat ik zoiets zeg. 

Na het inproppen van mijn “oortjes” kan ik het weer verstaan. Prik mijn bloedsuikers , doe mijn hoortoestellen uit en probeer weer te slapen. En dat ging best aardig de afgelopen week, tot vannacht.

Mijn nieuwe kamergenoot , snurkt er aardig op los, ik hoor het zelfs zonder hoortoestellen en prijs me direct rijk met de gedachten, wat heerlijk dat ik slechthorend ben. Ze kan niet ver lopen, heeft iets aan haar been, dus ook een po-stoel naast het bed. Doordat ze goed drinkt en een infuus heeft maakt ze meerdere malen gebruik van de po-stoel. De urine klettert hard in de ijzeren po…ik krijg er kippenvel van. De darmen moeten duidelijk ontlucht en het gaat allemaal heel hard, ik word er wat onpasselijk van. Ze kan er niks aan doen, het is gewoon zo, maar ik….ik kan alleen maar blij zijn dat ik slecht hoor…want stel je voor je hoort goed, dan zat je de hele nacht rechtop in bed.

Het grappige is dat mijn kamergenoot zegt dat ze slecht geslapen heeft. Nu zal ze best vaak wakker zijn geweest door mij, maar aan haar snurken te horen viel ze zo weer in slaap. De nacht ging dus niet echt goed. Om 5 uur geef ik het op en ga eens kijken of ik op de tablet wat spelletjes kan doen. Om 8 uur doe ik mijn hoortoestellen in….ik kan me zo voorstellen dat goed horende mensen hoorndol worden van deze geluiden. Helaas slaapt ze overdag ook veel en snurkt ze er aardig op los….

Margriet

November 2019

leven is een leerschool

Zo nu en dan ga ik uit logeren, niet dat ik het leuk vind maar omdat het even noodzakelijk is. Ik ben nu in het Tweestedenziekenhuis in Tilburg. De afdeling interne en oncologie zijn samen gegaan. Uiteindelijk zijn het allemaal internisten die een specialisatie hebben , specialist in oncologie, specialist in endocrinologie, neurologie etc. Het eindigt in ieder geval allemaal op “gie”.

Alleen bij de ingang zijn ze vergeten het bordje aan te passen, daar staat met grote letters “oncologie”…..(?) Voor sommige mensen die voor de interne geneeskunde komen is dit soms schokkend. Ik begreep dat enkele zelfs denken dat ze ergens een carcinoom hebben maar dat dit (nog) niet tegen hun verteld is….

Maar goed ik denk dat ze dat bordje nog wel gaan aanpassen. 

Ik mag wel zeggen dat ik een ervaringsdeskundige ben…krijg steeds meer inzichten in het reilen en zeilen van een afdeling, maar nu vernam ik dat ik op een TOF kamer lig…. Dat is nieuw voor mij. Navraag leert me dat dit de kamers zijn waar leerling verpleging de scepter zwaaien onder auspiciën van een coach, een gediplomeerde verpleegkundige. TOF staat voor Teaching On the Floor… nu denk ik dat ze de verpleegkundige bedoelen die “teachers” zijn en de leerlingen de “ learners”. 

Er was al iemand die opperde dat het dus beter geen TOF kamer maar LOF kamer kan heten, (Learning On the Floor) en als je dat dan ook nog eens uitspreekt als LOVE, klinkt het mij als muziek in mijn oren.

Ik vind het een mooie ontwikkeling, praktijk en theorie komen samen en de leerlingen krijgen de kans om het geleerde in de praktijk uit te voeren zonder dat een andere (gediplomeerde) het goedbedoeld  overneemt. Ik zie de leerlingen bloedserieus hun (aankomende) vak uitvoeren. Durven vragen te stellen etc. He geeft vertrouwen voor de toekomst.

Wat ook een verandering heeft ondergaan is het eten. Je kan meerdere keren per dag eten bestellen, tussen de middag warm eten? Dat kan, robuuste boterham, prima, of een broodje huisgemaakte hamburger…allemaal mogelijk, elke dag wordt het menu aangepast. Voor mij is het een uitdaging omdat eten van bijvoorbeeld rauwkost niet mogelijk is, maar een lekker dikke robuuste bruine boterham ligt ook niet helemaal lekker in mijn maag. Samen met de diëtiste en de voedingsdeskundige van de afdeling komen we er wel uit hoor….beschuit gaat wel en vandaag ben ik er achtergekomen dat beschuit met vleessalade best lekker is…we blijven leren.

Ik had vandaag met de zaalarts een gesprek. Ik vind haar open en een prettige houding hebben, ze vertelde me dat ze dagelijks leert van de ervaringsdeskundige (de patiënten)  … heel mooi!

Eigelijk is het ziekenhuis een grote leerschool, de leerling leert, de coach leert, de professionele verpleegkundige leert, de diëtiste leert, de arts leert, en ik, als patiënt en zeker als mens leert ook…het leven is Een leerschool…

Vraag me nu af of ik in aanmerking kom voor een studiebeurs (grapje)

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑