Wat drijft jou zo?

en wat doet u ermee?

Ik schreef er al eerder over. In de week van 4-8 oktober is de week van de toegankelijkheid. Op diverse plaatsen in Nederland wordt hier aandacht aangegeven, ook in mijn woonplaats. Riep ik in een van mijn blogs op om met mij in contact te komen kan ik melden dat de gemeente Waalwijk dat gedaan heeft. Inmiddels zijn er gesprekken gevoerd en ben ik zitting gaan nemen in een werkgroep op weg naar een goed functioneren werkgroep die de VN resolutie nog beter tot uitvoer gaat brengen. Niet alleen de openbare gelegenheden maar ook plaatselijk. In dat laatste ligt nog een hele uitdaging. Hoe zou bijvoorbeeld het Kruidvat toegankelijk kunnen zijn voor rolstoelen maar ook voor doven en slechthorend, visueel beperkten etc. Wat zouden we kunnen doen aan de achtergrondmuziek die soms wel erg hard staat. De obstakels in de gangpaden etc.

Je ziet dat schrijven van een blog en daar ruchtbaarheid aan geven niet tegen dovemansoren is gezegd . Nu hoop ik dat het Elisabeth-Tweesteden-Ziekenhuis (ETZ) ook nog contact opneemt zodat slechthorende daar bijvoorbeeld ook televisie met geluid kunnen kijken of naar de radio te luisteren. Nog mooier zou zijn dat er op alle poliklinieken versterkers aanwezig zouden zijn zodat het gesprek met arts of verpleging soepel zou kunnen verlopen. Natuurlijk zijn er schrijf -en gebaren tolken en die hebben een zwijgplicht, maar soms zijn de gesprekken wel erg intiem.. Hoe fijn zou het zijn dat er dan een alternatief is. 

Soms voel ik mij de roepende in de woestijn maar nu heb ik in ieder geval wat resultaat. Kijken wat we werkelijk kunnen veranderen in Waalwijk en hopelijk ook het ETZ. Overigens gaat doof.nl ook nog aandacht aan dit onderwerp geven. Mooi resultaat toch?

Sommige mensen vragen aan mij waarom ik toch die drijfveer heb om bepaalde zaken aan de kaak te stellen. Nou eigenlijk is dat heel simpel. Ik hou niet van klagen. Natuurlijk kan klagen een functie hebben maar het geeft mij toch echt een beter gevoel om dingen te proberen te veranderen. Heel mijn leven heb ik gewerkt in het agogisch werkveld. (Agogiek is de leer van het begeleiden, aansturen of beleidsmatig mogelijk maken van veranderingsprocessen bij mensen opdat ze meer grip krijgen op hun leven. Deze sociale wetenschap bestudeert hoe mensen veranderen en geeft aanwijzingen over de manier waarop dit kan worden beïnvloed en begeleid.) Dus ik denk dat het daar vandaan komt. 

Ik kan niet zitten en toekijken, klagen. Daarbij ga ik er meestal vanuit dat mensen onwetend zijn, er niet aan gedacht hebben. Sinds ik in de werkgroep zit voor de VN resolutie en mensen zie met andere beperkingen heeft me dat zeker aan het denken gezet. Waar lopen zij tegen aan, wat is hun drijfveer. Ik ben er van overtuigd dat ze hun handicap hebben geaccepteerd maar kijken naar wat beter kan. Ach ik denk dat ik nog heel wat keren erover na zal denken en iets bedenken… Jij ook?

Margriet

20 september 2021

Toegankelijkheid

De wet toegankelijkheid openbare gebouwen tracht bij te dragen aan een inclusieve samenleving, door ervoor te zorgen dat ook mensen met een handicap of beperking (zelfstandig) openbare gebouwen kunnen betreden. Net als ieder ander.

Mooie wet toch? Ikzelf ben tegenwoordig ervaringsdeskundige op meerdere vlakken. Zo ben ik tegenwoordig rolstoelafhankelijk (wat een mooi scrabble woord) rij ik rond in een scootmobiel en draag ik buiten een bril ook nog hoortoestellen. Én ben ik chronisch ziek. Vraag me nu af of dit ook valt onder dubbel gehandicapten(grapje). 

Nu ik de het bovenstaande eens goed lees gaat het dus alleen over het kunnen betreden van een openbaar gebouw. Als slechthorende loop je vaak prima, uitzonderingen daar gelaten, maar kunnen dan vaak niet zelfstandig verder. Dus zo inclusief is deze wet niet, maar gelukkig zijn er nog meer wetten.

Wet gelijke behandeling handicap of chronische ziekte (Wgbh/cz)

Mensen met een beperking of chronische ziekte moeten net als ieder ander kunnen meedoen. Dit staat in de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte.

Kijk deze wet biedt alweer wat meer mogelijkheden. Maar eigenlijk is het toch te gek dat we overal wetten voor nodig hebben. Het zou toch zo moeten zijn dat iedereen die dat wil mee kan doen in de samenleving. Ik begrijp echt wel dat ik geen lid van de atletiekclub ga worden omdat ik graag wil hardlopen. Ik was ook niet van plan om te gaan hoogspringen. Want dat zijn irreëel verwachtingen. Gelukkig, tenminste dat denk ik, beschik over een gezond verstand en zet ik die graag in.

Wel heb ik nog steeds de drang om dingen te verbeteren. Dat wel. En dan niet omdat ikzelf daar zoveel hinder van ondervind maar omdat ik vind dat aan sommige onderwerpen wel wat meer aandacht gegeven mag worden. 

Ik woon in Waalwijk en de gemeente probeert echt een bijdrage te leveren. Ik weet niet of ze daarvoor aangespoord worden maar ze doen hun best. Ze zijn zelfs genomineerd voor de meest toegankelijke gemeente 2021 als je wilt stemmen dan kan dat hier Er zijn nog twaalf gemeenten over, dus ze hebben het al goed gedaan. 

Natuurlijk valt er nog veel te winnen. Zeker als het gaat om een hoorbeperking. Dat is vaak onzichtbaar, en alhoewel ik vroeger een button had met “ spreek duidelijk dan versta ik je beter, op mijn brommer en fiets een SH bordje had, wat ook hilarische momenten gaf, men dan ook vaak denkt dat je verstandelijk beperkt bent. Draag ik nu (bijna) niks waardoor het duidelijk is. Dus ik snap het wel dat de groep slechthorende en doven vaak een vergeten groep is.  Maar ik sta mijn mannetje wel. Ik heb al geschreven over de telefoon (ik haat telefoontjes). Ik kom met alle hulpmiddelen best ver, en ik heb ook niet meer de drang om alles te verstaan. Dat was vroeger wel anders. 

Maar ik wil wel zelfstandig mijn zaakjes kunnen regelen. En dan is er voor slechthorende en doven nog veel te winnen. Ook al zijn er mogelijkheden om hulp te krijgen van doventolken, schrijftolken, bel hulp etc.  je wilt het toch graag zelfstandig en alleen kunnen doen, een inclusieve samenleving is pas echt mogelijk als de mogelijkheden er zijn. 

Ik hoor vaak van andere mensen met een beperking dat er meer rekening met hun gehouden moet worden. Nu heb ik die mening en ervaring niet. Ooit zat ik in een groep mensen die gezellig aan het kletsen waren, de mensen werden steeds enthousiaster en hun stem volume ging omhoog. Een kippenkooi..ik versta er dan eigenlijk niks van maar laat het gebeuren. Toch was er één die boos op tafel sloeg en vond dat er met haar rekening gehouden moest worden. Iedereen weet dat ze slechter hoort,,,dus dan moet je daar rekening mee houden, vond ze. Nu had ze ook aan haar gesprekspartner kunnen vragen even naar een andere plaats te gaan, er was ruimte genoeg. 

Ikzelf heb er wat minder moeite mee, ik zag het enthousiasme van de aanwezige omhoog gaan, en hoorde dat ook. En ach, ik laat het gaan. Als het me echt te gek word dan ga ik liever weg. En dat vind ik niet eens erg. Ik begrijp dat andere niet telkens rekening kunnen houden, en ik vind ook dat dit niet hoeft. Bijna elk mens heeft wel iets waar rekening mee gehouden kan worden maar jij als persoon bepaald hoe je er mee om gaat. 

Ik zet liever mijn energie in om zaken echt te veranderen. Dus niet zozeer voor mijzelf maar meer voor het collectief. Zo hoop ik dat mijn gemeente Waalwijk mij vraagt om eens mee te denken voor verbetering voor slechthorende en doven. Of het ETZ (ziekenhuis) over het luisteren naar de TV via koptelefoon (Ooit gedaan, zo’n wegwerp koptelefoon op je speakers  van je hoortoestellen gezet? Niet te doen) Er zijn andere mogelijkheden en wellicht kan dat uitgevoerd worden.

Maar goed toegankelijkheid. Ik denk dat er veel aan gedaan wordt, het is nu aan de onzichtbare groepen om zich te roeren, en samen komen we er wel. Rome is toch ook niet in één dag gebouwd?

Margriet

12 augustus 2021

Telefoonterreur, bestaat dat?

Klachten Indienen (@KlachtIndienen) | Twitter

Het blijft een beetje vechten tegen de bierkaai, maar zoals het spreekwoord zegt, de aanhouder wint. Ik hoor niet helemaal goed maar met hoortoestellen lukt het me aardig, maar zoals vele slechthorende en dove mensen heb ik een bloedje hekel aan de telefoon. Telefoneren met de speaker van je mobiel precies op de ontvanger is heel onhandig. Gelukkig hebben de ontwikkelaars daar wel een goede oplossing voor. Tegenwoordig kan je bellen met bluetooth en komt het rechtstreeks op je apparaten binnen. Alleen moet ik nog een paar jaar wachten. Want die heb ik nog niet. Ik heb een mobiele ringleiding en daarmee gaat het aardig goed hoor. Maar dat ding heb ik niet de hele dag omhangen. Vroeger wel, toen ik nog werkte was ik er afhankelijk van. Maar sinds ik niet meer werk gaat die telefoon ook niet zo vaak. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik van het appen en mailen ben, en dan nog liever FaceTime dan de telefoon. 

Maar goed organisaties willen mijn telefoonnummer. Als je iets op internet invult dan moet daar een telefoonnummer bij. Anders kan je niet verder. Nu ben ik creatief en zet 0612345678 in. Maar dat hebben ze door dus wordt dat niet altijd geaccepteerd. Dan maar 0612345687, en hoop ik dat niemand dat nummer heeft. In het tekstblokje schrijf ik direct dat het telefoonnummer fictief is en dat ze dus niet moeten bellen en ik leg uit dat ik niet goed hoor. Het werkt wel hoor, soms , heel soms krijg ik dus een keurige mail. Maar bestaande organisaties die bij mij bijvoorbeeld klusjes komen doen hebben mijn nummer wel gekregen van de verhuurder en dan laat ik de telefoon afgaan. Voor ik mijn ringleiding om heb is het sowieso voorbij. In mijn voicemail leg ik uit dat ik blij word van een appje of mail (en natuurlijk geef ik mijn mailadres.) Echter denk ik dat niet iedereen even goed hoort, zonder dat ze doof of slechthorend zijn. Want ze blijven bellen… en ik blijf hopen op een mail of appje. Maar stel ik weet dat ik gebeld ga worden loop ik braaf met mijn ringleiding om, ik doe niet zo moeilijk. Grappig is dat je vaak wel alles via internet kan regelen en als er niets niet goed gaat kan je bellen naar…..tja.

Overigens is het als dove of slechthorende moeilijk om zichtaar te zijn. Sinds alle gemeente druk zijn met toegankelijkheid zie ik dat er veel verbeterd is en wordt gedaan voor mensen met een zichtbare handicap. Bijvoorbeeld in een rolstoel of blind. En het is natuurlijk geen afgunst van mij want ik vind het zo belangrijk dat je zelfstandig kan leven en diverse gebouwen toegankelijk zijn. Ik zie nog weinig zaken veranderen voor slechthorende. Vaak moet je aan een balie je verhaal doen met allerlei geluiden om je heen, concentreren is een vak. Door Corona zijn nu ook nog wat extra spatschermen neergezet, en dat is logisch maar werkt niet bij aan de vertaanbaarheid, laten we het maar niet over de mondkapjes hebben. Maar goed terug naar het telefoneren.

Soms hebben mensen ook geluk want ik luister graag naar muziek, ook als ik er met de scootmobiel op uit ga, en dan heb ik met veel plezier mijn ringleiding om. Als je dan belt dan neem ik direct op.

Is dat niet gevaarlijk hoor ik je zeggen? Nou weet je, alles wat achter mij gebeurt hoor ik eigenlijk niet. De ontvangers van je hoortoestel zijn naar voren gericht. Dus kijk ik altijd heel goed in mijn spiegels. Zelfs als ik in de bossen luidkeels met een lied meezing houd ik in de gaten of er niemand aan komt. Maar dat is dan meer omdat ik dan wijselijk mijn mond houd… stel je voor zeg…. Tegenwoordig is het niet meer vreemd dat je ineens begint met praten omdat de telefoon gaat. Nu heeft iedereen een of twee oortjes in en de mobiel in hun zak. Dat was wel anders toen ik mijn eerste Nokia had met een halslus. Dan keken mensen mij aan alsof ik gek was. Ach de schaamte ben ik allang voorbij hoor.

Voor mij blijft de vraag meer en meer, hoe krijg ik het voor elkaar dat mensen mijn voicemail echt beluisteren en vooral niet meer bellen… ik moet me daar maar eens op bezinnen. Misschien moet ik roepen “ Bingo u heeft een prijs gewonnen.. of zo” en dan een bericht. Of op het einde van dit bericht krijgt u een nummer waar ik wel bereikbaar op ben…. En dan maar hopen dat ze begrijpen dat ze natuurlijk geen ander nummer krijgen maar het bericht begrijpen dat ik de telefoon niet oppak. Mmmmm blijft een uitdaging.

Misschien heb jij een lumineus idee? 

Margriet

19 juli 2021

Bejaardengeleuter

Of moet ik het seniorenpraat gaan noemen? Oordel zelf na het lezen van deze blog. 

Afgelopen week was ik aan het face-timen met een bijna leeftijdsgenoot. We zeiden tegen elkaar weet je nog dat de mobiele telefoons kwamen? We vonden het allemaal onzin , immers had je thuis een telefoon. Nu ken ik niet zoveel mensen meer zonder een mobiel maar wel steeds meer mensen zonder een vaste telefoon. 

Ik weet nog dat de eerste autotelefoon er kwam, iemand die als beroep vertegenwoordiger was , wat we nu een salesmanager of een accountmanager noemen, had zo’n ding in zijn auto, een heel apparaat, een soort kast met een handvat (zwaar) en op de kast zat een draaischijf, dan een draad en dan een ouderwetse telefoonhoorn. We waren onder de indruk.

Uiteraard zouden we er niet aan beginnen, goed voor mensen die de hele dag onder weg waren maar niet voor het individu. Nu bellen de meeste (naar ik hoop) handsfree met hun mobiel in de auto, op straat, en thuis ..altijd bereikbaar want we zouden toch eens een telefoontje missen…

Met ons mobieltje konden we sms-en, korte berichtjes naar elkaar sturen, dat doen we nu massaal via whatsapp wat gratis is, en daar houden wij Nederlanders wel van.

Ooit zaten we te mijmeren, ik denk in de periode dat de Jetsons op de TV kwam (als je niet weet wat dat is, googelen)..

8 Far-Out 'Jetsons' Contraptions That Actually Exist Today

ik denk in de late jaren 60, begin jaren 70, daar liep een robot rond, werd het huishouden door apparaten gedaan en ze belde elkaar zodat ze elkaar konden zien, beeldbellen. Chriet Titulaar liet het in het huis van de toekomst ook zien.. Mensen belde elkaar op en konden elkaar zien. Wat hebben wij erom gelachen en onze fantasie sloeg op hol.. jaja zit je op de toilet en gaat je telefoon, kom je uit bed met je haren door elkaar, liggen mensen in bad met elkaar te beeldbellen…wat een lol… en nu? 30/40 jaar later , facetimen we, soms met onze haren in de war…en vinden we het heel normaal.

Ik ben 65 jaar, een oude muts voor de jongere generatie, maar als ik kijk wat ik allemaal heb mogen meemaken aan ontwikkeling dan is dat wel heel groots geweest. De eerste homecomputer een commodore waar je dagelijks met een floppy en later een disk het programma moest laden voor je aan de gang kon.

De eerste printers die soms gaatjes in het speciale computer papier sloeg. De eerste PC op het werk en vrij snel daarna thuis. Wat handig was dat, geen scriptie schrijven op een typemachine met correctielak, geen handmatige opfleuring van bijvoorbeeld grafiekjes en tekeningen. Nee je typt en als je niet tevreden over een zin bent haal je het weg en typ je het opnieuw. Grafiekjes van je onderzoek maak je op de PC en die integreer je in je werk… fantastische vooruitgang. Oké er liepen heel wat draden door je huis maar daar heb je vandaag de dag ook geen hinder meer van. Mijn printer staat in een voorraadkast en ik stuur nu gewoon een print opdracht er naar toe en het werkt..nu ja ik moet het nog wel zelf ophalen uit de kast. We hebben geen floppy’s meer, geen losse disk, nee we hebben de cloud en misschien nog een externe harde schijf. De meeste laptops (ook al zon prachtige uitvinding) heeft geen cd rom meer, programma’s download je gewoon. Sommige mensen gebruiken nog usb sticks, wat ouderwets.

Nu rijden we op elektrische fietsen, auto’s waarvan sommige al zelf kunnen rijden, of de auto parkeert zichzelf op een parkeerplaats, vliegen we de wereld rond, wordt het gras van je tuin door een apparaat gedaan, stofzuigen? Nee joh je neemt gewoon een computertje die dat doet. De afwas in de vaatwasser, een magnetron, air fryer etc

De wereld komt letterlijk de huiskamer in, via TV, tablet, telefoon of je computer. Ik weet nog dat we onze eerste TV kregen, zwart wit met een paar zenders, maar oh wat waren wij er blij mee. Paulus de boskabouter, Fabeltjeskrant, okkietrooi, Ivanhoe, kapitein Zeppos, tante Hanny die naar ons zwaaide en wij zwaaide terug. Om acht uur het nieuws en dan moest je stil zijn. De TV stond niet altijd aan, in de programmagids werden strepen gezet wat we

illustratie

wilde zien…en de meeste stemmen gelde behalve als het voetballen was, dan was er gewoon voetballen… (ik was samen met een andere broer die voetballen niet leuk vond, mijn andere broers en ouders wél, en nog steeds kan het mij niet bekoren)

We konden hier de Belg op onze tv krijgen en sommige Duitse zenders… nu zappen we door de hele wereld heen en omdat we nog niet genoeg hebben kopen we er nog wat abonnementen bij zoals Netflix , Videoland, apple TV etc. 

Ons leven is door die apparaten en mogelijkheden een stuk makkelijker geworden maar ook complexer. In mijn kinder-en jeugdjaren was het de koude oorlog die ons bezig hield. We waren bang dat de bom (atoombom) zou vallen. Ik hoopte als ze die af zouden schieten hij precies op ons huis zou vallen en direct dood zouden zijn, want leven op een wereld waar van alles radioactief is en je ziek zou maken leek me helemaal niks. We waren onder de indruk van de kindertjes uit Biafra (onafhankelijke staat aan de baai van Biafra en maakt nu deel uit van Nigeria) Dit waren kindertjes die de hongerdood in de ogen keken, we deden daar acties voor. Nu komen dagelijks natuurrampen, oorlogen en allerlei andere nare dingen onze kamers in. Het lijkt ons steeds minder te doen.

Nu weet ik het natuurlijk niet zeker, maar ik heb het idee dat ik als kind veel ongecompliceerde leefden dan de kinderen nu die zoveel zien en horen… Vooruit gang is zeker fijn, ik zou niet terug willen, maar het heeft ook zo zijn nare kanten…wat vind jij hier eigenlijk van?

Margriet

7 juni 2021

Participatie

Ik denk dat dit het woord van 2021 gaat worden. We participeren wat af.

-Bewonersparticipatie

-Cliënten participatie

-jongeren participatie

-vrouwen participatie

-burger participatie

-maatschappelijke participatie

-ouderen participatie

-familie participatie

-ledenparticipatie

-patienten participatie

En zo zullen er zeker nog veel meer zijn, 

Participeren wat betekend dat nou eigenlijk?

Wikipedia schrijft: Participatie betekent actieve deelname. Het is afgeleid van de Latijnse woorden pars en cipere. Wanneer over participatie wordt gesproken, is er altijd sprake van een subject en een object, ook als dat niet expliciet wordt gemaakt: een persoon of een groep die deelneemt en datgene waaraan zij deelnemen.

Participatie kan in beginsel betrekking hebben op allerlei subjecten (bijvoorbeeld jongeren, burgers, vrouwen) en op allerlei objecten (bijvoorbeeld politiek, arbeid, kunst, architectuur). Het woord participatie heeft een sterk maatschappelijke, vaak politieke connotatie.

Wat in ieder geval duidelijk is , is dat participeren meedoen betekend. Meedoen aan “iets”.

Allerlei instantie zijn er mee bezig, gemeentes, scholen, welzijnswerk , ziekenhuizen etc.etc. Er worden heel wat plannen geschreven, Als je bij Google intypt “participatie” krijg je 3.190.000 hits… waarom nog plannen schrijven denk je, er is genoeg te vinden,

Maar als ik verder lees dan worden deze plannen veelal gemaakt op beleidsniveau door beleidsmakers, managers en ambtenaren. Als het plan klaar is laten we het wat zakken in de organisatie en mogen de medewerkers ook hun ei leggen, zeg maar mee participeren,  Degene die moeten gaan participeren sluiten  als laatste aan als het zo goed als klaar is. Ze worden nauwelijks betrokken in de ontwikkeling. Dat is wel wat raar als je juist wil dat mensen gaan participeren. Zouden juist de doelgroepen waar we het over hebben, die we graag willen activeren tot participatie niet veel eerder betrekken? Nu is het een en ander wel afhankelijk van welke organisatie structuur er is. Zo zal een organisatie die bijvoorbeeld over hartfalen gaat zeker de hartstichting betrekken. Dan is er al een soort structuur aanwezig waarvan je mag verwachten dat daar ook ervaringsdeskundige bij zitten.

Nu ben ik niet in alle verschillende participatie  onderwerpen geïnteresseerd. Want heel eerlijk, als ik overal in zou gaan participeren dan kom ik tijd te kort.  

Dus het zinnetje “ het doel is zoveel mogelijk mensen mee te laten participeren” is wat overtrokken. Ikzelf ben burger….we moeten participeren, een vrouw, weer participeren, maatschappelijk betrokken, dus hupsakee participeren, politiek geïnteresseerd dat wordt participeren en ik ben patiënt (zeg liever ervaringsdeskundige) en dus ook hier participeren.

Dan word er ook nog van je verwacht vooral de regie te houden over je eigen probleemstelling. Man man, ik word er al moe van.

Dan hebben we nog de mensen die wat competenties missen maar we gaan ze niet buitensluiten dus passen we de participatie daarop aan.

Ik weet het niet hoor, met al die participatievormen zie ik langzaam aan de bomen in het bos niet meer. Als ik dan ook nog eens kijk hoeveel verschillende werkvormen er zijn, van participatieladders tot participatieboxen. En natuurlijk zijn er allemaal mooie participatie tekeningen om dit helder te maken word het voor mij wat wazig.

Dus vat ik het voor mijzelf zo samen, ik participeer graag mee, op mijn niveau en met mijn mogelijkheden, noem ze maar competenties. Ik doe zo veel mogelijk mee als ik mij er goed bij voel en vooral bij betrokken word. Want als het allemaal van bovenaf aan op mij gedropt wordt, dan sla ik liever even over… Dus heb je een goed onderwerp dan wil ik graag meedenken als het onderwerp mij aanspreekt, dan mag je van mij inzet en een actiehouding verwachten. Maar ik doe niet overal aan mee hoor…zou participatiemoeheid ook al bestaan?

Margriet

21 april 2021

Denken in beperkingen of mogelijkheden?

Bibian Mentel is overleden. Een indrukwekkende jonge vrouw van 48 jaar die ons liet zien dat denken in mogelijkheden je leven verrijkt.

Ze ging door ondanks haar diagnose kanker en amputatie, zocht naar mogelijkheden en  werd zo ook nog eens drievoudig paralympisch kampioen snowboarden. Ze richtte een stichting op, mentelityfoundiation.org , waar ze zich inzette om kinderen en jongvolwassenen te leren vooral je dromen na te jagen ondanks je beperkingen,

Eigenlijk zag je dat ook bij Marc de Hond, hij liet ondanks zijn beperkingen ons een mooi kant zien..hij liet aan zijn kinderen ook nog een mooie visuele erfenis na. Hoe krachtig. 

Het zijn deze mensen die mij nog meer stimuleren naar mogelijkheden te kijken. Nu doe ik dat eigenlijk wel, maar betrap mijzelf ook wel eens dat ik kan doemdenken. Hoe menselijk is dat.

Als kind kwam men er laat achter dat ik een audiologische beperking had. Ondanks operaties werd mijn gehoor niet beter, wel verminderde iets de ontstekingen. In die tijd (ik praat bij 58 jaar geleden) was men er niet zo voor om hoortoestellen aan te meten bij kinderen. Want, dacht men, dan worden de oren lui. Dat het niet goed horen een verstoring geeft in je ontwikkeling werd toen niet , in tegenstelling van nu, meegenomen. Dat betekende dat ik op school niet mee kon, doelwit werd van pesterijen. Ik had als kleuter al een bloedhekel aan het spel dat je in het midden van de kring moest zitten, je hoofd op je knieën en je handen voor je ogen. De non (jaja die waren er toen nog) tikte dan een kind aan die heel zachtjes achter je moest gaan zitten. Ik had geen flauw benul hoeveel kinderen er achter mij zaten…en als ik zei 3 en omkeek zat heel de klas achter mij schaterend van het lachen. Later op school kreeg je fluister spelletjes, nu kon en kan ik al niet zo goed fluisteren, ik verstond echt niet wat er tegen mij gezegd werd. Dus hilariteit alom. 

Als kind, dat slecht hoort, weet je niet wat “ normaal is”. Je bent je dus ook niet bewust van de beperking. Ik had, achteraf gezien, toen al flink last van evenwichtsstoornis. Viel mijn knieën geregeld kapot, werd ziek op de schommel, en autoritjes waren helemaal een ramp. Ik kon niet schaatsen, alhoewel ik reuze mijn best deed, rolschaatsen was geheid vallen en ik ging ook nog op turnen. De evenwichtsbalk kon ik meestal 2 passen opzetten om er dan vanaf te kukelen. Ik brak mijn arm door het vallen met mijn fiets tec.

Maar, ik ging dapper door, bleef op de schommel kruipen, (rol)schaatsen, en die evenwichtsalk vol overtuiging beklimmen, 

Eigenlijk hebben deze ervaringen , er waren er natuurlijk nog veel meer, bij mij automatisch aangewakkerd om te kijken naar mijn mogelijkheden. Het was een natuurlijk proces. Alleen zijn we in ons mooi land niet zo gewend om naar mogelijkheden te kijken maar rekenen we elkaar af op onze onvolmaaktheden.

Ik heb een lange schoolweg gedaan, van Mavo teruggezet naar de huishoudschool, daar met prachtige punten geslaagd (jaja) naar de VHBO, naar de MBO en uiteindelijk HBO. Verder ontwikkeld met cursussen etc. Ik koos voor het welzijnswerk, werken met mensen, luisteren naar mensen en kijken of ik iets kon veranderen, agogisch handelen noemen ze dat.

Al tijdens mijn opleiding werd mijn gehoor gebruikt als argument om misschien wat anders te gaan doen, je moet immers luisteren naar mensen. Nu is horen en luisteren niet hetzelfde. Bij horen hebben we het over het letterlijk verstaan wat iemand zegt, elk woordje. Bij luisteren hebben we het over lichaamstaal, houding, mimiek etc. en natuurlijk het gesproken woord. Ik versta nog steeds niet (en de hoortoestellen zijn echt veel verbetert) elk woord maar maak zelf het verhaal compleet met hetgeen ik zie. Dat gaat meestal goed, en soms heel soms versta ik iets niet goed wat vaak een hilarisch moment geeft. Tijdens mijn opleiding vroeg ik al vooral te kijk naar mijn mogelijkheden.  Ik ben uiteindelijk gaan werken in het welzijnsveld, voor met jongeren die niet altijd het juiste pad wisten te bewandelen. In al mijn latere banen vroeg ik om een speciale telefoon en later werd mijn mobiel met ringleiding mijn uitkomst. Toch werd ik aangesproken op wat ik niet kon en niet wat ik wel kon. Ik heb mijn hele leven ervoor gevochten vooral naar mijn mogelijkheden te kijken.

Op Facebook lees je vaak verhalen van mensen met chronische pijnen en ziekten, het valt me op dat de nadruk daar juist op hetgeen ligt wat ze niet kunnen. Lijkt soms wel een wedstrijd, de een heeft het nog erger dan een ander. Ik lees hun verhalen, ze zijn 5 km (!) wezen wandelen  in de bossen en hebben pijn… Hebben de tuin zomer klaar gemaakt en kunnen even niet meer omdat ze doodmoe zijn… laten hun curve zien hoe “hoog” hun bloedsuikers zijn, waar de ander dan nog een nog ergere curve heeft.. In mijn optiek zijn ze zo bezig met hun belemmeringen dat ze hun mogelijkheden niet meer kunnen zien.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 1f67ae05-db6b-44da-a0b5-987b4407c6d1.jpeg

Nu ben ik inmiddels 7 jaar chronisch ziek, heb ik veel ingeleverd, heb ik een scootmobiel, een rolstoel, mijn ringleiding natuurlijk, een bed in de kamer. En nog steeds zie ik mogelijkheden. Op een heel ander niveau dan voor mijn ziek zijn. Ik ontwikkel nieuwe talenten. Ik schrijf blogs, en ik schijn te kunnen tekenen. Ik blijf maatschappelijk actief en vind het nog steeds leuk om mensen te helpen. Heb net een rondje met de scootmobiel gemaakt in de zon. Ben Zapper geworden (ik ruim zwerfvuil vanuit mijn scootmobiel op) en kijk uit naar mijn volgende rit. Morgen wordt het nog een dag heel mooi weer, ik ga ervan genieten. Weet jij je mogelijkheden? Ik hoor het graag.

Margriet

30 maart 2021

Complimenten-dag

loesje

Vandaag is het complimenten-dag, iets wat ik niet ongestoord voorbij wil laten gaan. Het afgelopen jaar is voor iedereen een bijzonder jaar geweest. Corona heeft veel roet in het eten gegooid, voor sommige mensen is hun leven een warboel geworden , voor sommige met ernstige gevolgen, terwijl andere , net als ik, in hun bubbel leven zonder niet teveel moeite.

Mijn eerste compliment gaat dan ook naar alle mensen in de medische en verzorgende wereld. Niet alleen de handen aan bed in een ziekenhuis, maar ook zij die werken in verpleeghuizen, de thuiszorg, fysiotherapie, thuishulpen etc. Een ieder heeft het afgelopen jaar extra inspanning geleverd, vele hebben een bonus gekregen van 1000,00 euro maar dat is maar een schijntje ten opzichten van hun inzet en het risico dat ze lopen. Zeker in het begin ging de beschermende materialen naar ziekenhuizen en moest de rest het zonder doen. Maar helaas hebben ook voldoende verpleegkundige en artsen, met beschermende materialen toch zelf corona gekregen. De een met milde klachten de ander bracht het er minder goed vanaf.

Mijn tweede compliment moet echt naar mijn mantelzorgers, ik weet dat er één nu hard roept dat hij geen mantelzorger is, dat hij het normaal vindt te helpen als iemand in zijn familie erom vraagt, maar laten we eerlijk zijn, wie gaat met mij mee naar de doktoren? Regelt wekelijks de maaltijden bij de slager? Zet mijn vuilnis buiten, onderhoudt mijn tuin, brengt me overal naar toe als ik het vraag? Staat altijd voor mij klaar…. Hij, die mantelzorger die vindt dat hij geen mantelzorg is. De Andere waardeer ik heel erg, maar die roepen dan ook niet telkens als ik ze bedank “ ik zal het doorgeven”. Zonder mijn familie en vrienden zou mijn leven er akelig kaal uit zien. 

Mijn derde compliment gaat naar de artsen zoals de endocrinoloog en KNO-arts, diëtiste en de verzorgers zoals de fysiotherapeuten, thuishulpen en thuiszorg die mij persoonlijk helpen. Ik ben mij ervan bewust dat in deze tijd van Corona, waarin deze mensen al extra inspanning leveren het bijzonder is dat ze mij helpen. Op welke manier dan ook. Ik ben blij dat ik deze mensen ken. Dat ze mij blijven ondersteunen. Ieder op hun eigen manier. Ik hoop dat ik niet te lastig voor ze ben…

Hoe geef je een compliment?

Mijn laatste compliment gaat naar alle mensen die wat extra’s voor een ander over hebben. Zeker in de eerste lockdown kwamen er mooie initiatieven. Stonden er hier geregeld kaartjes of bloemen  van een gulle gever. Die enthousiasme is wel over en iedereen is het zeker wat beu, maar er zijn nog steeds mensen die extra inspanningen leveren voor hun buren (de mijne ook) familieleden of vrienden. Sommige gaan geregeld op bezoek bij eenzame ouderen, andere doen boodschappen etc. Mooi dat ze dat nog steeds doen. Want achter sommige voordeuren is veel leed. Laten we daar vooral bewust van zijn.

Ik ben gezegend met mooie familie , buren en vrienden. Niet iedereen heeft dat. Ik heb respect voor alle mensen die daar juist zo attent in zijn…dank daarvoor

Groet

Margriet

1 maart 2021, complimenten-dag

Wat ga jij doen?

De vaccinaties staan voor de deur , ik mag volgende vrijdag.  Ik krijg de AstraZeneca, je hebt immers niks te kiezen. Wat ik wel bijzonder vind is dat dit vaccin maar een bescherming van 60% geeft en dat we die dan toedienen aan een kwetsbare groep terwijl Pfizer 95% werkt.

Kan een cartoon zijn van de tekst 'VACCiN IN ZiCHT... NEE, Jij NIET! Jij BENT ALS KiND AL IN DE KETEL MET VACCIN GEVALLEN! kim VRTNWS'

Ter info;

Het vaccin is goedgekeurd voor mensen vanaf 18 jaar. Voor mensen van 55 jaar en ouder zijn nog niet genoeg resultaten bekend om te bepalen wat de exacte werkzaamheid van het vaccin is voor deze groep. Wel is er betrouwbare informatie dat het vaccin veilig is voor deze doelgroep. Op basis van eerdere ervaringen met andere vaccins, waaruit blijkt dat deze leeftijdsgroep een goede immuunrespons geeft, wordt verwacht dat het vaccin ook deze doelgroep bescherming biedt. Daarom kan het vaccin ook gebruikt worden voor ouderen. Meer informatie over de werkzaamheid wordt verder onderzocht in lopende onderzoeken waar meer ouderen aan deelnemen.

Maar schrijven ze op de site van de overheid, mocht u toch Corona krijgen dan verloopt die waarschijnlijk milder…. Eigenlijk wil ik die van 95%…

Maar beter iets dan niets zal je zeggen en dat is ook zo. Ik hoor in mijn omgeving steeds meer mensen die Corona hebben of hebben gehad. De een had er minimaal last van en de ander was of is doodziek en ligt in het ziekenhuis. Diverse mensen revalideren zich rot om weer op hun oude niveau te komen wat misschien nooit meer mogelijk is.

Was de discussie wel of niet vaccineren een paar weken geleden nog heel hevig en heftig. Ik heb het idee dat die wat is gaan liggen. Meer respect voor elkaar. Wel of niet vaccineren is een persoonlijke keuze en ik kan me zo voorstellen dat als je jong en gezond bent je er heel anders over denkt dan ik in mijn situatie. Of die mensen , ook van mijn leeftijd, die er heel bewust over nadenken en hun keuze maken… helemaal goed.

Wat ik dan weer heel lastig en twijfelachtig vind is dat ze gaan kijken of mensen die gevaccineerd zijn een voordeel zouden kunnen hebben bij leuke dingen in Nederland zoals festivals. Maar ik lees ook dat vliegtuigmaatschappijen en andere landen een soort paspoort willen zien. 

Nu ben je jong en onbezonnen en wil je na lange tijd niks toch graag erop uit, lekker naar een ander land…worden ze onder “ druk” toch verplicht te vaccineren..weg vrije keuze.

Helaas kunnen we niet over onze landsgrenzen regeren maar in Nederland kunnen we dat wel. Ik heb ook het idee dat veel mensen zich toch laten vaccineren dus komen we wellicht makkelijk boven de 75% en dan is het ook goed. Nederland is een land met veel vrijheden, ondanks de corona beperkingen die we nu hebben. Laten we dat vooral koesteren. Dus geen paspoort voor vaccinatie wat mij betreft.

Zie jij dat ook, of ben ik abuis, maar is de verkiezingsstrijd nu echt begonnen en gebruiken we nu de Corona als onderwerp om kiezers te trekken? In elk interview hoor ik mensen argumenten gebruiken en er nog eens nadrukkelijk bij zeggen van welke partij ze zijn. Volgens mij moet de politiek vooral druk gaan maken over de opkomende werkeloosheid, de mensen die in de knel zitten, hun kiezers dus in plaats van makkelijk scoren, boe roepen en achterover leunen. Regeren is vooruitzien en komen met oplossingen in plaats van de hakken in het zand,

Ik maak elke keer wel gebruik van mijn stemrecht maar weet niet of ik dit keer ga. Ondanks dat ik dan de eerste vaccinatie heb gehad blijft die 60% in mijn hoofd hangen…moet waarschijnlijk hier weer in het zorgcentrum voor senioren gaan stemmen. Daar heeft Corona enorm huisgehouden en er zijn nog steeds afdelingen beperkt of niet open…kijk, daar ga ik dus niet heen… Eigenlijk ben ik er nog niet aan toe om in een plaats te zijn waar meer mensen komen. Ga veel liever op de koffie bij vrienden en familie…dat heb ik nu ook al bijna een jaar niet meer gedaan, alhoewel afgelopen zomer, veel buiten wel mensen heb ontmoet, maar daarna mondjesmaat. 

Je weet immers ook niet of mensen die je gaat ontmoeten in zo’n kieslocatie niet ziek zijn, of bij zieke mensen zijn gekomen.. wie moet je nog vertrouwen? Ik kan natuurlijk altijd iemand machtigen hé, gaat mijn stem niet verloren.. ach ik zie het allemaal wel. Nu hopen dat ik niet teveel bijverschijnselen van die vaccinatie ga krijgen…voel me namelijk sinds lange tijd steeds beter worden. Laat het voorjaar komen en de zon voor een ieder gaan schijnen…het warme weer vindt het virus in ieder geval niet leuk…

Margriet

18 februari 2021

ik ben jarig, nou ja soort van.

23 januari blijft voor mij een bijzondere datum, een soort verjaardag. 7 jaar geleden zat ik (22 januari) opgenomen in het ziekenhuis te wachten op een grote operatie, nier en bijnier moest worden verwijderd, ze zouden er een werkdag mee bezig zijn had men vertelt. Ik was bloednerveus maar de kanker zou uit mijn lichaam gehaald worden waardoor mijn levenskansen van 3 maanden tot een jaar misschien anderhalf zou veranderen in 10% leeft nog na 5 jaar, de eerste twee jaar overlijden de meeste. Het was van het begin af aan duidelijk dat uitgezaaide nierkanker niet te genezen is.

ik geef mijn leven een dikke 8

Maar hier zit ik dan 7 jaar verder en ondanks alle beperkingen geniet ik nog dagelijks van mijn leven, de ene dag wat meer dan de andere.

Natuurlijk kijk ik nog wel eens om. Heel mijn leven ben ik slechthorend en ik heb altijd mijn best gedaan niet in een uitzonderingsregel te vallen. Ik geloof dat ik er aardig in gelukt ben. Diverse operaties, evenwichtsstoornis etc, maar telkens kwam ik weer terug..

In 2010 brak ik door een auto-ongeluk mijn nek op twee plaatsen, dat heeft veel impact op mij gehad, en uiteindelijk mijn baan gekost, maar op de een of andere manier ben ik daar ook weer goed uitgekomen, heb ik een goede revalidatie gehad waardoor ik zelfs weer kon fietsen. En een hele bijzondere vriendschap aan over gehouden. 

Toen in november 2013 kanker werd geconstateerd was de oncoloog van begin af aan helder…ik schrok mij een hoedje. Na de operatie ben ik eigenlijk alleen bezig geweest om zo snel mogelijk weer sterk te worden. Helaas was er niet 1 maar 2 bijnieren verwijderd.. en dat betekende de ziekte van Addison. Dat die ziekte zoveel impact zou hebben wist ik echt niet. Je slikt dagelijkse meerdere keren hydrocortison ( stresshormoon) maar voordat we er achter waren hoe het kwam dat ik telkens een (bijna) crisis had werd pas 2 jaar geleden duidelijk. Sindsdien ligt mijn sonde in mijn darm.(Mijn maag is verlamd waarschijnlijk neuropathie door het diabeet zijn.) Sindsdien heb ik geen crisissen meer gehad, heerlijk! Ondanks dat ik door medicatie 50 kg ben aangekomen, een lage weerstand heb, mijn suikerwaarden geregeld van slag is, en wat meer fysieke ongemakken, geef ik mijn leven een 8.

Want:

Ondanks lockdown en aankomende avondklok heb ik genoeg om voor te leven, Mijn broers, neven en nichten, de kinderen daarvan, mijn vrienden en kennissen, mijn huisdier,  de opkomende bollen (ja de eerste kopjes komen al uit de grond), het wordt al wat eerder licht in de morgen, we zijn op weg naar de lente. Kan ik zo genieten van spelende kinderen op het woonerf, de grappige appjes die ik krijg etc. 

We zijn in een tijd gekomen waar sommige vinden dat onze vrijheden zijn beperkt, en ik denk alleen maar, hoop geen Corona te krijgen. Dat sommige vinden dat hun leven een stuk minder waard is nu, er zijn er die er depressief van worden etc. 

Maar ik kijk naar de mogelijkheden, we kunnen er gewoon op uit, misschien niet op het moment dat jij dat wil, en die 7 uur dat iets niet mag, ach dat neem ik op de koop toe. 

Ik kan mij goed vermaken en misschien is dat wel mijn geluk, en heeft niet iedereen dat. Ik vermaak me met de kat te knuffelen, ze komt nog steeds dus ze zal het ook wel fijn vinden, tv kijken, Netflix, ben weer aan het breien geslagen en teken nog steeds ansichtkaarten. Kan nog steeds  actief zijn in het vrijwilligerswerk, jawel thuis, alleen achter de pc, de ene keer met Teams en de andere keer met Zoom de volgende keer overdenk ik wat onderwerpen.

Ik vier verjaardagen van mensen die mij aan het hart gaan gewoon thuis, de ene keer met Zoom, de andere keer proost ik via de telefoon.

Ik omarm het leven, wil zeker nog niet dood. (Moet op zijn minst mijn 65 jaar vieren) En ik hoop dat ook jij wat vindt om te omarmen… we komen deze tijd wel door. 

Ik kijk uit naar mijn verjaardag, ik word 65 jaar, wie had dat gedacht, ik niet.. hoop dat ik het in de Ardenne kan vieren met mijn familie en als dat niet lukt dan maar verderop in het seizoen. 

Verjaardagskaarten - Verjaardagskaart - Uil - Zie ik het goed? Jarig?

Eigenlijk heb ik mij heel mijn leven laten leiden door mogelijkheden en kon ik vreselijk boos worden als andere je beoordeelde op je onmogelijkheden. Dus waarom zou ik dat nu veranderen?

Nee morgen is het 7 jaar geleden, het voelt als een verjaardag, ik neem er zeker een alcoholvrije borrel op…. Zo bijzonder ,,op naar de 8 jaar!

Margriet

22 januari 2021

Negativiteit, ik kan er slecht tegen.

Een trigger voor mij, ik merk zelfs dat ik er wat boos om wordt. Vandaag zijn de eerste vaccinaties gezet, natuurlijk geeft de pers daar aandacht aan, nieuwswaarden. Nu geeft de pers aan veel dingen aandacht en het ene interesseert mij wel en het andere niet.

Maar vandaag viel het me op dat mensen vooral negatief hun gevoelens uiten. De aandacht van de pers is niet goed, waarom wordt de koning en koningin niet als eerste gevaccineerd, je ziet zo dat wij proefdieren zijn. Het ergste van alles vind ik dat we elkaar proberen te overtuigen. Nou ja, dat doen met name de tegenstanders. Sommige zeker met goede argumentatie die geldt voor hun situatie, andere oordelen over mensen met onderliggende ziektes wat allemaal hun eigen schuld zou zijn. De volgende denkt dat we allemaal gechipt worden en er zijn er zelfs die denken dat deze injectie je dood om de overbevolking tegen te gaan. 

Opvallend is het dat dit overwegend degene zijn die tegen iets reageren, zelden lees je dat iemand iets positiefs schrijft. Het lijkt wel, als jij je wel laat vaccineren, je moet verdedigen.  Als je al een reactie geeft word je afgemaakt met niet misverstaande woorden..beledigend, onder de gordel etc. Dus daar leer je snel van, tenminste ik wel.

Persoonlijk vind ik dat een ieder zijn gezonde verstand moet gebruiken. De situatie waar je in zit, wel of geen onderliggende ziekte, overgewicht (ook al zoiets om lekker negatief over te schrijven en vooral de dikkerds zijn daar zelf de oorzaak van…nooit gehoord van overgewicht door medicatie, het missen van een hormoon of zo…nee eigen schuld). Je leeftijd, waar sta jij in het leven, je beroep etc zijn overwegingen die je mee mag nemen in je denken.

Voor mij ligt het echt anders, overgewicht ( en niet zo’n beetje ook, door medicatie helaas) meerdere onderliggende ziektes, en inmiddels 64 jaar. Ik laat mij vaccineren, ik neem de eventuele bijwerkingen op de koop toe, alles beter dan aan COVID te overlijden. Overigens kom ik niet op de IC, daar kies ik zelf voor, dus geen triage door mij.  Het duurt op zijn vroegst nog tot maart gezien het kaartje, dus blijf ik zoveel mogelijk in mijn bubbel.

Maar terug naar het onderwerp, negativiteit. Ik weet het niet, zijn de lontjes werkelijk korter door de situatie rondom Corona? Of was of is dit (latent) aanwezig bij de mensen? Waarom reageren we zo negatief op welke berichtgeving dan ook? Zelfs als iemand een mooie geldprijs wint, had dat beter verdeeld kunnen worden over meerdere mensen, zou men ook zo reageren als zijzelf die prijs hadden gewonnen?

Onze regering is slecht, Nederland is een verrot land, sommige hebben het over dictatuur en andere vergelijken het met de tweede wereld oorlog (En dat vind ik echt not done!). De volgende ontkent het bestaan van het virus of vind het maar een griepje. Er is in mijn idee nog nooit zoveel gedemonstreerd als in het afgelopen jaar. Er zijn telkens demonstratie waar de 1,5 meter niet wordt gerespecteerd, geen mondkapjes (want dat is ook onzin…zegt men, over de hele wereld lopen mensen met mondkapjes maar die zijn dus allemaal achterlijk)… Je moet er toch niet aan denken dat jouw geliefde, broer, zus, vriend, vriendin etc mee demonstreert en jou besmet met het Corona virus? 

Ik kom er niet uit waarom de negatieve reacties (die vaak heel heftig en over de grens zijn) zo de boventoon voert. Hoe komt het dat die mensen zo negatief reageren? Zijn ze boos, gevoel van niet gehoord worden? Ik weet het niet, jij wel?

Ik ben een grote voorstander van open discussie met respect voor elkanders mening. Ik ken diverse mensen in mijn omgeving die om voor hun zeer zeker goede redenen zich niet laten vaccineren. Ik heb daar respect voor. Waar ik slecht tegen kan is de broodjes aap verhalen die rond gaan, de reacties die echt bedoeld zijn om elkander bang te maken.

Voor mij mag het allemaal een stuk liever , we werken zo polarisatie alleen maar in de hand. Voor en tegenstanders in een open discussie, die wel netjes gevoerd wordt op grond van argumenten en geen broodje aap verhalen. Er gaat al een week of zo een foto van Hugo de Jonge rond waarin hij geïnjecteerd zou zijn met een dopje op de spuit…. Het vaccin was toen nog niet in Nederland, maar het werd massaal gedeeld…. Waar blijft het gezonde verstand?

Het voordeel van negativiteit voor mij is dat ik alles een stuk positiever ga zien. Ik wil me er niet boos om maken (dus schrijf je een blog en ben je het kwijt) Ik heb er immers geen invloed op. Dus sluit ik het graag af met wat positieve berichtgeving.

 ● Nog een maand of 3 en we zitten in de lente, komen de bolletjes weer uit, en krijgen de                                meeste  mensen weer een beter humeur.

● Hoop ik in april “gewoon” 65 te worden, wie had dat gedacht, en ben ik in mijn hoofd plannen aan het maken.

● Is de verwachtte sneeuw uitgebleven… ( fijn voor mij minder fijn voor de kinderen)

Wens ik jou een fijne dag!

Margriet

6 januari 2021

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑