Mondkapjes… wat vind ik daarvan?

Gaan we nu wel of niet mondkapjes dragen? Het houdt me bezig. Niet alleen of het veilig is of schijnveiligheid maar vooral ook, wie ga ik straks nog verstaan? Zijn alle kapjes wel geschikt, ook de kapjes die nu door de vlijtige huismoeders wordt gemaakt?

Al van mijn geboorte ben ik slechthorend. Het is pas laat ontdekt en schijnbaar deed ik toen al aan liplezen. Oké, eerlijk is eerlijk, ik had een aardig spraakgebrek. School was sjool, schoen een sjoen etc. Later vertelde de KNO arts dat iedereen die minder gaat horen of minder hoort automatisch ondersteuning zoekt bij de lippen. Ik dus ook.

Bij mijn hoortesten wordt ook altijd gezegd dat ik een hoog “ gokgehalte” heb. Ik hoor wat klanken en daar maak ik schijnbaar woorden van. Ik zal zeker niet de enige zijn. Ik versta niet alle woorden maar door logica maak ik er een zin van…soms goed. soms fout.

Vooral in bijeenkomsten als vergaderingen, ik heb solo aparatuur, merk ik het vaker, ik lig dan in een deuk omdat ik het zo grappig vind, maar zie aan de andere dat er niks te lachen valt,,,verkeerd verstaan dus.. ach niet erg. Ik denk dat veel slechthorende ook herkennen dat je vaak veel te vroeg op een bijeenkomst bent om de juiste plaats uit te kiezen. 

Maar goed terug naar de mondkapjes. Ik ben dus best afhankelijk van liplezen, hoe gaat dat dan als iedereen een mondkapje voor heeft. Dan denk ik dat ik van het  “wat zeg je?” ben.  Tot ergenis van een ander. Zullen ze me de mop uit gaan leggen? Of vertellen ze de mop opnieuw.? Gaan ze over in Jip en Janneke taal, alsof ik het anders niet zou begrijpen? Of krijg ik de opmerking ” Ja, of je worst lust”?

Vroeger toen de hoortoestellen nog niet zo goed waren heb ik alle opmerkingen wel gehad, kon me er ook vreselijk aan ergeren, tegenwoordig denk ik in mijn hoofd…jaja of jij een worst lust, sukkeltje.

Zouden er mondkapjes bestaan met doorzichtig materiaal? Gat inde markt? Zag vanmorgen op het nieuws dat iemand er een stuk tussenuit geknipt had omdat het ademen wat lastiger ging. Ik kon haar lippen wel zien, maar of dat nu de bedoeling is? Zou zo’n gezichtsscherm van plastic niet beter beschermen, daar komt niks doorheen. De pedicure had er een op… zag er wel veilig uit. Maar voldoet dat aan de norm, zou mij wel helpen.

Mondkapjes draag je, zegt de overheid, als je verkouden bent, ziek bent, om te voorkomen dat je een ander besmet.   Maar nu willen ze dat waarschijnlijk iedereen in het openbaar vervoer mondkapjes draagt. Worden mensen dan vrijer? Is het dan schijnveiligheid? 

En dan die fleurige mondkapjes die door de vlijtige mensen wordt gemaakt zijn die wel veilig? Ik hoor mensen zeggen dan stop je er een koffiefilter in of een maandverband,,,( ik zie het al voor me, een hele grote :-))

Ik vind nog veel onduidelijk, ben ook wel bang dat als mondkapjes verplicht worden iedereen er een soort willekeur ontstaat. Kapjes die wel goed gekeurd zijn, en de zelfmaak dingen die misschien helemaal niet goed zijn. Maar ook dat mensen zich veilig gaan voelen en elkaar weer massaal gaan opzoeken of naar de winkelcentra gaan.

Als ik op tv zie hoe druk het in de stad is, of bij IKEA en wat te denken van de tuincentra, dan houd ik mijn hart vast. In de omliggende landen zweren ze het bij mondkapjes. Zitten onze deskundige er ver naast?

Ik hoop dat de doorzichtige maskers het gaan winnen. dat zou het voor de grote groep doven en slechthorigen een stuk makkelijker maken. Maar wat is nou wijsheid, ik weet het niet, jij wel?

Margriet

6 mei 2020

Intelligente lock down, en dan?

Het houdt me vreselijk bezig, dat binnen blijven in huis en tuin. Hoe doen andere dat? Wat ervaren ze? Zit er een verschil in werkende mensen of juist niet? Vereenzamen mensen? Of zijn er juist meer sociale contacten. Is de angst net zo groot als bij het begin of begint het te wennen? Worden of zijn mensen angstiger? Wat vind ik er van, hoe lang ga ik dit volhouden, hoe lang houdt een ander dat vol? Het zijn vragen die in mijn hoofd zitten.

Ik heb het aan veel mensen gevraagd, en heb daar zo diverse antwoorden opgekregen. Eigenlijk is het ook een beetje appels met peren vergelijken. De ene situatie is de andere niet.

Gezinnen met kleine kinderen en beide werkende ouders, nu wel thuis, staan voor hele andere uitdagingen dan thuiswerkende ouders met schoolgaande kinderen die ineens ook onderwijzer zijn geworden. De alleengaande die niemand echt ziet kijkt er weer heel anders tegen aan, terwijl de onderwijzer zich zorgen maakt over de kinderen die niet worden bereikt.

De volgende moet gaan werken terwijl die tot de kwetsbare doelgroep behoort, immers verzinnen ze wel een plekje voor je. Het is zo divers.

Wat opvallend is dat mensen nu wat minder angstig zijn, wellicht omdat we proberen de richtlijnen zo goed mogelijk op te volgen. Ikzelf ben al weken niet in een winkel geweest, nu bof ik dat ik zo goed verzorgd wordt, maar dat is niet voor iedereen zo. We zoeken ook minder op over Corona en sommige zeggen zelfs alles op tv te vermijden als het om Corona gaat. Het beangstigd mensen. Dat laatste herken ik zeker, kon ik in het begin niet stoppen met zoeken naar informatie, nu switch ik vaak naar een andere zender, alhoewel je er zeker niet helemaal onder uitkomt. En dat is maar goed ook.

Diverse mensen hebben oude hobby’s opgepakt, de kasten zijn nu wel schoon. Sommige hebben zelfs nieuwe hobby’s. Via social media kan je meedoen aan allerlei workshops, zo heb ik mijn huid eens goed gereinigd onder de begeleiding van een schoonheidsspecialiste. Komende woensdagavond ga ik misschien wel mee schilderen met een workshop.

Ik hoor ook van veel mensen dat ze in de tuin aan de slag zijn, zelfs als dat niet hun hobby is. Maar vooral de kwetsbare doelgroep gaat niet naar een tuincentrum, of rijdt er langs en ziet dat het daar erg druk is. Daarom ben ik dit jaar mijn plantjes maar zelf aan het kweken gegaan, weet niet of het wat wordt.

Sommige geven aan tegen de muren op te lopen, ze vervelen zich, zijn in economische slechte tijden terecht gekomen, hoe nu verder? Hoe kom ik aan inkomen, een baan. Ik hoor ook mensen die er juist creatief van worden en aan het zoeken zijn om iets op te starten na deze crisis.

Mijn hart gaat uit naar kinderen die in de knel zitten, worden ze allemaal wel opgespoord? Kunnen we hun wat bieden? Ik zie dat gemeenten enorm hun best doen met crisisopvang, maar dat ze afhankelijk zijn van andere aangevers. Ik begrijp ook dat het consumeren van alcohol veel hoger is geworden, we gaan de Meilandjes achterna. 

Mijn hart gaat uit naar de oudere mensen in verzorgingen en verpleeghuizen, maar nog meer naar de ouderen in de wijken die soms op hele hoge leeftijd alles zelfstandig doen. Daar staat niemand voor de deur te zingen…..daar staan de kinderen en kleinkinderen op afstand te zwaaien…als ze al iemand hebben. Ik hoor van veel vriendinnen in mijn leeftijdsgroep dat ze het contact met de (klein)kinderen het meeste missen.

Het is allemaal erg onzeker, en hoe ervaar ik het nu? Eigenlijk gaat het me goed af, ik heb het geluk dat ik een tuintje heb, dus ben ik veel buiten, schrijf zo nu en dan blogs, probeer zomerbloeiers en kruiden te kweken, en ben aan het inpakken omdat er binnenkort geverfd gaat worden.

Ik ben een stuk minder angstiger dan de eerste weken, ik behoor tot de doelgroep en zal niet op een IC komen. Ik heb me vereenzelvigd dood te gaan aan kanker maar niet aan Corona. Dus doe ik er alles aan om het niet te krijgen. Ik ben in deze weken 4 keer met de scoot de polder in geweest. En dat was het enige ondeugende dat ik gedaan heb. Mijn verjaardag gevierd met het bezoek (familie) om beurten,, aan de ene kant van de tuin en ik aan de andere kant.

Ik verveel me niet, dat heb ik trouwens nog nooit gedaan, dat woord staat niet in mijn vocabulaire. Nu denk ik dat ik wel een voorsprong op andere heb, ik ben al heel wat jaartjes chronisch ziek, dus mijn sociale contacten waren al op een laag pitje. Ik deed wekelijks mijn riedeltje van diverse fysio en sporten (mijn conditie holt achteruit) en een keer koffie drinken bij Toon of de buren. Een eitje eten bij mijn broer en schoonzus. Ik ben chronisch vermoeid dus slaap ik ook overdag wat. Mijn verwachtingen zijn natuurlijk daardoor een stuk anders dan die jonge mensen die wekelijks of dagelijks sporten, naar school of werk gaan, uitgaan etc. 

Ik praat wel veel meer tegen de kat, denk als er iemand psychische klachten krijgt dat zij dat is. Eigenlijk mis ik dat het meesten, praten tegen een ander. En ik zou zo dolgraag even mensen aanraken, een schouderklopje willen geven, mijn “ kleinkinderen” die het zo vreselijk goed doen met hun thuisschool. Mijn kleine achterneefjes even een ijsje geven en op schoot nemen, het kan nu niet. Maar dan denk ik maar, er komt een tijd…. Ik zou zo graag met de scoot door de Efteling willen gaan, juist nu het gesloten is, daar zijn de bloemen en planten, de natuur altijd zo mooi.

Ik hoop dat de regelingen niet te snel losgelaten worden omdat ik toch erg bang ben dat we dan een tweede piek krijgen.

Maar al met al gaat het me goed af ik weet niet hoe ik daar over twee maanden over denk, want eerlijk is eerlijk, wat had ik nu graag in de Ardenne gezeten met familie om mij heen. Dat was zeker een stuk gezelliger..

Margriet

20 april 2020

Respect wat is dat nou eigenlijk?

Een veel gehoord woord deze tijd is “respect”. Ik vind dat altijd een moeilijk woord. Toen ik nog (heel lang geleden) in Culemborg werkte zeiden de jongeren daar “je moet respect voor me hebben”. Dat vond ik maar knap lastig want jongeren die de regels aan hun laars lappen daar heb ik geen of in ieder geval weinig respect voor. (vaak wel begrip, maar dat is wat anders) Als ik met hun in gesprek ging over het woord respect dan vulde ze dat in dat je elk levend wezen moet respecteren, ongeacht welk gedrag ze laten zien. Je hebt respect voor je vader, ook al ramt hij je dagelijks in elkaar, je hebt respect voor je grootouders, ook al misbruikt een van hun je zusje. Op dat moment was het woord respect voor mij helemaal uit mijn vocabulaire verdwenen.

Tot deze tijd, de corona tijd waar het woordje respect wel elke dag meerdere malen voorbij komt. Ik ben er eens over na gaan denken, wat is respect nu eigenlijk voor mij? Ik ben gaan zoeken op het internet en deze sprak mij het meeste aan.

Respect

Respect betekent aanzien, eerbied of waardering, die men heeft voor (of ontvangt van) iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden. Het woord betekent oorspronkelijk omzien naar, en vandaar rekening houden met. == De dominante cultuur == In het burgerlijk taalgebruik wordt respect vaak verbonden aan iemands positie op de maatschappe…

Gevonden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Respect

Een super bijzonder lief meisje laat al enkele weken op de app zien hoe het gaat met haar thuisschool prestaties. Zag er zeker goed uit. Maar zo eerlijk als ze was. vertelde ze, dat bij hele moeilijke sommen ze Siri gebruikte voor het juiste antwoord. Nou vind ik dit al super slim want ik zou er niet opgekomen zijn. Op het moment dat ze het vertelde in alle openheid en aan alle aanwezigen voelde ik zoveel respect voor haar. Ze zegt…ik doe dat niet meer hoor, Siri vragen om het antwoord en ik geloof haar meteen. Ze is goudeerlijk. Daar heb ik respect voor.

Ik heb zoveel respect voor de familie van mijn overbuurman die op de IC in Deventer ligt en die al 4 weken de hond uit laten, in huis zijn en er zelfs slapen omdat anders de hond gaat huilen. Ze hebben al zoveel zorgen maar dit doen ze er gewoon bij…

Ik heb zoveel respect voor mensen die wat voor andere mensen doen zonder daar zelf beter van te worden of misschien wel ziek kunnen worden. En dan maakt het mij niet uit of dat in een ziekenhuis of thuiszorg, verpleeghuis of wat dan ook… gewoon onzelfzuchtig die ander proberen te helpen. En daar hoef je niet eens voor in de zorg te werken…ik apludiseer voor allen.

Respect voor winkeliers, vakkenvuller, vuilnisophalers, boa, politie etc etc, veel te veel om op te noemen.ze gaan maar door… daar heb ik respect voor.

Respect voor iedereen die hier even aanklopt met de vraag of ik nog iets nodig heb, boodschappen doen, even vragen hoe het mij vergaat in huis en tuin.

Ik kan geen enkele vorm van respect op brengen voor  die twee oudere dames die naast elkaar bleven fietsen terwijl ik in de berm stond en vroeg om afstand. Met hun antwoord, ach allemaal flauwekul…brengen ze mij in gevaar.

Ik kan geen respect opbrengen voor de Coronas-spugers (weer een nieuw Nederlands woord)Of , ondanks dat ik het wel begrijp, jongeren en jong volwassenen in groepen zie staan. Het getuigd niet van intelligentie. Zeker geen respect voor sukkels die misbruik maken van deze Corona tijd, aanbellen met rare smoezen met doel te beroven, of via internet troep aanbieden zodat je het niet deze ziekte kan krijgen…

En totaal geen respect voor de president van Amerika die er alles aan doet om de chaos in zijn land in de schoenen van een ander te schuiven..

Respect is dus voor mij, waardering, oog hebben voor, eerbied, voor mij is het niet gekoppeld aan kwaliteit of prestaties alleen maar vooral de wijze waarop. 

Margriet

15 april 2020

Is Corona oorlog?

Steeds meer hoor ik de vergelijking met een oorlog. Zelfs ‘the Queen of the United Kingdom” heeft het over het bekende oorlogslied “ we‘ll meet again” . Wat in de tweede oorlog veel werd gezongen. Mijn moeder zong het altijd uit volle borst mee.

Het feit dat we in quarantaine zijn, de een wat strenger dan de andere, zegt natuurlijk niets over een oorlog. Ik vind het zelfs een belediging voor alle mensen die nu in oorlog zijn, vaak onder het mom van geloof..maar uiteraard draait het om macht.  De vluchtelingenkampen zitten vol met mensen die proberen de oorlog te ontvluchten. Laten we eerlijk zijn…dat doen we niet, we hebben een intelligente lockdown. Ik zit zelfs volledig vrijwillig in quarantaine.

Of de vele vluchtelingen die naar Nederland zijn gekomen uit angst voor een oorlog in hun land…vaak zitten hun familie nog in het thuisland of in een vluchtelingen kamp. Ze maken zich grote zorgen, wat gebeurt er als Corona in een vluchtelingenkamp komt? Een kwestie van tijd…dan zijn vele daar ten dode opgeschreven, geen goede hygiëne is mogelijk, ze zitten hutje mutje op elkaar… wanen zich veilig voor de oorlog en worden dadelijk de prooi van het Corona-virus. Geen ziekenhuizen met goede machines en medicatie of zelfs een IC in een kamp, waarschijnlijk wel met (vrijwillige) artsen en verpleegkundige die alles doen om mensen te helpen…tegen beter weten in.

Nee we zijn niet in oorlog. Ik mag vrijuit mijn mening geven, kan zelfs een ommetje maken, ook als het donker is, ik hoef niet bang te zijn voor mijn buren omdat die misschien van de” tegenpartij’ zijn. Er vallen geen bommen, er zijn geen razzia’s. Geen geheime politie die mij checkt, niemand die mij verlinkt naar…ja naar wat…een virus. 

Nee we zijn niet in oorlog, nog niet bijna. We hebben te maken met een virus die geen onderscheid in geloof, afkomst of kleur maakt. Toeslaat in alle landen van de wereld, bij de een heftiger dan bij de andere…. Het is iets wat we niet zien, maar als we het gevonden hebben dan voelen we het, worden we ziek en sommige van ons gaan er aan dood. 

Nee geen oorlog, hooguit een gevecht om tijd. Tijd voor de wetenschappers om een oplossing te vinden, een antistof die ingeënt kan worden om verdere zieken en verspreiding te voorkomen, een stof om de mensen te helpen die nu ziek zijn…daar wachten we met z’n allen op. Ik hoop als het er is, dat we voor de mensen met de hoogste nood eerst gaan helpen, en dan denk ik aan de vluchtelingenkampen, de burgers die ondergeschikt zijn aan een echte oorlog, de landen waar de medische zorg niet is zoals in Nederland… en natuurlijk hoop ik dat we snel voldoende hebben zodat ook jij en ik ingeënt kunnen worden…

We hebben nu wel helden, tenminste dat vind ik. Dat zijn de mensen in de zorg die met “gevaar voor eigen leven” hun patiënten/clienten helpen. Dan heb ik het niet alleen over mensen in het ziekenhuis maar ook over huisartsen en hun assistenten, thuiszorg en de helpende handen die je in je huis helpen, etc.

Helden zijn de mensen die elkaar helpen, zomaar  vrijwillig, die je

boodschappen halen, even vragen of je iets nodig hebt. We hebben vele helden waarvan we het gezicht niet van kennen, maar waarderen hun zeer.

Helden hebben we, maar geen oorlog….echt niet!

Margriet

7 april 2020

Corona angst? Corona moe? Of ook mooi?

Bij elk kuchje slaat de schrik me om het hart. Ik word er wat hypochondrisch van. Natuurlijk kuch je wel eens, nies je wel eens, ik ook. Dat houdt niet direct in dat ik ziek(er) ben. Of nog erger Corona heb.

Het alleen binnen zitten staat niet in mijn top 10 van leuke dingen. Maar als ik zo gezond mogelijk wil zijn moet ik in huis en tuin blijven… mijn overbuurman ligt op de IC. Corona. Nee ik heb geen contact met hem gehad. Hij woont alleen met een reuze grote hond, een merkhond, maar welk merk weet ik niet. Zijn zoon en puberkinderen komen een aantal keren per dag om hem uit te laten ( ik weet zeker dat het een “hem” is want deze grote hond heeft ook enorme ballen). Ik heb respect voor ze en ik hoop dat de overbuurman erdoorheen komt.

Laats vroeg iemand via de app…komen de muren al op je af? En ik bedenk me dat ik het zeker saai vind maar de muren staan nog overeind. Ik denk eerder dat Manu de kat soms gek van me wordt. Ik knuffel haar veel en ik merk dat ik meer tegen haar praat ( moet mijn stem ook af en toe gebruiken) dat is nog niet zo gek toch? Het zou pas verontrustend worden als de kat terug begon te praten en ik haar verstond!

Gisteren ben ik op de koffie geweest bij de buren, nee niet schrikken, via FaceTime. We hadden een chat afspraak gemaakt alleen moest je zelf voor koffie thee en koekjes zorgen. Het was gezellig en we zijn weer even bijgepraat. Op naar de volgende koffie afspraak.

Daarnaast zie ik zoveel leuke initiatieven. Hier hangt een beer voor het raam, een geprinte omdat ik er geen had. Komen kinderen langs, opvallend maximaal 3 kinderen met een papa of mama. Ze doen mee aan de berenjacht. Ik zie sowieso veel minder kinderen dan anders. Gelukkig, want dan zijn ze in huis en tuin.

Het huis staat gevuld met bloemen, laat ik daar nou net gek op zijn. Gekregen van verschillende mensen en instellingen. Een organisatie had een mail naar een kweker gezonden om wat bloemen te vragen voor hun klanten, kregen ze 7000 bosjes tulpen. Natuurlijk had die kweker ze liever verkocht maar ik ben er blij mee..

Dat vind ik wel moeilijk in deze tijd, de (kleine) ondernemer die alles doet om hun hoofd boven water te houden… zij en vele andere hebben het moeilijk. Maar het weegt niet op tegen het verdriet die mensen hebben door het overlijden van hun geliefden. Hoop zo dat de overbuurman er door komt, maar het ziet er slecht uit.

De aanbieding om boodschappen te doen zijn echt hartverwarmend, of alleen al de aanbieding kan ik wat voor je doen? Zou men dit over een x-aantal weken ook nog doen? Ik denk het wel. Ik denk namelijk dat ik de komende tijd in mijn huisje en tuin verblijf, ondanks dat ik snak om eruit te gaan, mensen te ontmoeten, te vergaderen etc.Manu gaat het nog lastig krijgen met mij.

Wat zou het mooi zijn dat we de naastenliefde die we nu allemaal ten toon spreiden vast zouden houden. Dat Corona na veel verdriet en ellende ook wat moois nalaat. Meer eensgezindheid, oog voor een ander, community zin… ik hoop het, ik hoop echt als we weer in de waan van de dag zitten we iets geleerd hebben van Corona.,. Ik ga in ieder geval mijn best doen.

Margriet

29 maart 2020.

Dank aan iedereen die elkaar helpt!

Spannende tijden, angstig en onzeker. Ik ben er vol van..

Maar daarnaast gebeuren hele mooie dingen. Mijn nicht is integratief therapeut ( even googelen) en zij biedt online coaching aan voor mensen in vitale beroepen die dat nodig hebben. https://carlavanloon.nl/2020/03/21/gratis-psychologische-steun-vitale-beroepen/ ….gratis, dat ook!

Vroeg een andere nicht om nog wat boodschappen voor mij te doen, de ijskast een beetje gevuld. Ze bracht direct wat zelfgemaakte groentesoep mee, eten voor vanavond geregeld. Mijn broer gaat morgen naar de slager/traiteur dus dat komt ook goed…

Kreeg ik zaterdag een appje, wat is je adres? Ik lag te slapen, later gaf ik mijn adres door en kreeg ik een reactie, kijk maar bij de voordeur…een prachtige bos bloemen.

Staat net een van de hulptroepen voor de deur met een bosje tulpen en een kaartje van haar en de organisatie waarvoor ze werkt.

Komen er uit onverwachtse hoeken reacties binnen met de vraag of men wat voor me kunnen doen…

Zie ik op TV mensen elkaar toezingen, wordt er met lichten gespeeld, geeft een mevrouw gymlessen die senioren op hun balkon na kunnen doen. Kan je online musea bezoeken en andere zijn creatief waaronder een neef die les geeft met wat je met een drone kan doen…www.futuremindz.nl echt een aanrader zeker ook voor kinderen. Etc etc, ik ben onder de indruk…

.

en ik? Ik weet niet wat ik voor andere kan doen, dus heb ik een briefje op mijn raam geplakt. Ik zou ook graag wat willen betekenen maar weet niet wat….heb jij een idee?

Ben ik nu een schijtluis?

Ik vind het allemaal erg spannend, dat Corona-virus, het is zo ontastbaar en tegelijkertijd zo bedreigend. Ik zit momenteel in de Belgische Ardenne, waar de maatregelen wat betreft het winkelen wat verder gaat dan in Nederland. Men staat keurig buiten bij de bakker in een rij met afstand van elkaar te wachten. Niet zo fijn voor mij, staan gaat niet zo makkelijk maar ik heb het gedaan. Broerlief is de Spar ingerend, om 12 uur gaan hier nadere maatregelen in…dan mag je niet zomaar meer een supermarkt in.

De winkels die geen eten voor mens of dier verkopen zijn na 12 uur gesloten, de apotheek is ook open.

Vorige week was ik er nog redelijk nuchter over, maar nu ik hoor dat elk besmet mens ongeveer 2,5 tot 3 mensen besmet dan is het meer kans dat je het wel krijgt dan niet. Ik hoor mensen elkaar gewoon uitnodigen, heb je geen klachten kom dan maar. Maar het kan tot 2 weken duren voor je klachten krijgt en intussen besmet je dus andere. Ik denk dan, welk stukje van vermijd sociale contacten heb je niet begrepen…

Ik ga dus in quarantaine. Ik ga geen onnodig risico lopen. Vrijdag gaan we weer naar huis en dan verstop mij in mijn huisje en tuin, samen met de kat. Ik laat de boodschappen wel bezorgen en probeer het wel naar binnen te tillen…

Wat een enorm effect heeft het Corona toch, een goede kennis mag zelfs niet meer aan haar wekelijkse chemo, wat haar tot nu toe op de been hield. Andere mogen hun net geboren kleinkind niet zien.

De volgende moet gewoon gaan werken bij de H&M terwijl daar klanten rondlopen die niet begrepen hebben dat je met hoesten en proesten thuis moet blijven. H&M vinden het dragen van handschoenen en andere voorzorgsmaatregelen niet erg klantvriendelijk…nee inderdaad, goed voor de klanten slecht voor het personeel.

Mijn nicht die samen met haar gezin in Amerika woont voor een jaar komen terug en gaan 2 weken in quarantaine…en dat is een verstandig besluit, denk ik.

De angst neemt toe, zijn we schijtluizen of realiseren we ons dat deze pandemie een enorm effect op de wereld heeft. Reageren we overdreven of zouden de maatregelen nog strenger moeten? Ik ben van mening dat we het nog strenger mogen aanpakken. Niet omdat ik denk dat we het nu niet goed doen, maar meer om achteraf te kunnen zeggen…het viel mee… Ik hoop dat we dat kunnen zeggen…”het viel mee” , maar ik ben bang dat het niet zo is.

Ik heb zoveel respect voor de mensen die zorgverlenen. Van een goede vriendin heeft haar man zich vrijwillig gemeld om in het JBZ extra diensten te draaien als SEH arts (naast zijn baan als arts elders)… zoveel respect voor…. een applaus alleen is niet voldoende. we moesten ze koesteren deze zorgverleners en alle andere mensen die voor ons werken…

Is het een zuivering van de natuur tegen alles wat wij de natuur aandoen? Of hebben we gewoon pech?

In ieder geval houdt het me enorm bezig, kan ik bijna niet stoppen met lezen over het virus, en maak ik me zorgen over de mensen die het niet begrijpen….want die zijn de grootste risico groep….

Let goed op jezelf en andere..

Margriet

Maart 2020

Een verhaal met een staartje

aba5b97d1f35655a140ab23474fe2a9eWat hij in zijn kop heeft, heeft hij niet in zijn kont, in je blote kont geboren worden, hij heeft stront aan zijn kont…zomaar wat uitspraken die met het woordje kont te maken hebben.

Vorige week zat ik op de wc en had ontlasting (nader te noemen poep) iets wat de meeste van ons dagelijks doen. Ik ook. Ondanks dat ik wat harde poep heb door gebruik van pijnstillers lukt het me wel. Maar vorige week had ik ineens iets uit mijn kont hangen.

Niet iets gewoons, nee het was dun, voelde als een slangetje…zonder einde, het stak echt uit mijn anus.

Het was zeker geen ringworm want dan was ik vast veel afgevallen, maar ineens ging er een lampje branden… het was mijn sonde.

Sinds 3 december vorig jaar heb ik een buiksonde die via de maag in mijn dunne darm ligt.. Dus niet langer in mijn neus…maar het kon toch niet zo zijn dat die sonde door mijn dikke darm naar buiten komt? Een dikke darm is ongeveer 6 meter lang…..

Ik voelde weer, en wist het zeker, een 0,5 meter sonde kwam door mijn anus naar buiten , ik had dus een staartje.

Ik moest die dag naar een werkbijeenkomst (vrijwillig) dus pakte een schaar, en knipte het af. Er stak nog een klein stukje uit, maar het kon er zo mee door. Ik heb direct contact gezocht met het ziekenhuis en werd later terug gebeld.

Het kon niet…want een sonde is maar 1 meter lang. De sonde zat gewoon in mijn buik, wat is er dan gebeurd? De sonde is een slangetje van een doorsnede van denk ik 0,5 cm. In dat slangetje zit een dun slangetje van een doorsnee van ongeveer 0,3 cm. En dat laatste slangetje ligt in de dunne darm en dat was schijnbaar losgeschoten.

Maar vervolgde de MDL verpleegkundige, het kan echt haast niet, heeft u er een foto van? Nou maak ik best graag foto’s maar van mijn poep met een slangetje liever niet… nee dus.

Ze begon toch wel spannend te praten, want wat als die sonde ergens bleef haken, hij moest er wel uit…ik kreeg even de zenuwen terwijl ik tot dan toe er wat lacherig over deed. Ze ging overleggen want er moest een nieuwe sonde in en wat als die oude een stuk bleef zitten.

Later in de middag belde ze, het kwam eigenlijk nooit voor, de artsen had ze het ook gevraagd, maar ze zou de leverancier gaan bellen. Het geruststellende was dat de sonde er vanzelf uitkomt pfff..een opluchting. Ik meldde haar dat mijn maag slecht ledigt en ik 3 dagen helder vloeibaar moet voordat de sonde er weer in kan… ze ging aan de slag. Wel zei me me, het gebeurd nooit maar wél weer bij u! Tja ik weet ook niet waarom het bij mij wel gebeurd en bij een ander niet…een maandagmorgen monster?

Ondertussen ook contact gelegd met de diëtiste, die vroeg, ben je niet ziek geweest van de week, ik zei, ja heel de week misselijk maar ik dacht dat ik de griep kreeg….. nee dat komt door de sonde, die loopt nu in je maag. Dus zet de sonde maar uit.  Ga maar wat helder vloeibaar eten…kippensoep of zo…Natuurlijk moest zij ook hard lachen en een collega op de achtergrond had het ook al gehoord. Ook een arts benaderd in verband met de medicatie, die zei…u bent het gesprek van de dag hoor..maar wéér bij u, verdorie….Tja ik ben denk ik een geluksvogel, snel een staatslot kopen.

Vandaag is er een nieuwe sonde geplaatst. Op de voorbereidingskamer was het verhaal al bekend, misschien moet u uw naam veranderen, het overkomt u weer….ook de leverancier had gezegd dat het bijna tot nooit voorkomt, in ieder geval ze hadden het niet eerder vernomen….

De arts moest ook lachen, meestal komt de sonde er via de buik eruit zei ze, maar bij u via uw kont….wat moet dat raar geweest zijn…Ik zie u al lopen met een slangetje uit uw anus,,, ze had er lol in samen met de rest van de aanwezige,  lachend kreeg ik mijn roesje….er zit weer een nieuwe in, ik word weer gevoed..gelukkig want de heldere kippensoep komt me na 3,5 dag mijn neus wel uit…. Hopelijk blijft deze wat langer op zijn plaats, en zal ik me voortaan niet meer Margriet noemen maar Engelientje of zo…dat komt wel lief over.

Engelientje

9 februari 2020

Je bent niet goed…(wijs?)

wereldkankerdag

4 februari, wereld kankerdag. Ook ik ben een van de lotgenoten. 6 jaar geleden werd er een flinke tumor in mijn nier gevonden en een grote uitzaaiing in een van mijn bijnieren. Prognose, 3 maanden tot een jaar met wat geluk 1,5 jaar. Maar tegen allen verwachtingen in werd ik toch geopereerd en daarmee veranderde mijn kansen. 10% leeft na 5 jaar nog, de meeste overlijden de eerste 2 jaar. Inmiddels dus 6 jaar geleden, maar zei mijn nieuwe huisarts, iemand moet die 10% regelen toch? Maar u weet goed dat het niet genezen is?….jaja dat weet ik. (zucht, helaas)

Laatst zei iemand tegen mij, ik snap jou niet hoor, je bent niet goed (wijs?). Je gaat 6 keer per week naar de fysio (www.fysiototaalwaalwijk.nl), 1 keer voor je nek en bovenrug, 3 keer voor lymfedrainage en 2 keer sporten (nou ja meer bewegen op mijn niveau, sporten deed ik voorheen) . Als ik jou was deed ik alleen nog leuke dingen… want je gaat me toch niet vertellen dat die fysio zó leuk is?

Ik antwoordde haar dat ik niet zo vaak zou gaan als ik er geen baat bij zou hebben. Mijn nek en bovenrug is vaak pijnlijk en verzacht door de behandeling, de lymfedrainage zou wat mij betreft elke dag mogen, kan ik in ieder geval plassen en dat sporten…ik ben er van overtuigd dat het zorgt dat ik niet bedlegerig ben en zo kan genieten van allerlei moois. En de therapeuten? Ja hoor daar kan ik goed mee door een deur( wel 1 voor 1).

Ach, als ik er goed over nadenk heb ik er ook helemaal geen hekel aan, denk er ook niet teveel over na, maar doe het gewoon. Met het sporten hoor ik ook wel eens dat iemand zegt..ik heb een hekel aan fietsen etc. Ook daar denk ik niet over na en doe gewoon wat ik behoor te doen…

Jaren geleden was ik super actief bij de sportschool om mijn gewicht te verminderen en wat in combinatie met een dieet geweldig lukte, 54 kg afgevallen…. Helaas zit er allen en meer weer aan, nu door medicatie, veel vocht en natuurlijk ook vet…het bewegen is wel heel minimaal geworden.

Maar mijn oude huisarts zei me ooit:” een chronisch ziek lichaam levert topsport” Nou dan zitten er in mij 2 prachtige atleten, die ruimte is er wel. 

Wereld kankerdag, met als thema kanker zet je leven op z’n kop. Dat is natuurlijk een waarheid als een koe. Je wereld vergaat even bij de diagnose en je gaat er weer tegenaan om alles zo dragelijk mogelijk te maken…ik hoor vaak dat men zegt, hij strijdt tegen kanker, daar kan ik slecht tegen, je hebt geluk als je mag blijven leven en pech als dat niet gaat, er valt niks te strijden, wel te ondergaan.

In mijn omgeving zijn de laatste 6 jaar heel wat mensen weggevallen door kanker, maar sommige zijn er nog steeds ondanks de diagnose. Ik ben een van die gelukkige, en doe er alles aan om mijn leven zo leuk mogelijk te maken. Ik stop mijn hoofd niet in het zand, maar wil er ook niet te veel aan denken. Ik ben geen …stel dat… persoon. Ik zie het allemaal wel op mijn pad komen.  Leven met een vrees is in mijn optiek geen leuk leven. 

Gelukkig komen de krokussen weer de grond uit, en ondanks dat het weer nog flink onstuimig en winters kan worden, krijg ik al een beetje de lente in mijn hoofd, nog even en de deur kan open, en zit ik buiten. In , naar ik hoop, een tuin vol bloemen, vogels, vlinders, bijen en Manu de poes… en wie weet jij!

Laat het voorjaar maar komen.

Margriet

3 februari 2020

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑