Ruzie in de slaapkamer?

Het is een feit, ik heb een traplift. Ik slaap al bijna 4 jaar in de kamer. Nadat ik met een hoogwerker van de brandweer uit mijn slaapkamer ben gehaald om met de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd te worden dacht ik…nooit meer.

Wat een afgang is dat, de straat staat vol met mensen die kijken, Er komen filmpjes en foto’s op internet. Maar dat besef kwam pas achter af. Ik was te ziek en een brancard kan hier niet naar boven, eigelijk ook niet door het raam dus dan halen ze het raam eruit en dan word je schuin naar buiten geschoven. Een brandweer man pakt je aan, en klikt je vast. Nee ik vond het niet eng, ik was zo ziek dat het mij allemaal niet meer uitmaakte.

Maar goed, mijn bed dus in de kamer. Overdag rust ik daarop, en omdat het vocht altijd naar het diepste punt gaat, zijn mijn benen en voeten opgezwollen, en dat mindert echt geweldig als die horizontaal liggen.

Sinds een jaar gebruik ik een trippelstoel, geweldig ding is dat, een soort bureaustoel die veel kan. Je scheurt er mee door de kamer, hij kan elektrisch omhoog en omlaag. Het enige nadeel is dat mijn oude vloer er niet meer zo goed tegen kon en ik letterlijk gaten in mijn vloer heb gereden. Tijd voor een nieuwe vloer. Maar als je dat doet dan is het ook tijd om de kamer te schilderen, tenslotte is alles eruit. Dus de schilders zijn daar druk mee bezig. Ik heb altijd zelf geverfd, maar ik ben sloom in verhouding met hun, die mannen hebben een turboknop. Deze week de schilders volgende week egaliseren en een nieuwe vloer erin.

Dus ook voor beneden een luxe bed gekocht voorbereid op de toekomst, hij kan omhoog , omlaag Beetje schuin, rug omhoog etc. Het is dat het niet kan praten.

Maar dan terug naar de titel. Mijn bed staat dus boven, ik ga daar ook slapen, heb er een plafondventilator etc. Maar omdat ik al bijna 4 jaar in de kamer slaap en mijn fysieke toestand het niet allemaal toeliet ging ik alleen naar boven om te douchen op de goede dagen. Sinds gistermiddag een traplift, al twee keer gedoucht 🙂

In de badkamer staat nu ook de droger en wasmachine, dus dat kan ik ook weer zelf doen. Nou ja, met ophangen en zo heb ik wel hulp nodig.

Manu de kat heeft dus sinds ze hier ruim 2 jaar geleden kwam wonen min of meer het alleenrecht gekregen om boven te zijn, Haar kattenbak staat daar, er komt een heerlijk ochtend zonnetje in haar kamertje en de zolder was ook lekker om je terug te trekken als het te druk in huis is. Slimme kat. In mijn slaapkamer stond geen bed meer, maar voor het raam zat ze vaak even te kijken, zeker als mijn buurmeisje langskomt. Dan rent ze naar boven om haar met haar ogen te volgen.

Maar nu staat mijn bed dus weer boven en Manu denkt.. hèhè eindelijk een bed in mijn kamer. En ze heeft dus het hele bed in beslag genomen. Ik heb haar vannacht meerdere keren verlegd. Ze keek me telkens aan… mijn bed, mijn verdieping! Benieuwd hoe het vannacht gaat…

Ik ben benieuwd of ze straks nog mee naar boven gaat als het nieuwe bed beneden is…. Ik denk dat ze gewoon het beste kiest, een kat met smaak.

Margriet

26 mei 2020

Ik ben jarig en ben er blij mee!

Ik ben jarig, 64 jaar alweer, wie had dat ooit gedacht? Ik niet. In november 2013 kreeg ik de diagnose uitgezaaide niercel carcinoom, levensverwachting een half jaar tot een jaar misschien anderhalf jaar. Je wereld vergaat en je gaat nog denken ik ga er voor vechten. Maar kwam al snel tot de conclusie dat er niks te vechten valt. Je hebt geluk of niet. Geluk met een kankersoort die te genezen is, dat is niet bij niercelkanker met uitzaaiingen . Maar ik had het geluk dat tegen alle verwachtingen in toch geopereerd werd. Ik was pas 57 jaar. Met een operatie verandert de diagnose. 10 procent leeft nog na 5 jaar, de eerste twee jaar overlijden de meeste. Ik leef nog steeds, ik ben een geluksvogel. Dus vier ik vandaag, weliswaar aangepast mijn verjaardag. Mijn familie komt om de beurt via de poort, 1,5-2 meter afstand en het is mooi weer. De bakker brengt het gebak en in de avond vier ik mijn feestje met mijn buren. Ik zet gebak voor hun deur, bel aan en daarna gaan we video bellen. Samen koffie drinken. Ieder in eigen huis.

Vorig lag ik in het ziekenhuis en vierde toen ook zo mijn feestje. Sinds mijn diagnose vier ik alles wat te vieren valt, geniet ik van al het mooie en de wat mindere dagen neem ik zoals ze komen.

Toen ik 60 werd vierde ik mijn verjaardag groots, mijn broer zei in zijn speech op naar je pensioen. Dat vond ik toen wel heel ver weg.. Als Corona geen roet in het eten gooit ga ik stiekem hopen dat ik dat ook nog ga halen, want bij die 10% wordt niet precies gezegd hoe lang die houdbaar is… dus… ik hoop het maar.

Vandaag zet ik op mijn manier en met de beperkingen die er zijn de bloemetjes buiten. Pluk jij vandaag ook deze mooie dag?

Margriet

9 april 2020

Corona angst? Corona moe? Of ook mooi?

Bij elk kuchje slaat de schrik me om het hart. Ik word er wat hypochondrisch van. Natuurlijk kuch je wel eens, nies je wel eens, ik ook. Dat houdt niet direct in dat ik ziek(er) ben. Of nog erger Corona heb.

Het alleen binnen zitten staat niet in mijn top 10 van leuke dingen. Maar als ik zo gezond mogelijk wil zijn moet ik in huis en tuin blijven… mijn overbuurman ligt op de IC. Corona. Nee ik heb geen contact met hem gehad. Hij woont alleen met een reuze grote hond, een merkhond, maar welk merk weet ik niet. Zijn zoon en puberkinderen komen een aantal keren per dag om hem uit te laten ( ik weet zeker dat het een “hem” is want deze grote hond heeft ook enorme ballen). Ik heb respect voor ze en ik hoop dat de overbuurman erdoorheen komt.

Laats vroeg iemand via de app…komen de muren al op je af? En ik bedenk me dat ik het zeker saai vind maar de muren staan nog overeind. Ik denk eerder dat Manu de kat soms gek van me wordt. Ik knuffel haar veel en ik merk dat ik meer tegen haar praat ( moet mijn stem ook af en toe gebruiken) dat is nog niet zo gek toch? Het zou pas verontrustend worden als de kat terug begon te praten en ik haar verstond!

Gisteren ben ik op de koffie geweest bij de buren, nee niet schrikken, via FaceTime. We hadden een chat afspraak gemaakt alleen moest je zelf voor koffie thee en koekjes zorgen. Het was gezellig en we zijn weer even bijgepraat. Op naar de volgende koffie afspraak.

Daarnaast zie ik zoveel leuke initiatieven. Hier hangt een beer voor het raam, een geprinte omdat ik er geen had. Komen kinderen langs, opvallend maximaal 3 kinderen met een papa of mama. Ze doen mee aan de berenjacht. Ik zie sowieso veel minder kinderen dan anders. Gelukkig, want dan zijn ze in huis en tuin.

Het huis staat gevuld met bloemen, laat ik daar nou net gek op zijn. Gekregen van verschillende mensen en instellingen. Een organisatie had een mail naar een kweker gezonden om wat bloemen te vragen voor hun klanten, kregen ze 7000 bosjes tulpen. Natuurlijk had die kweker ze liever verkocht maar ik ben er blij mee..

Dat vind ik wel moeilijk in deze tijd, de (kleine) ondernemer die alles doet om hun hoofd boven water te houden… zij en vele andere hebben het moeilijk. Maar het weegt niet op tegen het verdriet die mensen hebben door het overlijden van hun geliefden. Hoop zo dat de overbuurman er door komt, maar het ziet er slecht uit.

De aanbieding om boodschappen te doen zijn echt hartverwarmend, of alleen al de aanbieding kan ik wat voor je doen? Zou men dit over een x-aantal weken ook nog doen? Ik denk het wel. Ik denk namelijk dat ik de komende tijd in mijn huisje en tuin verblijf, ondanks dat ik snak om eruit te gaan, mensen te ontmoeten, te vergaderen etc.Manu gaat het nog lastig krijgen met mij.

Wat zou het mooi zijn dat we de naastenliefde die we nu allemaal ten toon spreiden vast zouden houden. Dat Corona na veel verdriet en ellende ook wat moois nalaat. Meer eensgezindheid, oog voor een ander, community zin… ik hoop het, ik hoop echt als we weer in de waan van de dag zitten we iets geleerd hebben van Corona.,. Ik ga in ieder geval mijn best doen.

Margriet

29 maart 2020.

Dank aan iedereen die elkaar helpt!

Spannende tijden, angstig en onzeker. Ik ben er vol van..

Maar daarnaast gebeuren hele mooie dingen. Mijn nicht is integratief therapeut ( even googelen) en zij biedt online coaching aan voor mensen in vitale beroepen die dat nodig hebben. https://carlavanloon.nl/2020/03/21/gratis-psychologische-steun-vitale-beroepen/ ….gratis, dat ook!

Vroeg een andere nicht om nog wat boodschappen voor mij te doen, de ijskast een beetje gevuld. Ze bracht direct wat zelfgemaakte groentesoep mee, eten voor vanavond geregeld. Mijn broer gaat morgen naar de slager/traiteur dus dat komt ook goed…

Kreeg ik zaterdag een appje, wat is je adres? Ik lag te slapen, later gaf ik mijn adres door en kreeg ik een reactie, kijk maar bij de voordeur…een prachtige bos bloemen.

Staat net een van de hulptroepen voor de deur met een bosje tulpen en een kaartje van haar en de organisatie waarvoor ze werkt.

Komen er uit onverwachtse hoeken reacties binnen met de vraag of men wat voor me kunnen doen…

Zie ik op TV mensen elkaar toezingen, wordt er met lichten gespeeld, geeft een mevrouw gymlessen die senioren op hun balkon na kunnen doen. Kan je online musea bezoeken en andere zijn creatief waaronder een neef die les geeft met wat je met een drone kan doen…www.futuremindz.nl echt een aanrader zeker ook voor kinderen. Etc etc, ik ben onder de indruk…

.

en ik? Ik weet niet wat ik voor andere kan doen, dus heb ik een briefje op mijn raam geplakt. Ik zou ook graag wat willen betekenen maar weet niet wat….heb jij een idee?

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑