Wat drijft jou zo?

en wat doet u ermee?

Ik schreef er al eerder over. In de week van 4-8 oktober is de week van de toegankelijkheid. Op diverse plaatsen in Nederland wordt hier aandacht aangegeven, ook in mijn woonplaats. Riep ik in een van mijn blogs op om met mij in contact te komen kan ik melden dat de gemeente Waalwijk dat gedaan heeft. Inmiddels zijn er gesprekken gevoerd en ben ik zitting gaan nemen in een werkgroep op weg naar een goed functioneren werkgroep die de VN resolutie nog beter tot uitvoer gaat brengen. Niet alleen de openbare gelegenheden maar ook plaatselijk. In dat laatste ligt nog een hele uitdaging. Hoe zou bijvoorbeeld het Kruidvat toegankelijk kunnen zijn voor rolstoelen maar ook voor doven en slechthorend, visueel beperkten etc. Wat zouden we kunnen doen aan de achtergrondmuziek die soms wel erg hard staat. De obstakels in de gangpaden etc.

Je ziet dat schrijven van een blog en daar ruchtbaarheid aan geven niet tegen dovemansoren is gezegd . Nu hoop ik dat het Elisabeth-Tweesteden-Ziekenhuis (ETZ) ook nog contact opneemt zodat slechthorende daar bijvoorbeeld ook televisie met geluid kunnen kijken of naar de radio te luisteren. Nog mooier zou zijn dat er op alle poliklinieken versterkers aanwezig zouden zijn zodat het gesprek met arts of verpleging soepel zou kunnen verlopen. Natuurlijk zijn er schrijf -en gebaren tolken en die hebben een zwijgplicht, maar soms zijn de gesprekken wel erg intiem.. Hoe fijn zou het zijn dat er dan een alternatief is. 

Soms voel ik mij de roepende in de woestijn maar nu heb ik in ieder geval wat resultaat. Kijken wat we werkelijk kunnen veranderen in Waalwijk en hopelijk ook het ETZ. Overigens gaat doof.nl ook nog aandacht aan dit onderwerp geven. Mooi resultaat toch?

Sommige mensen vragen aan mij waarom ik toch die drijfveer heb om bepaalde zaken aan de kaak te stellen. Nou eigenlijk is dat heel simpel. Ik hou niet van klagen. Natuurlijk kan klagen een functie hebben maar het geeft mij toch echt een beter gevoel om dingen te proberen te veranderen. Heel mijn leven heb ik gewerkt in het agogisch werkveld. (Agogiek is de leer van het begeleiden, aansturen of beleidsmatig mogelijk maken van veranderingsprocessen bij mensen opdat ze meer grip krijgen op hun leven. Deze sociale wetenschap bestudeert hoe mensen veranderen en geeft aanwijzingen over de manier waarop dit kan worden beïnvloed en begeleid.) Dus ik denk dat het daar vandaan komt. 

Ik kan niet zitten en toekijken, klagen. Daarbij ga ik er meestal vanuit dat mensen onwetend zijn, er niet aan gedacht hebben. Sinds ik in de werkgroep zit voor de VN resolutie en mensen zie met andere beperkingen heeft me dat zeker aan het denken gezet. Waar lopen zij tegen aan, wat is hun drijfveer. Ik ben er van overtuigd dat ze hun handicap hebben geaccepteerd maar kijken naar wat beter kan. Ach ik denk dat ik nog heel wat keren erover na zal denken en iets bedenken… Jij ook?

Margriet

20 september 2021

Toegankelijkheid

De wet toegankelijkheid openbare gebouwen tracht bij te dragen aan een inclusieve samenleving, door ervoor te zorgen dat ook mensen met een handicap of beperking (zelfstandig) openbare gebouwen kunnen betreden. Net als ieder ander.

Mooie wet toch? Ikzelf ben tegenwoordig ervaringsdeskundige op meerdere vlakken. Zo ben ik tegenwoordig rolstoelafhankelijk (wat een mooi scrabble woord) rij ik rond in een scootmobiel en draag ik buiten een bril ook nog hoortoestellen. Én ben ik chronisch ziek. Vraag me nu af of dit ook valt onder dubbel gehandicapten(grapje). 

Nu ik de het bovenstaande eens goed lees gaat het dus alleen over het kunnen betreden van een openbaar gebouw. Als slechthorende loop je vaak prima, uitzonderingen daar gelaten, maar kunnen dan vaak niet zelfstandig verder. Dus zo inclusief is deze wet niet, maar gelukkig zijn er nog meer wetten.

Wet gelijke behandeling handicap of chronische ziekte (Wgbh/cz)

Mensen met een beperking of chronische ziekte moeten net als ieder ander kunnen meedoen. Dit staat in de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte.

Kijk deze wet biedt alweer wat meer mogelijkheden. Maar eigenlijk is het toch te gek dat we overal wetten voor nodig hebben. Het zou toch zo moeten zijn dat iedereen die dat wil mee kan doen in de samenleving. Ik begrijp echt wel dat ik geen lid van de atletiekclub ga worden omdat ik graag wil hardlopen. Ik was ook niet van plan om te gaan hoogspringen. Want dat zijn irreëel verwachtingen. Gelukkig, tenminste dat denk ik, beschik over een gezond verstand en zet ik die graag in.

Wel heb ik nog steeds de drang om dingen te verbeteren. Dat wel. En dan niet omdat ikzelf daar zoveel hinder van ondervind maar omdat ik vind dat aan sommige onderwerpen wel wat meer aandacht gegeven mag worden. 

Ik woon in Waalwijk en de gemeente probeert echt een bijdrage te leveren. Ik weet niet of ze daarvoor aangespoord worden maar ze doen hun best. Ze zijn zelfs genomineerd voor de meest toegankelijke gemeente 2021 als je wilt stemmen dan kan dat hier Er zijn nog twaalf gemeenten over, dus ze hebben het al goed gedaan. 

Natuurlijk valt er nog veel te winnen. Zeker als het gaat om een hoorbeperking. Dat is vaak onzichtbaar, en alhoewel ik vroeger een button had met “ spreek duidelijk dan versta ik je beter, op mijn brommer en fiets een SH bordje had, wat ook hilarische momenten gaf, men dan ook vaak denkt dat je verstandelijk beperkt bent. Draag ik nu (bijna) niks waardoor het duidelijk is. Dus ik snap het wel dat de groep slechthorende en doven vaak een vergeten groep is.  Maar ik sta mijn mannetje wel. Ik heb al geschreven over de telefoon (ik haat telefoontjes). Ik kom met alle hulpmiddelen best ver, en ik heb ook niet meer de drang om alles te verstaan. Dat was vroeger wel anders. 

Maar ik wil wel zelfstandig mijn zaakjes kunnen regelen. En dan is er voor slechthorende en doven nog veel te winnen. Ook al zijn er mogelijkheden om hulp te krijgen van doventolken, schrijftolken, bel hulp etc.  je wilt het toch graag zelfstandig en alleen kunnen doen, een inclusieve samenleving is pas echt mogelijk als de mogelijkheden er zijn. 

Ik hoor vaak van andere mensen met een beperking dat er meer rekening met hun gehouden moet worden. Nu heb ik die mening en ervaring niet. Ooit zat ik in een groep mensen die gezellig aan het kletsen waren, de mensen werden steeds enthousiaster en hun stem volume ging omhoog. Een kippenkooi..ik versta er dan eigenlijk niks van maar laat het gebeuren. Toch was er één die boos op tafel sloeg en vond dat er met haar rekening gehouden moest worden. Iedereen weet dat ze slechter hoort,,,dus dan moet je daar rekening mee houden, vond ze. Nu had ze ook aan haar gesprekspartner kunnen vragen even naar een andere plaats te gaan, er was ruimte genoeg. 

Ikzelf heb er wat minder moeite mee, ik zag het enthousiasme van de aanwezige omhoog gaan, en hoorde dat ook. En ach, ik laat het gaan. Als het me echt te gek word dan ga ik liever weg. En dat vind ik niet eens erg. Ik begrijp dat andere niet telkens rekening kunnen houden, en ik vind ook dat dit niet hoeft. Bijna elk mens heeft wel iets waar rekening mee gehouden kan worden maar jij als persoon bepaald hoe je er mee om gaat. 

Ik zet liever mijn energie in om zaken echt te veranderen. Dus niet zozeer voor mijzelf maar meer voor het collectief. Zo hoop ik dat mijn gemeente Waalwijk mij vraagt om eens mee te denken voor verbetering voor slechthorende en doven. Of het ETZ (ziekenhuis) over het luisteren naar de TV via koptelefoon (Ooit gedaan, zo’n wegwerp koptelefoon op je speakers  van je hoortoestellen gezet? Niet te doen) Er zijn andere mogelijkheden en wellicht kan dat uitgevoerd worden.

Maar goed toegankelijkheid. Ik denk dat er veel aan gedaan wordt, het is nu aan de onzichtbare groepen om zich te roeren, en samen komen we er wel. Rome is toch ook niet in één dag gebouwd?

Margriet

12 augustus 2021

Bejaardengeleuter

Of moet ik het seniorenpraat gaan noemen? Oordel zelf na het lezen van deze blog. 

Afgelopen week was ik aan het face-timen met een bijna leeftijdsgenoot. We zeiden tegen elkaar weet je nog dat de mobiele telefoons kwamen? We vonden het allemaal onzin , immers had je thuis een telefoon. Nu ken ik niet zoveel mensen meer zonder een mobiel maar wel steeds meer mensen zonder een vaste telefoon. 

Ik weet nog dat de eerste autotelefoon er kwam, iemand die als beroep vertegenwoordiger was , wat we nu een salesmanager of een accountmanager noemen, had zo’n ding in zijn auto, een heel apparaat, een soort kast met een handvat (zwaar) en op de kast zat een draaischijf, dan een draad en dan een ouderwetse telefoonhoorn. We waren onder de indruk.

Uiteraard zouden we er niet aan beginnen, goed voor mensen die de hele dag onder weg waren maar niet voor het individu. Nu bellen de meeste (naar ik hoop) handsfree met hun mobiel in de auto, op straat, en thuis ..altijd bereikbaar want we zouden toch eens een telefoontje missen…

Met ons mobieltje konden we sms-en, korte berichtjes naar elkaar sturen, dat doen we nu massaal via whatsapp wat gratis is, en daar houden wij Nederlanders wel van.

Ooit zaten we te mijmeren, ik denk in de periode dat de Jetsons op de TV kwam (als je niet weet wat dat is, googelen)..

8 Far-Out 'Jetsons' Contraptions That Actually Exist Today

ik denk in de late jaren 60, begin jaren 70, daar liep een robot rond, werd het huishouden door apparaten gedaan en ze belde elkaar zodat ze elkaar konden zien, beeldbellen. Chriet Titulaar liet het in het huis van de toekomst ook zien.. Mensen belde elkaar op en konden elkaar zien. Wat hebben wij erom gelachen en onze fantasie sloeg op hol.. jaja zit je op de toilet en gaat je telefoon, kom je uit bed met je haren door elkaar, liggen mensen in bad met elkaar te beeldbellen…wat een lol… en nu? 30/40 jaar later , facetimen we, soms met onze haren in de war…en vinden we het heel normaal.

Ik ben 65 jaar, een oude muts voor de jongere generatie, maar als ik kijk wat ik allemaal heb mogen meemaken aan ontwikkeling dan is dat wel heel groots geweest. De eerste homecomputer een commodore waar je dagelijks met een floppy en later een disk het programma moest laden voor je aan de gang kon.

De eerste printers die soms gaatjes in het speciale computer papier sloeg. De eerste PC op het werk en vrij snel daarna thuis. Wat handig was dat, geen scriptie schrijven op een typemachine met correctielak, geen handmatige opfleuring van bijvoorbeeld grafiekjes en tekeningen. Nee je typt en als je niet tevreden over een zin bent haal je het weg en typ je het opnieuw. Grafiekjes van je onderzoek maak je op de PC en die integreer je in je werk… fantastische vooruitgang. Oké er liepen heel wat draden door je huis maar daar heb je vandaag de dag ook geen hinder meer van. Mijn printer staat in een voorraadkast en ik stuur nu gewoon een print opdracht er naar toe en het werkt..nu ja ik moet het nog wel zelf ophalen uit de kast. We hebben geen floppy’s meer, geen losse disk, nee we hebben de cloud en misschien nog een externe harde schijf. De meeste laptops (ook al zon prachtige uitvinding) heeft geen cd rom meer, programma’s download je gewoon. Sommige mensen gebruiken nog usb sticks, wat ouderwets.

Nu rijden we op elektrische fietsen, auto’s waarvan sommige al zelf kunnen rijden, of de auto parkeert zichzelf op een parkeerplaats, vliegen we de wereld rond, wordt het gras van je tuin door een apparaat gedaan, stofzuigen? Nee joh je neemt gewoon een computertje die dat doet. De afwas in de vaatwasser, een magnetron, air fryer etc

De wereld komt letterlijk de huiskamer in, via TV, tablet, telefoon of je computer. Ik weet nog dat we onze eerste TV kregen, zwart wit met een paar zenders, maar oh wat waren wij er blij mee. Paulus de boskabouter, Fabeltjeskrant, okkietrooi, Ivanhoe, kapitein Zeppos, tante Hanny die naar ons zwaaide en wij zwaaide terug. Om acht uur het nieuws en dan moest je stil zijn. De TV stond niet altijd aan, in de programmagids werden strepen gezet wat we

illustratie

wilde zien…en de meeste stemmen gelde behalve als het voetballen was, dan was er gewoon voetballen… (ik was samen met een andere broer die voetballen niet leuk vond, mijn andere broers en ouders wél, en nog steeds kan het mij niet bekoren)

We konden hier de Belg op onze tv krijgen en sommige Duitse zenders… nu zappen we door de hele wereld heen en omdat we nog niet genoeg hebben kopen we er nog wat abonnementen bij zoals Netflix , Videoland, apple TV etc. 

Ons leven is door die apparaten en mogelijkheden een stuk makkelijker geworden maar ook complexer. In mijn kinder-en jeugdjaren was het de koude oorlog die ons bezig hield. We waren bang dat de bom (atoombom) zou vallen. Ik hoopte als ze die af zouden schieten hij precies op ons huis zou vallen en direct dood zouden zijn, want leven op een wereld waar van alles radioactief is en je ziek zou maken leek me helemaal niks. We waren onder de indruk van de kindertjes uit Biafra (onafhankelijke staat aan de baai van Biafra en maakt nu deel uit van Nigeria) Dit waren kindertjes die de hongerdood in de ogen keken, we deden daar acties voor. Nu komen dagelijks natuurrampen, oorlogen en allerlei andere nare dingen onze kamers in. Het lijkt ons steeds minder te doen.

Nu weet ik het natuurlijk niet zeker, maar ik heb het idee dat ik als kind veel ongecompliceerde leefden dan de kinderen nu die zoveel zien en horen… Vooruit gang is zeker fijn, ik zou niet terug willen, maar het heeft ook zo zijn nare kanten…wat vind jij hier eigenlijk van?

Margriet

7 juni 2021

Vrijheid, wat is dat nou?

Vandaag de dag hebben we het wel heel veel over vrijheden, wat voor de een vrijheid heet is voor de ander juist niet meer dan een gewoonte. Vandaag 4 mei herdenken wij de mensen die zijn overleden in de tweede wereld oorlog. Ikzelf herdenk meer dan dat, ik denk aan alle vluchtelingen die hun land door oorlog hebben moeten verlaten, de mensen die in gevangenschap leven ook al zijn zogenaamd vrij maar niet vrij mogen spreken. Ik denk aan mensen die vechten voor hun geaardheid, geloof of ongeloof, huidskleur etc. …afijn eigenlijk denk ik aan iedereen die is “gevallen” of niet vrij kunnen spreken of uitkomen voor wat ze zijn.

Het afgelopen jaar wordt het woord vrijheid steeds meer gebruikt. Zelfs Thierry Baudet laat dat middels, naar mijn idee, misplaatste poster zien. We hebben het nu over vrijheid over als wat gewoon is, we denken er niet meer aan hoe we dat verkregen hebben. Ondanks dat we momenteel door Corona wat beperkt worden leef ik in vrijheid.  

Een oom van mij die in de 90 mocht worden heeft zijn hele leven geleefd met de oorlog in hem. Duidelijk getraumatiseerd kwam in zijn stervensfase de tweede wereld oorlog heftig terug. Als hij vertelde over de oorlog verviel hij vaak in de Duits als het over de “ moffen” ging. Zijn broer, 17 jaar heeft het leven gelaten in een kamp in deze nare oorlog. 

Mijn ouders spraken er niet vaak over,  wel kreten als, laat het niet meer gebeuren, of verwijt het kind niet wat de ouders hebben misdaan kwamen veelvuldig langs, ook al snapte ik daar als  kind niks van. Daar bleef het wel bij. Er hing wat geheimzinnigheid over deze periode. Mijn vader zat, net zoals zijn broer bij knokploeg André. Maar wat daar nu gebeurd is, besproken of wat ze meegemaakt hebben heb ik grotendeels uit de boeken  of verhalen van andere mogen halen. Het mooie van de oorlog is dat mijn ouders elkaar hebben getroffen in Londen na de oorlog. Mijn moeder een vrijzinnig gereformeerde jonge vrouw uit Groningen en mijn vader een katholiek uit het donkere zuiden Waalwijk…. Het huwelijk heeft stand gehouden….

Nu hoor ik veel mensen zeggen, ik wil mijn vrijheid terug. Maar in principe vallen onze beperkingen nog wel mee. Kijk eens naar de landen om ons heen. Een Spaanse vriend vertelde me dat ze tijdens de grote lokdown niet naar buiten mochten, alleen essentieel beroepen in de dienstverlening en mensen die met hun handen werkten mochten naar hun werk. Hij werkt bij een bank. Zijn vrouw werkt ook op een kantoor en samen met hun 2 lieve dochters zaten ze vast in hun appartement. Kinderen mochten ook niet buiten spelen…school etc natuurlijk gesloten.

5 mei 2020 viering "75 jaar vrijheid" in Vledderveen

Om boodschappen te mogen doen moest je toestemming hebben etc… dus daar waren ze nog beperkter dan hier. 

Kijk naar de landen aan onze grenzen, heel wat strenger dan wij, maar wij  klagen erop los, demonstreren, lappen de regels aan onze laars, want we willen onze vrijheid terug… 

Vrijheid is voor mij vrij mogen denken, vrij mogen uitspreken zonder dat ik er voor opgepakt wordt. Het leven met de Corona regels is voor mij meer leven met beperkingen…ook ik hoop dat we snel weer afstand mogen doen van deze beperkingen. Maar het beperkt niet mij vrijheid, maar in mijn bewegingen. 

Voor vele zijn de beperkingen en nu beknotting van hun vrijheid. Ik moet zeggen dat ik de jeugd wel kan begrijpen. Ik had , toen ik zo oud was als hun, ook een drang om alles mee te willen maken. Geen tijd om iets te missen, rennen van het ene feestje naar het leuke andere. Dat is ze nu al meer dan een jaar ontzegd. Je zal maar net aan een studie begonnen zijn en online  je lessen moeten volgen…ik zou direct een probleem met mijn motivatie hebben,  Voor hen voelt het wel degelijk dat ze beperkt worden in hun vrijheden.

Vrijheid is dus lastig te definiëren, het zegt wat van je leeftijd en levensfase. Maar laten we vooral niet vergeten hoe we aan deze vrijheden komen, misschien wat minder mopperen en waarderen wat we hebben… vandaag herdenken we, morgen vieren we onze vrijheid.

Wat is voor jouw vrijheid?

Margriet

4 mei 2021

Complimenten-dag

loesje

Vandaag is het complimenten-dag, iets wat ik niet ongestoord voorbij wil laten gaan. Het afgelopen jaar is voor iedereen een bijzonder jaar geweest. Corona heeft veel roet in het eten gegooid, voor sommige mensen is hun leven een warboel geworden , voor sommige met ernstige gevolgen, terwijl andere , net als ik, in hun bubbel leven zonder niet teveel moeite.

Mijn eerste compliment gaat dan ook naar alle mensen in de medische en verzorgende wereld. Niet alleen de handen aan bed in een ziekenhuis, maar ook zij die werken in verpleeghuizen, de thuiszorg, fysiotherapie, thuishulpen etc. Een ieder heeft het afgelopen jaar extra inspanning geleverd, vele hebben een bonus gekregen van 1000,00 euro maar dat is maar een schijntje ten opzichten van hun inzet en het risico dat ze lopen. Zeker in het begin ging de beschermende materialen naar ziekenhuizen en moest de rest het zonder doen. Maar helaas hebben ook voldoende verpleegkundige en artsen, met beschermende materialen toch zelf corona gekregen. De een met milde klachten de ander bracht het er minder goed vanaf.

Mijn tweede compliment moet echt naar mijn mantelzorgers, ik weet dat er één nu hard roept dat hij geen mantelzorger is, dat hij het normaal vindt te helpen als iemand in zijn familie erom vraagt, maar laten we eerlijk zijn, wie gaat met mij mee naar de doktoren? Regelt wekelijks de maaltijden bij de slager? Zet mijn vuilnis buiten, onderhoudt mijn tuin, brengt me overal naar toe als ik het vraag? Staat altijd voor mij klaar…. Hij, die mantelzorger die vindt dat hij geen mantelzorg is. De Andere waardeer ik heel erg, maar die roepen dan ook niet telkens als ik ze bedank “ ik zal het doorgeven”. Zonder mijn familie en vrienden zou mijn leven er akelig kaal uit zien. 

Mijn derde compliment gaat naar de artsen zoals de endocrinoloog en KNO-arts, diëtiste en de verzorgers zoals de fysiotherapeuten, thuishulpen en thuiszorg die mij persoonlijk helpen. Ik ben mij ervan bewust dat in deze tijd van Corona, waarin deze mensen al extra inspanning leveren het bijzonder is dat ze mij helpen. Op welke manier dan ook. Ik ben blij dat ik deze mensen ken. Dat ze mij blijven ondersteunen. Ieder op hun eigen manier. Ik hoop dat ik niet te lastig voor ze ben…

Hoe geef je een compliment?

Mijn laatste compliment gaat naar alle mensen die wat extra’s voor een ander over hebben. Zeker in de eerste lockdown kwamen er mooie initiatieven. Stonden er hier geregeld kaartjes of bloemen  van een gulle gever. Die enthousiasme is wel over en iedereen is het zeker wat beu, maar er zijn nog steeds mensen die extra inspanningen leveren voor hun buren (de mijne ook) familieleden of vrienden. Sommige gaan geregeld op bezoek bij eenzame ouderen, andere doen boodschappen etc. Mooi dat ze dat nog steeds doen. Want achter sommige voordeuren is veel leed. Laten we daar vooral bewust van zijn.

Ik ben gezegend met mooie familie , buren en vrienden. Niet iedereen heeft dat. Ik heb respect voor alle mensen die daar juist zo attent in zijn…dank daarvoor

Groet

Margriet

1 maart 2021, complimenten-dag

Wat ga jij doen?

De vaccinaties staan voor de deur , ik mag volgende vrijdag.  Ik krijg de AstraZeneca, je hebt immers niks te kiezen. Wat ik wel bijzonder vind is dat dit vaccin maar een bescherming van 60% geeft en dat we die dan toedienen aan een kwetsbare groep terwijl Pfizer 95% werkt.

Kan een cartoon zijn van de tekst 'VACCiN IN ZiCHT... NEE, Jij NIET! Jij BENT ALS KiND AL IN DE KETEL MET VACCIN GEVALLEN! kim VRTNWS'

Ter info;

Het vaccin is goedgekeurd voor mensen vanaf 18 jaar. Voor mensen van 55 jaar en ouder zijn nog niet genoeg resultaten bekend om te bepalen wat de exacte werkzaamheid van het vaccin is voor deze groep. Wel is er betrouwbare informatie dat het vaccin veilig is voor deze doelgroep. Op basis van eerdere ervaringen met andere vaccins, waaruit blijkt dat deze leeftijdsgroep een goede immuunrespons geeft, wordt verwacht dat het vaccin ook deze doelgroep bescherming biedt. Daarom kan het vaccin ook gebruikt worden voor ouderen. Meer informatie over de werkzaamheid wordt verder onderzocht in lopende onderzoeken waar meer ouderen aan deelnemen.

Maar schrijven ze op de site van de overheid, mocht u toch Corona krijgen dan verloopt die waarschijnlijk milder…. Eigenlijk wil ik die van 95%…

Maar beter iets dan niets zal je zeggen en dat is ook zo. Ik hoor in mijn omgeving steeds meer mensen die Corona hebben of hebben gehad. De een had er minimaal last van en de ander was of is doodziek en ligt in het ziekenhuis. Diverse mensen revalideren zich rot om weer op hun oude niveau te komen wat misschien nooit meer mogelijk is.

Was de discussie wel of niet vaccineren een paar weken geleden nog heel hevig en heftig. Ik heb het idee dat die wat is gaan liggen. Meer respect voor elkaar. Wel of niet vaccineren is een persoonlijke keuze en ik kan me zo voorstellen dat als je jong en gezond bent je er heel anders over denkt dan ik in mijn situatie. Of die mensen , ook van mijn leeftijd, die er heel bewust over nadenken en hun keuze maken… helemaal goed.

Wat ik dan weer heel lastig en twijfelachtig vind is dat ze gaan kijken of mensen die gevaccineerd zijn een voordeel zouden kunnen hebben bij leuke dingen in Nederland zoals festivals. Maar ik lees ook dat vliegtuigmaatschappijen en andere landen een soort paspoort willen zien. 

Nu ben je jong en onbezonnen en wil je na lange tijd niks toch graag erop uit, lekker naar een ander land…worden ze onder “ druk” toch verplicht te vaccineren..weg vrije keuze.

Helaas kunnen we niet over onze landsgrenzen regeren maar in Nederland kunnen we dat wel. Ik heb ook het idee dat veel mensen zich toch laten vaccineren dus komen we wellicht makkelijk boven de 75% en dan is het ook goed. Nederland is een land met veel vrijheden, ondanks de corona beperkingen die we nu hebben. Laten we dat vooral koesteren. Dus geen paspoort voor vaccinatie wat mij betreft.

Zie jij dat ook, of ben ik abuis, maar is de verkiezingsstrijd nu echt begonnen en gebruiken we nu de Corona als onderwerp om kiezers te trekken? In elk interview hoor ik mensen argumenten gebruiken en er nog eens nadrukkelijk bij zeggen van welke partij ze zijn. Volgens mij moet de politiek vooral druk gaan maken over de opkomende werkeloosheid, de mensen die in de knel zitten, hun kiezers dus in plaats van makkelijk scoren, boe roepen en achterover leunen. Regeren is vooruitzien en komen met oplossingen in plaats van de hakken in het zand,

Ik maak elke keer wel gebruik van mijn stemrecht maar weet niet of ik dit keer ga. Ondanks dat ik dan de eerste vaccinatie heb gehad blijft die 60% in mijn hoofd hangen…moet waarschijnlijk hier weer in het zorgcentrum voor senioren gaan stemmen. Daar heeft Corona enorm huisgehouden en er zijn nog steeds afdelingen beperkt of niet open…kijk, daar ga ik dus niet heen… Eigenlijk ben ik er nog niet aan toe om in een plaats te zijn waar meer mensen komen. Ga veel liever op de koffie bij vrienden en familie…dat heb ik nu ook al bijna een jaar niet meer gedaan, alhoewel afgelopen zomer, veel buiten wel mensen heb ontmoet, maar daarna mondjesmaat. 

Je weet immers ook niet of mensen die je gaat ontmoeten in zo’n kieslocatie niet ziek zijn, of bij zieke mensen zijn gekomen.. wie moet je nog vertrouwen? Ik kan natuurlijk altijd iemand machtigen hé, gaat mijn stem niet verloren.. ach ik zie het allemaal wel. Nu hopen dat ik niet teveel bijverschijnselen van die vaccinatie ga krijgen…voel me namelijk sinds lange tijd steeds beter worden. Laat het voorjaar komen en de zon voor een ieder gaan schijnen…het warme weer vindt het virus in ieder geval niet leuk…

Margriet

18 februari 2021

Negativiteit, ik kan er slecht tegen.

Een trigger voor mij, ik merk zelfs dat ik er wat boos om wordt. Vandaag zijn de eerste vaccinaties gezet, natuurlijk geeft de pers daar aandacht aan, nieuwswaarden. Nu geeft de pers aan veel dingen aandacht en het ene interesseert mij wel en het andere niet.

Maar vandaag viel het me op dat mensen vooral negatief hun gevoelens uiten. De aandacht van de pers is niet goed, waarom wordt de koning en koningin niet als eerste gevaccineerd, je ziet zo dat wij proefdieren zijn. Het ergste van alles vind ik dat we elkaar proberen te overtuigen. Nou ja, dat doen met name de tegenstanders. Sommige zeker met goede argumentatie die geldt voor hun situatie, andere oordelen over mensen met onderliggende ziektes wat allemaal hun eigen schuld zou zijn. De volgende denkt dat we allemaal gechipt worden en er zijn er zelfs die denken dat deze injectie je dood om de overbevolking tegen te gaan. 

Opvallend is het dat dit overwegend degene zijn die tegen iets reageren, zelden lees je dat iemand iets positiefs schrijft. Het lijkt wel, als jij je wel laat vaccineren, je moet verdedigen.  Als je al een reactie geeft word je afgemaakt met niet misverstaande woorden..beledigend, onder de gordel etc. Dus daar leer je snel van, tenminste ik wel.

Persoonlijk vind ik dat een ieder zijn gezonde verstand moet gebruiken. De situatie waar je in zit, wel of geen onderliggende ziekte, overgewicht (ook al zoiets om lekker negatief over te schrijven en vooral de dikkerds zijn daar zelf de oorzaak van…nooit gehoord van overgewicht door medicatie, het missen van een hormoon of zo…nee eigen schuld). Je leeftijd, waar sta jij in het leven, je beroep etc zijn overwegingen die je mee mag nemen in je denken.

Voor mij ligt het echt anders, overgewicht ( en niet zo’n beetje ook, door medicatie helaas) meerdere onderliggende ziektes, en inmiddels 64 jaar. Ik laat mij vaccineren, ik neem de eventuele bijwerkingen op de koop toe, alles beter dan aan COVID te overlijden. Overigens kom ik niet op de IC, daar kies ik zelf voor, dus geen triage door mij.  Het duurt op zijn vroegst nog tot maart gezien het kaartje, dus blijf ik zoveel mogelijk in mijn bubbel.

Maar terug naar het onderwerp, negativiteit. Ik weet het niet, zijn de lontjes werkelijk korter door de situatie rondom Corona? Of was of is dit (latent) aanwezig bij de mensen? Waarom reageren we zo negatief op welke berichtgeving dan ook? Zelfs als iemand een mooie geldprijs wint, had dat beter verdeeld kunnen worden over meerdere mensen, zou men ook zo reageren als zijzelf die prijs hadden gewonnen?

Onze regering is slecht, Nederland is een verrot land, sommige hebben het over dictatuur en andere vergelijken het met de tweede wereld oorlog (En dat vind ik echt not done!). De volgende ontkent het bestaan van het virus of vind het maar een griepje. Er is in mijn idee nog nooit zoveel gedemonstreerd als in het afgelopen jaar. Er zijn telkens demonstratie waar de 1,5 meter niet wordt gerespecteerd, geen mondkapjes (want dat is ook onzin…zegt men, over de hele wereld lopen mensen met mondkapjes maar die zijn dus allemaal achterlijk)… Je moet er toch niet aan denken dat jouw geliefde, broer, zus, vriend, vriendin etc mee demonstreert en jou besmet met het Corona virus? 

Ik kom er niet uit waarom de negatieve reacties (die vaak heel heftig en over de grens zijn) zo de boventoon voert. Hoe komt het dat die mensen zo negatief reageren? Zijn ze boos, gevoel van niet gehoord worden? Ik weet het niet, jij wel?

Ik ben een grote voorstander van open discussie met respect voor elkanders mening. Ik ken diverse mensen in mijn omgeving die om voor hun zeer zeker goede redenen zich niet laten vaccineren. Ik heb daar respect voor. Waar ik slecht tegen kan is de broodjes aap verhalen die rond gaan, de reacties die echt bedoeld zijn om elkander bang te maken.

Voor mij mag het allemaal een stuk liever , we werken zo polarisatie alleen maar in de hand. Voor en tegenstanders in een open discussie, die wel netjes gevoerd wordt op grond van argumenten en geen broodje aap verhalen. Er gaat al een week of zo een foto van Hugo de Jonge rond waarin hij geïnjecteerd zou zijn met een dopje op de spuit…. Het vaccin was toen nog niet in Nederland, maar het werd massaal gedeeld…. Waar blijft het gezonde verstand?

Het voordeel van negativiteit voor mij is dat ik alles een stuk positiever ga zien. Ik wil me er niet boos om maken (dus schrijf je een blog en ben je het kwijt) Ik heb er immers geen invloed op. Dus sluit ik het graag af met wat positieve berichtgeving.

 ● Nog een maand of 3 en we zitten in de lente, komen de bolletjes weer uit, en krijgen de                                meeste  mensen weer een beter humeur.

● Hoop ik in april “gewoon” 65 te worden, wie had dat gedacht, en ben ik in mijn hoofd plannen aan het maken.

● Is de verwachtte sneeuw uitgebleven… ( fijn voor mij minder fijn voor de kinderen)

Wens ik jou een fijne dag!

Margriet

6 januari 2021

Appeltjes en peren vergelijken

Appeltjes en peren vergelijken,

De wereld staat in brand, zelfs hier in Nederland laten we ons horen. Voor alles waar we het niet mee eens zijn mogen we ons uiten, gelukkig. 

Boerenprotest

Nu zijn de boeren weer kwaad want er moet minder eiwit in het voer om de CO2 uitstoot te verminderen. Het is schijnbaar niet goed voor de dieren, dus gaan we de weg maar weer op. Alsof de koeien jaar in jaar uit laten kalveren goed voor ze is, de koe blijven melken ook al is er geen kalf meer maar voor ons mensen om melk te hebben goed voor de koe is. Nee laten we eerlijk zijn zolang we vlees eten en melk gebruiken (ik ook hoor, wel niet dagelijks maar ik eet het ook) is het voor geen enkel dier goed.

De boeren die zo hard roepen dat ze voor ons eten zorgen vergeten dat ze ongeveer 75% naar het buitenland exporteren en Nederland dus heel veel importeert.

De 1,5 meter maatschappij kent ook zo zijn voor-en tegenstanders. Gelukkig wonen we in Nederland en mogen we dat ook weer uiten. Maar wie nu gelijk heeft zal in de toekomst moeten blijken. We protesteren wat af om ons gelijk af te willen dwingen.

Black lives matters, zeker weten, maar Nederland is geen USA, Natuurlijk is hier racisme en dat zal blijven ook. Ik zou de spreuk “Black lives matters” graag willen ombuigen naar “All Lives matters”. 

Het gaat niet alleen om een huidskleur, het gaat niet alleen om slavernij in het verleden (alhoewel we ons vuile werk graag overlaten aan andere, voor een klein loontje, is dat dan moderne slavernij?)

Er is weer een opkomst in het antisemitisme, homo’s en lesbiennes worden bedreigd of in elkaar geslagen, de buurjongen met een Marokkaanse naam heeft moeite om een geschikte uitdagende stage te vinden. Knappe mensen krijgen eerder een baan dan mensen die niet zó knap zijn, etc etc. Iemand met een beperking heeft minder kansen dan iemand die geen beperkingen heeft. Een blanke vrouw die ouder is dan haar Afrikaanse zwarte man wordt versleten voor viezerik, een man die een jong bloemetje aan de haak heeft geslagen wordt geprezen.

De vluchtelingen die hun land hebben ontvlucht voor een oorlog moeten eigenlijk maar weer terug, in ieder geval moeten we ze niet in Nederland hebben…Opvang in grote vluchtelingenkampen nabij eigen thuisland heeft de voorkeur van vele nederlanders. En kinderen uit het Kalifaat die alleen rondzwerven in kampen en een prooi voor iedereen zijn die wat van ze wil…nee laten we die vooral niet naar Nederland halen, en daar zitten dus hele kleine kinderen bij. Je begrijpt dat ik daar dus niet mee eens ben.

Volgens mij wordt het tijd om eens na te denken over ons eigen gedrag. Natuurlijk zijn er verbeterpunten in Nederland, maar ik kan mijn mening uiten, mag de straat op om te protesteren, en kan mijn mening kwijt op bijvoorbeeld sociale media zonder dat ik in gevaar loop in de gevangenis te komen of erger.

Vandaag schreef een voormalige vluchteling uit Ar-Raqqah over zijn leven in een corrupt land, (Syrië) een land van dictatoren, een land in verdeeldheid met oorlog wat hem heeft laten vluchten. Zijn gemis over zijn familie, zij die niet meer leven door het regime, de enorme verdrietige ellende wat hem is overkomen en vele anderen… 

Dan ben ik zo blij dat ik in Nederland woon met boeren die boos zijn, de 1,5 meter maatschappij in discussie en verdeeldheid, de buurjongen die het lastig heeft (hij heeft trouwens een mooie stage hoor) door zijn achternaam, de gekleurde mens die zeker racisme meemaakt (maar niet zoals in Amerika), het feit dat we nog steeds mensen niet zien als gelijke ongeacht waar je vandaan komt, je geloof, uiterlijkheden en geaardheden zal denk ik niet veranderen. Maar ik probeer het goede in elk mens te zien, maakt me niet uit wie, en natuurlijk heb ik ook vooroordelen, ik ben geen heilige maar probeer het beste van iedereen te zien…dat is toch een mooi streven?

Margriet

8 juli 2020

ons ouderlijk huis is niet meer van ons.

Sonnevanck

Het is een feit, na meer dan 100 jaar in de familie te zijn geweest is ons huis verkocht. Ik heb er een hele leuke jeugd gehad. Er was vrijheid, een super grote tuin, 4 broers om mee te voetballen (alhoewel ik tactisch werd ingezet omdat één broer de voorkeur gaf aan boeken lezen) en te spelen. We hebben er gecrost met de skelter van de andere broer, ik heb leren schaatsen op de wei die toen wat groter was dan nu, en nu is omgetoverd in de kippentuin.

Ik heb ontelbare Madelief haarbandjes gemaakt, madeliefjes geplukt voor mijn moeder, wat later de kleinkinderen ook weer deden.Ik deed er handstanden, radslag en al wat meer..tikkertje, verstoppertje, veel gelachen. We konden harde muziek draaien, ook mijn ouders. Hadden bijna allemaal een eigen kamer, de ene wat groter dan de ander. Een badkamer…terwijl mijn kindervriendinnetjes en vriendjes gebruik moesten maken van het badhuis. 

Er zijn heel wat tuinfeesten geweest, soms tot ergernis van de buren maar veelal niet. Vele Bbq’s feestjes. Een zelfs zeer internationaal met alle deelnemers die in Waalwijk on omstreken verbleven voor de Jamboree(1995) 

Er waren boomhutten, een pony die beet, geitjes, bokjes, schapen, kippen, eendjes (waarvoor we later op vakantie gingen omdat er kuikens moesten komen) vogeltjes in een supergrote volière, honden en katten.. en misschien ben ik wat vergeten.

Iedereen was welkom om te komen spelen, in de gang mochten we rolschaatsen (en die waren toen nog met ijzeren wieltjes) hutten bouwen op de zolder, verjaardagsfeesten in de drie kamers, dus kon je lekker veel mensen uitnodigen. 

Op woensdagmiddag werden er op de markt Tompouchen gehaald, en iedereen die kwam helpen met de Koerier van WSC te vouwen was welkom en werd beloond. 

Op zondagmorgen was het tijd voor de klassieke muziek van mijn vader, dan mocht er niemand komen spelen…ik waardeer nu, in tegenstelling tot vroeger, zijn muziek.

Mijn vader is al op vroege leeftijd overleden,  toen kwam bij mij het besef dat de wereld ook wat nare kanten had. Maar het huis bleef een veilige haven. 

Mijn moeder heeft er nog 30 jaar gewoond zonder haar echtgenoot. Maar ook die maakte er wat van. Soms hoorde ze de telefoon niet omdat ze dan jazz muziek had aan staan, lekker hard, immers hadden de buren geen last van je. De voordeur stond open op een kier, je was er altijd welkom.

Mijn vader is er geboren in dit huis, en heeft totdat de oorlog uitbrak ook een fijne jeugd gehad. Wat zijn we toch een bofkonten.

Maar nu is het niet meer van ons. Mijn oudste broer heeft na het overlijden van mijn moeder er nog ruim15 jaar gewoond samen met zijn vrouw. Ze pasten daar gewoon. Hij onderhield al jaren de tuin en nu hij in het huis woonde maakte hij de tuin als een park. Vol passie en liefde. Ze hebben aan de binnenkant ook wat kamers opgeknapt, het is en blijft wel een oud huis. 

Ik denk dat mijn broer en schoonzus het huis het meeste gaan missen.

Ikzelf heb er wat minder moeite mee, had ik na het overlijden van mijn moeder alles met de inboedel, het raakt me nu minder. Ik heb eigenlijk altijd wat gehad met degene die er in woonden. Dus ook de laatste 15 jaar.

Nu komen er andere mensen wonen. De bouwplannen zijn klaar, het gaat veranderen. Maar ik heb begrepen dat ze de ziel willen behouden…en daar ben ik blij mee. Er zijn ook kinderen die in het huis komen wonen. Ik hoop oprecht dat de nieuwe bewoners er net zo gelukkig zullen zijn zoals ik dat was. Het was mijn ouderlijk huis, eens mijn thuis, maar dat is al meer dan 35 jaar niet meer, mijn thuis is waar ik nu woon…ook heel tevreden mee, de oppervlakte is nog kleiner dan de kippentuin, maar ik ben ook hier gelukkig…. En daar draait het om!

Margriet

2 mei 2020

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑