Vandaag keek ik eerst naar het schaatsen. Maar toen Sinterklaas aankwam, schakelde ik toch maar even over naar NPO 3. Het was spannend; Sinterklaas was zoek! Op de Pietenboot werd van alles bedacht. Wie kon zijn plaats innemen? En hoe moest het nu verder? Gelukkig kwam het uiteindelijk weer goed.
Ik zat te kijken naar de kinderen langs de kant. Zoveel blije, verwachtingsvolle gezichten. Liedjes die ik vroeger zong werden luidkeels ten gehoren gebracht. Kinderen met allerlei achtergronden stonden daar samen te wachten op Sinterklaas. Hij gaf handjes, de Pieten deelden snoep uit en overal zag ik spanning en plezier. Voor die kinderen was het heel eenvoudig; daar is Sinterklaas!
En toch is er rond dit kinderfeest ook steeds weer discussie. Al jaren gaat het over Zwarte Piet en over de vraag wat we met die traditie moeten. Sommige mensen zeggen dat hun iets is afgepakt. Maar voor anderen roept Zwarte Piet pijnlijke herinneringen op aan racisme en het slavernijverleden. Dat verdient het om serieus genomen te worden.
Ik vind het jammer wanneer mensen die verandering meteen zien als het einde van het feest. De Pieten zijn veranderd; we zien roetveegpieten. Wat is daar mis mee! Maar Sinterklaas is nog altijd Sinterklaas. Het feest, de liedjes, de spanning en het geheim zijn er nog. Ik hoor kinderen niet klagen dat het feest daardoor minder mooi is. Vaak zijn het juist volwassenen die er het hardst over twisten. En over het algemeen niet de meest ruimdenkende mensen…
Ook deze week hoorde ik Mona Keijzer op televisie kritiek uiten op veranderingen rond het Sinterklaasjournaal.
Dan denk ik, laten we oppassen dat wij volwassenen het feest niet zo zwaar maken dat er voor het plezier van de kinderen geen ruimte meer overblijft. Een traditie is geen stilstaand beeld. Ze mag meegroeien met de mensen die eraan meedoen. En als iets anderen kwetst, kunnen we daar samen naar luisteren en iets aan veranderen.
Mijn neefje zei laatst; “Sinterklaas komt wel, want die is zo’n grote kindervriend. Die laat niemand in de steek.” Wat een prachtige gedachte. Voor een kind is Sinterklaas niet bezig met discussies over hoe hij eruitziet of wie hem speelt. Sinterklaas is de kindervriend die komt, die aandacht geeft en die niemand vergeet.
En als kinderen op een dag ontdekken dat Sinterklaas niet echt bestaat, worden ze vaak ingewijd in het grote mensen-geheim. Veel kinderen zijn daar trots op, zij weten nu iets wat de jongere kinderen nog niet weten. Ook dat hoort bij het opgroeien. Het maakt de herinnering aan het feest niet minder echt.
Vandaag zag ik vooral kinderen die genoten. Kinderen die gespannen uitkeken naar Sinterklaas, die snoep aannamen en handjes kregen. En hoeveel kinderen zaten er aan de buis gekluisterd? Nou hier een groot kind dat er enorm van geniet! Laten we daar ook naar kijken. Naar wat ons samenbrengt, naar de fantasie en de verwachting, naar al die volwassenen die samen iets moois maken voor kinderen.
We hoeven niet elk jaar opnieuw te ruziën over wie het feest mag vieren en hoe het eruit moetzien. We kunnen ook zeggen… tradities mogen veranderen, gevoelens verdienen aandacht, en het feest blijft van de kinderen.
Wat mij betreft noemen we het gewoon een prachtig kinderfeest. En wat mooi dat wij, grote mensen, daar allemaal een rol in mogen spelen.
Margriet
14 november 2025
