Tag: #raad_waalwijk

Wachten begint niet bij het keukentafelgesprek

Ik sta graag op de barricade. Niet zozeer voor mezelf, maar wanneer ik merk dat iets onduidelijk blijft en mensen daardoor niet weten waar ze aan toe zijn. De Wmo-wachttijden zijn daar voor mij een voorbeeld van.

De gemeente noemt een gemiddelde wachttijd van ongeveer vier maanden en een langste wachttijd van vierenhalve maand voor een Wmo-onderzoek. Maar mensen die ik spreek, vertellen over vijf maanden of zelfs vijfeneenhalve maand wachten. Iemand zei; “Sinds een week heb ik eindelijk mijn scootmobiel, na vijfeneenhalve maand wachten tot het keukentafelgesprek. In totaal heeft het 24 weken geduurd “

Misschien gaat het om verschillende stappen. De gemeente noemt de wachttijd tot het Wmo-onderzoek. Mensen die ik spreek, tellen de tijd vanaf hun aanvraag tot er iemand bij hen thuis komt voor gesprek. En daarna kan het nóg een tijd duren voordat de voorziening daadwerkelijk wordt geleverd of de hulp begint. Juist daarom wil ik weten hoe lang elk deel van het traject duurt, en hoeveel tijd er in totaal verstrijkt voordat iemand de ondersteuning krijgt die nodig is.

Want wachten begint niet pas bij het keukentafelgesprek. Vaak is er al veel gebeurd voordat iemand een aanvraag doet. Je probeert het zelf, past je leven aan, vraagt mensen om hulp en hoopt dat het nog gaat. Misschien schaam je je, twijfel je of je wel genoeg reden hebt om ondersteuning te vragen, of weet je niet waar je moet beginnen. Tegen de tijd dat iemand zich meldt, kan de situatie al behoorlijk zwaar zijn geworden.

Ik weet dat uit eigen ervaring. Toen ik een scootmobiel nodig had, duurde het hele traject naar mijn gevoel ongeveer vier maanden. Ik had een gehandicaptenparkeerkaart en kon daardoor dicht bij winkels parkeren, maar de winkel bereiken en daar boodschappen doen lukte nauwelijks. Halverwege moest ik soms stoppen omdat ik zo moe was en hevig transpireerde. Soms liet ik mijn karretje staan en ging ik buiten in de auto zitten om bij te komen. Dan hoopte ik dat het karretje er nog stond wanneer ik genoeg energie had om verder te gaan. Of ging zonder iets naar huis….( gelukkig wordt nu alles thuisbezorgd)

Dat zijn de gevolgen van wachten die je niet terugziet in alleen het aantal maanden op een lijst. Wat gebeurt er met iemands gezondheid, zelfstandigheid, huishouden en gevoel van eigenwaarde in die tijd? Welke kleine en grote stappen heeft iemand al gezet voordat die om hulp vraagt? En wat betekent het als er daarna nog maanden verstrijken voordat de voorziening er is?

Ook mijn ervaring met urgentie blijft me bij. Ik had mijn kniebanden en meniscus gescheurd. Ik kon niet lopen en vroeg een automatische deuropener aan. De wachttijd was veertien weken. Ik woon alleen en kon de deur niet zelf openen. Mijn buurvrouw hielp door met haar sleutel op en neer te lopen wanneer er thuiszorg, fysiotherapie, arts etc. of bezoek kwam. Iedere organisatie wilde liever een eigen sleutel, uit bezorgdheid over wie verantwoordelijk zou zijn als er iets gebeurde. Ik wilde zelf kunnen bepalen wie er binnenkwam en zag een reeks sleutelkastje bij mijn deur echt niet zitten ( kijk hier woont een kwetsbaar mens)

Toen ik vroeg of er urgentie mogelijk was, kreeg ik letterlijk te horen: “Iedereen is urgent.” Uiteindelijk kon ik mijn aanvraag gelukkig op een andere manier versnellen. Maar mijn buurvrouw heeft zeker acht weken lang telkens mijn agenda gekregen, zodat zij wist wie wanneer kwam en de deur kon openen. Ik ben haar enorm dankbaar, maar dit kan toch niet de oplossing zijn waarop iemand moet vertrouwen als een noodzakelijke voorziening uitblijft?

Ik begrijp dat iedere situatie anders is en dat maatwerk nodig is. Maar maatwerk mag niet betekenen dat inwoners nergens kunnen lezen hoe urgentie wordt beoordeeld. Als mensen vooraf weten welke omstandigheden meewegen en hoe ze een verslechtering kunnen melden, kunnen ze beter begrijpen waar ze aan toe zijn. Dat helpt ook om onnodige onzekerheid en wantrouwen te voorkomen.

Dat wantrouwen merk ik nu soms al. Mensen vertellen mij hun verhaal, maar vragen er nadrukkelijk bij of ik hun naam niet wil noemen omdat hun aanvraag nog loopt. Ze zijn bang dat openlijk kritiek geven hun zaak kan schaden of dat ze als lastig worden gezien. Ik begrijp die angst. Wie afhankelijk is van een beslissing van de gemeente, kan zich kwetsbaar voelen. Ik wil daarom graag ruimte maken voor hun ervaringen zonder dat zij hun naam hoeven prijs te geven.

Misschien is er behoefte aan een onafhankelijk loket of meldpunt waar inwoners hun ervaring vertrouwelijk, en waar mogelijk anoniem, kunnen delen. Niet alleen om klachten te verzamelen, maar om te begrijpen hoe het hele proces loopt… waar raken mensen de weg kwijt, waar stapelt de wachttijd zich op, en welke oplossingen werken? Zo’n plek zou ervaringen kunnen bundelen zonder dat mensen het gevoel krijgen dat ze hun lopende aanvraag op het spel zetten.

Ik zoek vooral samenwerking.. met inwoners… met zorgorganisaties… die zien waar cliënten tegenaan lopen, en met de gemeente en de politiek. Een thuiszorgorganisatie heeft bijvoorbeeld aangegeven graag mee te denken. Zij doet al een assessment voordat cliënten hulp krijgen, vraagt toestemming om informatie te delen en wil zo nodig aanvullende vragen beantwoorden. Hoe kan zulke kennis worden benut, zodat mensen niet steeds opnieuw hetzelfde verhaal hoeven te vertellen en het onderzoek waar mogelijk sneller kan? En hoe zorgen we dat de inwoner niet zelf alle verbindingen hoeft te leggen?

De gemeente zegt dat ze wil samenwerken met ketenpartners en processen wil verbeteren. Dat is goed om te horen. Ik wil alleen ook graag weten hoe dat er in de praktijk uit gaat zien, welke afspraken er komen en hoe we kunnen volgen of het verschil maakt. Het gaat niet om een aanval op de medewerkers van Team WijZ. Ik geloof dat zij hard werken, ook onder grote druk. Mijn vragen gaan over het proces en over wat we samen kunnen doen om te voorkomen dat mensen onnodig lang zonder passende ondersteuning blijven.

Ik wil de verhalen verzamelen om de cijfers een gezicht te geven. Niet om mensen tegenover elkaar te zetten, maar juist om duidelijk te maken dat de verwarring niet bij de inwoner ligt die een andere wachttijd noemt. Misschien telt de gemeente een deel van het traject en telt de inwoner alles mee. Dan moeten we die verschillen zichtbaar maken, zodat we weten waar de vertraging zit en wie iets kan verbeteren.

Heb jij ervaring met een Wmo-aanvraag in Waalwijk? Hoe lang duurde het vanaf het moment dat je hulp nodig had tot het moment waarop je die daadwerkelijk kreeg? Welke stappen gingen daaraan vooraf, waar liep je vast en wat had jou geholpen? Je hoeft je naam niet te noemen. Ik wil graag luisteren en de ervaringen zorgvuldig bundelen.

Ik sta op de barricade omdat ik geloof dat mensen hulp moeten kunnen vragen zonder bang te zijn dat hun stem hun aanvraag schaadt. En omdat ik wil dat we niet alleen kijken naar hoe lang iemand op een gesprek wacht, maar naar alles wat er in die maanden met die persoon gebeurt.

Margriet ( mvanloon@home.nl)

31 oktober 2027

0

Woorden doen ertoe!

Hoor jij wat ik hoor? Versta jij hetzelfde?

Soms blijf ik na een gesprek nog lang nadenken. Niet omdat ik iemand wil veroordelen, maar omdat ik probeer te begrijpen waarom we elkaar soms zo moeilijk bereiken. Onlangs ontstond er binnen een politieke groep een stevige discussie over de woorden ‘in dit land’ n.a.v een brandstichting van de auto’s van handhaving.

The word Respect in cut out magazine letters pinned to a cork notice board

De één hoorde vooral de praktische boodschap. brandstichting is onacceptabel en als je het ergens niet mee eens bent, praat je met elkaar. De ander bleef hangen bij die woorden en vroeg zich af, waarom wordt er gezegd ‘in dit land’? Wie wordt daarmee bedoeld? En wie kan het gevoel krijgen dat die er niet vanzelfsprekend bij hoort?

Volgens mij gingen mensen op twee verschillende niveaus met elkaar in gesprek. De één besprak wat de zin letterlijk zei. De ander vertelde wat de woorden opriepen. Toen dat verschil niet werd gezien, liepen de reacties steeds verder uiteen. De discussie is op een gegeven moment gestopt. Niet omdat het onderwerp er niet toe doet, maar omdat we elkaar niet meer leken te horen.

Toch blijft het me bezighouden. Want woorden kunnen iets anders oproepen dan we bedoelen. Dat betekent niet meteen dat iemand slechte bedoelingen heeft. Maar het betekent ook niet dat de ervaring van degene die geraakt wordt zomaar van tafel kan.

Ook ons koloniale en slavernijverleden speelt hierin mee. Dat verleden is niet afgesloten zodra de geschiedenisboeken dichtgaan. Een recente literatuurstudie van het Verwey-Jonker Instituut, gebaseerd op ongeveer driehonderd publicaties, beschrijft hoe historische denkbeelden, beeldvorming, machtsverhoudingen en normen doorwerken in het huidige racisme en de discriminatie. Daarbij hoort ook de oude hiërarchie waarin witheid werd verbonden met beschaving, superioriteit en macht, en zwartheid met minderwaardigheid en afhankelijkheid. Dat benoemen betekent niet dat iedere witte Nederlander bewust denkt boven een ander te staan. Het betekent wel dat zulke ideeën en verhoudingen invloed kunnen houden, ook als we dat niet willen of niet doorhebben. (. -jonker.nl)

Dat raakt aan de discussie over Zwarte Piet. Veel mensen dachten bij dat feest aan hun jeugd, gezelligheid en blije kinderen. Anderen voelden zich door het uiterlijk van Piet gekwetst of buitengesloten. De kritiek op raciale stereotypering bestaat al tientallen jaren, het Meertens Instituut beschrijft hoe het debat uiteindelijk ook vragen opriep over identiteit, gelijkheid en wie zich vanzelfsprekend tot een gedeelde traditie mag rekenen. (meertens.knaw.nl)

Ik begrijp dat kritiek op iets waar je warme herinneringen aan hebt, persoonlijk kan voelen. Toch mogen die herinneringen niet het enige perspectief zijn. Een onderzoek onder jonge kinderen liet zien dat zij Piet positief konden waarderen en tegelijk zijn huidskleur en ondergeschikte positie opmerkten. Kinderplezier en de mogelijke raciale betekenis van een figuur sluiten elkaar dus niet automatisch uit.

Het mooie vind ik dat kinderen het feest nog steeds kunnen vieren en ervan kunnen genieten, ook met andere Pieten. Een traditie kan veranderen zonder dat alles wat mensen eraan koesteren verdwijnt. Liedjes, spanning, strooigoed, cadeautjes en samen vieren kunnen blijven bestaan.

Ik weet zelf hoe een opmerking anders kan landen dan iemand misschien bedoelt. Mijn gewicht is sterk beïnvloed door allerlei medicatie en mijn gezondheid. Als ik een ijsje eet, zegt iemand die ik helemaal niet ken weleens….”Zou je dat wel doen?” Misschien bedoelt die persoon het als bezorgdheid of een grapje. Maar wat ik hoor, is, “Je bent al dik genoeg. Waarom stop je er nog meer calorieën in?”

Dat kan pijn doen. Niet omdat die onbekende mijn hele verhaal kent, maar juist omdat die persoon dat niet kent en toch iets zegt over mijn lichaam en wat ik wel of niet zou mogen eten. Ik vraag niet van iedereen dat die precies weet wat er achter mijn gewicht zit. Ik hoop wel dat mensen even nadenken voordat ze zo’n opmerking maken.

Ik wil met deze voorbeelden niemand als racist, ongevoelig of slecht wegzetten. Ik wil ook niet zeggen dat iedereen elk woord hetzelfde moet horen. We luisteren met onze eigen ervaringen, herinneringen en verwachtingen. Soms vullen we zelf iets in. Ik dacht bij twee mensen op een scooter bijvoorbeeld meteen aan jongeren, terwijl hun leeftijd niet bekend was. Dat was mijn associatie, geen feit.

Misschien kunnen we daarom proberen twee dingen tegelijk te doen, uitleggen wat we bedoelden én luisteren naar hoe onze woorden bij een ander aankwamen. We hoeven niet meteen over iemands karakter te oordelen. We kunnen wel nieuwsgierig vragen, “Wat hoorde jij in die woorden?” En ook eerlijk zeggen, “Dat bedoelde ik niet zo, maar ik wil begrijpen waarom het je raakte.”

Dat vraagt iets van ons allemaal, geduld, de bereidheid om niet direct in de verdediging te schieten en de erkenning dat woorden ertoe doen….ook wanneer ze anders landen dan we hadden bedoeld.

Elkaar begrijpen begint misschien niet met het meteen eens worden. Het begint ermee dat we moeite blijven doen om te horen wat de ander werkelijk probeert te zeggen.

Margriet

27 oktober 2026

0

Mensen zijn mensen

Mensen zijn mensen

Ik blijf ermee stoeien. Ik heb niets tegen homo’s, lesbiennes, biseksuele of transgender mensen. Voor mij zijn mensen gewoon mensen. Ik zie niemand iets verkeerd doen omdat die homo is, lesbisch is of zich niet thuis voelt in het lichaam waarin die geboren is. Mensen doen goede of verkeerde dingen omdat ze mensen zijn.

Als iemand een goed mens is, respectvol met anderen omgaat en zich aan de wet houdt, dan wil ik diegene graag leren kennen. Dan kunnen we praten, lachen en misschien vrienden worden. Of iemand op hetzelfde of op een ander geslacht valt, maakt voor mij niet uit.

Toch vind ik het soms ingewikkeld. In Waalwijk ligt een regenboogzebrapad. Ik vind het mooi en rijd er geregeld met mijn rolstoel overheen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat mij iets door de strot werd geduwd. Maar er zijn mensen die zeggen dat zulke uitingen te veel nadruk leggen op een aparte groep. Een goede vriend van mij is homo en getrouwd met een schat van een man. Hij vindt ook dat regenboogvlaggen, de Pride en andere zichtbare uitingen soms het beeld versterken dat homo’s een aparte groep zijn en de extravagante kant laten zien… alsof elke homo etc zich daarin herkent! Terwijl hij gewoon een normaal leven leidt, werkt, belasting betaalt en met zijn man samen is. Niet meer en niet minder.

Ik begrijp wat hij bedoelt. Tegelijkertijd vind ik dat wie een regenboogvlag wil ophangen, dat gewoon moet kunnen doen. En van mij mag dat zebrapad blijven liggen. Misschien hoeven we er niet voortdurend de nadruk op te leggen, maar waarom zou het er niet mogen zijn? Doordat er steeds meer signalen komen dat deze gemeenschap steeds minder geaccepteerd wordt, houdt het mij bezig.

De discussie over Zwarte Piet voelt soms vergelijkbaar. Toen mensen aangaven dat Zwarte Piet voor hen verbonden was met een pijnlijk slavernijverleden, veranderde de traditie. Nu zijn er roetveegpieten en voor veel kinderen is Sinterklaas nog steeds een feest. Toch lees ik rond de intocht weer dat verandering mensen door de strot wordt geduwd. Maar wie zegt dat alles precies moet blijven zoals het in de jaren vijftig, zestig, zeventig, tachtig en negentig was, vraagt anderen óók om zich aan diens voorkeur aan te passen. Voor de kinderen, waarvoor het feest is, is het echt onbelangrijk! Het gaat veel over acceptatie van verschillende gemeenschappen. Nu staat tolerantie van diverse gemeenschappen steeds meer onder druk.

Ik merk dat ik zulke harde uitspraken vaker hoor uit rechtse en extreemrechtse hoek. Dat is mijn indruk, geen uitspraak over iedereen die rechts stemt. Maar ik hoor daar bijvoorbeeld oproepen dat Zwarte Piet terug moet komen, of dat homo’s de gevangenis in moeten of in ieder geval niet zichtbaar hoeft te zijn! Dat doet me wat. Ik hoor zelden gewone linkse mensen zeggen dat alle Turken, Marokkanen weg moeten of dat homo’s opgesloten moeten worden. Misschien hoor ik niet alles, maar dit is wat mij opvalt.

Ook binnen strenggelovige gemeenschappen worden homoseksuele mensen soms behandeld alsof ze ziek of bezeten zijn. Dat vind ik moeilijk te begrijpen en verdrietig. Ik ben zelf niet gelovig, maar iedereen mag geloven wat die wil. Mijn buren zijn moslim en daar heb ik geen enkel probleem mee. Ik krijg pas moeite met geloof wanneer iemand vindt dat ik ook moet geloven, of mij wil vertellen hoe ik moet leven. Dat geldt voor iedere overtuiging.

En dan is er de politie, die haar gebouw in regenboogkleuren verlichtte. Daaronder las ik reacties als: “Ze moeten gewoon hun werk doen.” Dat doen ze toch? Wat doen ze verkeerd door hun gebouw in regenboogkleuren te zetten? De politie laat daarmee zien dat er ook binnen haar organisatie LHBTQ+-mensen zijn en dat zij erbij horen. Dat licht verandert niets aan iemands dagelijks leven. Waarom is dat dan zo’n probleem?

Ik begrijp dat niet iedereen behoefte heeft aan vlaggen, parades of speciale dagen. Mijn vriend heeft daarin een punt. Hij wil niet steeds als lid van een aparte groep worden gezien. Maar voor anderen kan zichtbaarheid juist belangrijk zijn, omdat ze niet altijd het gevoel hebben dat ze veilig of vanzelfsprekend zichzelf kunnen zijn. Ik wil die ervaring niet wegwuiven. Misschien hoeven we niet allemaal hetzelfde te voelen over een vlag of een zebrapad om elkaar wel ruimte te geven.

Ik wil geen groepen apart zetten en toch schrijf ik er nu over. Dat is misschien tegenstrijdig. Maar ik schrijf erover omdat ik zie hoe snel mensen elkaar veroordelen. Omdat ik niet wil dat iemand wordt teruggeduwd in de kast, uitgelachen of uitgesloten om wie die is.

Voor mij blijft het uiteindelijk eenvoudig. Laat elkaar leven. Het kan mij niet schelen waar iemands familie vandaan komt, welke huidskleur iemand heeft, of iemand gelooft of juist niet gelooft, en op wie iemand verliefd wordt. Ook als iemand zich niet prettig voelt in het lichaam waarin die geboren is, is dat niet aan mij om te beoordelen. Ik hoef niet alles zelf te begrijpen om een ander met respect te behandelen.

En als iemand strafbare feiten pleegt? Daar hebben we rechters voor. Die beoordelen wat er is gebeurd en welke straf daarbij hoort. Niet een hele bevolkingsgroep, niet een geloof en niet een seksuele geaardheid.

Dus ja, van mij mogen de regenboogvlag en het regenboogzebrapad er zijn. En als iemand ze liever niet ziet, hoeft die er niet naar te kijken. Maar laat anderen de ruimte om zichtbaar te zijn. Een vlag dwingt niemand om iets te voelen of te geloven. Een regenboog op een politiebureau neemt niemand iets af.

Ik kies voor mensen. Niet voor een bevolkingsgroep, maar voor ieder mens afzonderlijk. Wie ben ik om over een ander te oordelen om iets wat niemand kwaad doet?

Margriet

16 oktober 2026

0

Vandaag kreeg ik mijn vrijheid terug. En werd die meteen weer afgepakt.

Vandaag ontving ik mijn pasje van de Regiotaxi.

Ik was zó blij. Eindelijk weer een stukje vrijheid. Eindelijk lonkt de wereld buiten mijn huis weer. Even ergens naartoe kunnen, familie bezoeken, lunchen, deelnemen aan het leven. Dingen die voor veel mensen vanzelfsprekend zijn, maar die voor mij al lang niet meer vanzelfsprekend zijn.

Op diezelfde dag ontving ik een brief van de gemeente Waalwijk.

Mijn huidige rolstoel voldoet niet meer, maar voordat er een andere rolstoel kan worden verstrekt, moet er eerst een keukentafelgesprek plaatsvinden.

Wachttijd ongeveer  vijf maanden heb ik van diverse zorgmedewerkers gehoord..

Vijf maanden.

Ik zit inmiddels tien weken binnen omdat mijn rolstoel kapot is. Misschien wordt hij komende donderdag gerepareerd. Misschien lukt het. We hopen het. We duimen ervoor. Want zonder goed werkende rolstoel houdt mijn wereld bij de voordeur op.

De medewerker van Medipoint die een andere rolstoel kwam brengen, ( die niet passend was..) zei dat de aanvraag waarschijnlijk een formaliteit zou zijn. De huidige rolstoel is immers eerder goedgekeurd en de voorgestelde vervanging kost ongeveer hetzelfde. Mijn situatie is bovendien niet verbeterd. Integendeel, ik ben steeds afhankelijker geworden van hulpmiddelen.

Maar blijkbaar moet er toch opnieuw een keukentafelgesprek plaatsvinden. Niet omdat iemand twijfelt of ik een rolstoel nodig heb. Nietomdat er een wonder is gebeurd en ik ineens weer kan lopen. Niet omdat mijn medische situatie onduidelijk is. Maar omdat het protocoldat voorschrijft.

De gemeente schrijft: “Samen met u kijken we welke ondersteuning het beste bij uw situatie past.”

Dat klinkt prachtig. Warm bijna. Menselijk. Maar waar is dat ‘samen’ als ik eerst vijf maanden moet wachten voordat iemand überhaupt met mij komt praten? Waar is dat maatwerk als niemand even mijn dossier opent en denkt, hé, deze mevrouw heeft al jaren verschillende Wmo-voorzieningen, haar gezondheid is achteruitgegaan en haar rolstoel voldoet niet meer? Laten we haar bellen. Laten we kijken wat nú nodig is. Laten we voorkomen dat zij nog langer opgesloten zit in haar eigen huis.

In dezelfde brief lees ik dat er steeds meer algemene voorzieningen en activiteiten zijn waarvan mensen zonder officiële Wmo-indicatie gebruik kunnen maken. En dat ik daar eerst naar moet kijken voordat ik ondersteuning van een zorgaanbieder vraag.

Maar een algemene voorziening is geen rolstoel.

Een activiteit in de wijk brengt mij niet naar buiten als ik mijn huis niet uit kan. Een kop koffie in een buurthuis helpt mij niet wanneer mijn mobiliteit letterlijk stilstaat. Een folder met mogelijkheden vervangt geen hulpmiddel waarvan ik iedere dag afhankelijk ben.

Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?

We praten voortdurend over passende zorg, eigen regie, participatie en meedoen. Maar als iemand daadwerkelijk wil meedoen, wordt diegene tegengehouden door wachttijden, loketten, indicaties, processen, verantwoordelijkheden en protocollen.

Protocol één zegt dat er een gesprek nodig is.
Protocol twee zegt dat er een aanvraag moet komen.
Protocol drie zegt dat iemand anders daarover moet beslissen.
Protocol vier zegt dat er gewacht moet worden.
En protocol vijf controleert waarschijnlijk of protocol één wel goed is uitgevoerd.

Ondertussen zit er achter al die protocollen een mens.

Een mens dat naar buiten wil.
Een mens dat familie wil bezoeken.
Een mens dat boodschappen wil doen, naar een vergadering wil of gewoon even de zon op haar gezicht wil voelen.
Een mens dat niet vijf maanden van haar leven kan parkeren totdat er ergens ruimte ontstaat in een agenda.

Vandaag regent het. Dan lijkt binnenblijven misschien minder erg. Maar straks schijnt de zon weer. Dan hoor ik mensen buiten praten. Dan zie ik hen voorbijlopen of fietsen. En dan zit ik nog steeds binnen.

Niet omdat ik te ziek ben om naar buiten te gaan, maar omdat het systeem niet snel genoeg in beweging komt.

Dat doet pijn.

Ik ben over het algemeen een optimistisch mens. Ik probeer altijd te kijken naar wat nog wél kan. Ik heb in mijn leven genoeg meegemaakt om te weten dat klagen alleen mij niet verder brengt. Maar zelfs een optimist kan breken wanneer iedere oplossing weer een nieuw probleem, een nieuw loket of een nieuwe wachttijd oplevert.

Soms kan ik mijn tranen werkelijk niet tegenhouden.

Niet alleen om mezelf. Ook omdat ik weet dat ik niet de enige ben.

Ik hoorde over een ernstig zieke man voor wie in februari een keukentafelgesprek was aangevraagd. In september had dat gesprek nog steeds niet plaatsgevonden. De betrokken medewerker bleek ziek te zijn en niemand had het dossier overgenomen. Niemand had blijkbaar gezien dat er achter dat dossier een mens zat voor wie tijd geen administratief begrip was.

De voorziening die hij nodig had, is inmiddels nauwelijks meer nodig. Niet omdat het probleem is opgelost, maar omdat het zo slecht met hem gaat.

Hij had nog een aantal maanden meer van zijn leven kunnen genieten.

Die maanden krijgt hij nooit meer terug.

En juist dát lijken systemen te vergeten,  tijd is niet voor iedereen hetzelfde. Voor een gemeente is vijf maanden een wachttijd. Voor een chronisch of ernstig ziek mens kan vijf maanden een groot deel zijn van de tijd die nog rest. Het kan het verschil zijn tussen deelnemen en vereenzamen. Tussen buiten komen en opgesloten zitten. Tussen leven en wachten.

We zijn zogenaamd voortdurend bezig de zorg betaalbaar te houden. In Den Haag praten politici over het eigen risico, eigen bijdragen en maximale bedragen voor medicijnen. Daarbij wordt gemakkelijk vergeten hoeveel chronisch zieke mensen nu al zelf betalen. Medicijnen en hulpmiddelen die niet of niet volledig worden vergoed, vitamines en calcium, pijnstillers, vervoerskosten en allerlei andere noodzakelijke uitgaven.

Steeds is het ‘maar’ een paar tientjes.
‘Maar’ een paar honderd euro per jaar.
‘Maar’ een formulier.
‘Maar’ één extra beoordeling.
‘Maar’ vijf maanden wachten.

Al die kleine beetjes samen worden voor mensen met een chronische ziekte een ondragelijke stapel.

Ooit werd er gezongen in de serie de schaap met vijf poten”

 we zijn op de wereld om “ mekaar”  te helpen niet waar….

Ik geloofde dat. Eigenlijk geloof ik dat nog steeds.

Maar dan moeten we wel opnieuw leren kijken. Niet alleen naar een product, een kostenpost, een indicatie of een dossiernummer. We moeten de mens blijven zien die daarachter zit.

Een rolstoel is voor mij geen luxeartikel. Het is geen product dat ergens in een administratief proces kan blijven hangen.

Mijn rolstoel zijn mijn benen.
Mijn rolstoel is mijn vrijheid.
Mijn rolstoel is mijn deelname aan de samenleving.
Mijn rolstoel is het verschil tussen leven en alleen maar bestaan.

Wie iemand vijf maanden laat wachten op zo’n essentieel hulpmiddel, verstrekt geen passende ondersteuning.

Die neemt iemand een stuk van haar leven af.

Margriet

17 september 2026

0

Het grote misverstand over participatie

Participatie. We hebben het er voortdurend over. Maar waar hébben we het eigenlijk over?

Het woord participatie hoor je tegenwoordig overal in de zorg. Patiëntenparticipatie. Burgerparticipatie. Samen beslissen. Cliëntenparticipatie. Alsof we allemaal precies weten wat ermee bedoeld wordt.

Maar is dat wel zo? Ik begin daar steeds meer aan te twijfelen.

Want wat is participatie eigenlijk? Is dat een patiënt die samen met een arts beslist over een behandeling? Is dat een cliëntenraad die een beleidsstuk mag lezen als het eigenlijk al af is? Is dat een mantelzorger die steeds meer taken overneemt omdat er te weinig personeel is? Of is het een groep patiënten met dezelfde aandoening die samen de zorg probeert te verbeteren?

We gebruiken één woord voor heel verschillende situaties. En misschien is dát wel het grootste probleem. Participatie is een containerbegrip geworden.

Misschien plakken we het woord inmiddels op alles waar een patiënt of naaste bij betrokken is. Een mantelzorger die helpt op de afdeling. Is dat participatie? Of is dat vooral een praktische oplossing voor personeelstekorten? We noemen het participatie, maar misschien verschuiven we ongemerkt verantwoordelijkheden zonder dat we het daar eerlijk over hebben.

Hetzelfde geldt voor samen beslissen. Natuurlijk zijn er situaties waarin verschillende behandelopties bestaan en de voorkeur van de patiënt zwaar meeweegt. Maar er zijn ook situaties waarin de medische kennis van de arts eenvoudigweg leidend is.

Als een timmerman bij mij thuis een deur komt afhangen, ga ik hem ook niet vertellen hoe hij de scharnieren moet plaatsen. Ik verwacht vakmanschap. Bij een arts is dat niet anders. Ik wil goed geïnformeerd worden. Ik wil begrijpen waarom een bepaalde behandeling wordt geadviseerd. Ik wil dat mijn persoonlijke situatie wordt meegenomen. Maar ik verwacht óók dat de arts zijn deskundigheid gebruikt.

Participatie betekent dus niet automatisch dat patiënt en arts allebei voor de helft beslissen.

~ De arts brengt medische expertise mee.

~ De patiënt brengt kennis mee over zijn eigen leven.

Juist die twee vormen van kennis vullen elkaar aan.

Dr. Google en AI zijn geen vervanging voor jarenlange opleiding en ervaring. Daarom is het gesprek zo belangrijk. Niet omdat de patiënt de arts moet vervangen, maar omdat de arts zonder de patiënt nooit het hele verhaal kent.

Participatie begint niet met gelijk hebben.

Participatie begint met gelijkwaardig gehoord worden.

De cliëntenraad vertegenwoordigt niet “de patiënt”

Ik zit in een cliëntenraad. Vaak wordt gedaan alsof een cliëntenraad dé stem van alle patiënten is. Maar dat is helemaal niet zo. Wij zijn mensen met verschillende achtergronden, verschillende ervaringen en verschillende belangen. Zelf ben ik iemand die dagelijks leeft met ernstige chronische aandoeningen en beperkingen. Dat kleurt onvermijdelijk mijn blik op de zorg. Anderen kijken weer vanuit heel andere ervaringen. Juist die diversiteit maakt een cliëntenraad waardevol.

Maar tegelijkertijd betekent het dat wij nooit kunnen zeggen: “De patiënt wil…”

Want welke patiënt?

  • De jonge moeder?
  • De oncologische patiënt?
  • De oudere met meerdere aandoeningen?
  • De mantelzorger?
  • De chronisch zieke die al twintig jaar het ziekenhuis kent?

Die ene patiënt bestaat niet.

Misschien moeten wij als cliëntenraden daarom ook kritisch naar onszelf durven kijken. Hoe gemakkelijk zeggen we niet: “De cliëntenraad vindt…” Maar spreken we dan werkelijk namens de achterban? Of spreken we vanuit onze gezamenlijke ervaringen, overtuigingen en referentiekaders?

Dat is een belangrijk verschil.

Misschien zouden we vaker moeten zeggen: “Vanuit onze ervaringen denken wij…” Dat is eerlijker. Bescheidener ook. Want ook binnen een cliëntenraad bestaan verschillende opvattingen.

Juist als wij zelf niet scherp zijn op wie we vertegenwoordigen, wordt het moeilijk om van anderen te verwachten dat zij weten wat participatie eigenlijk betekent.

Gehoord worden is nog geen invloed hebben

Worden we als cliëntenraad gehoord?

Ja.

Hebben we invloed?

Dat is een andere vraag.

Onze cliëntenraad wordt serieus ontvangen. We mogen adviseren. We worden gehoord.Maar invloed is iets anders dan gehoord worden.

Te vaak krijgen we plannen die eigenlijk al klaar zijn. Formeel mogen we reageren. Soms verschuift er een detail. Een piketpaaltje iets naar links of iets naar rechts. Maar de fundamentele keuzes zijn dan al gemaakt.

Dat noem ik geen participatie.

Dat noem ik consultatie.

Echte participatie begint vóórdat het plan op papier staat.

Misschien luisteren we naar de verkeerde mensen

Wat mij verbaast, is dat we soms ingewikkelde participatiestructuren optuigen, terwijl de meest waardevolle informatie misschien al lang beschikbaar is.

Neem patiënten met dezelfde aandoening. Zij lopen vaak tegen dezelfde problemen aan.

Of neem de klachtenfunctionaris. Daar komen dagelijks signalen binnen over wat er misgaat.

Waarom gebruiken we die kennis niet veel systematischer?

Waarom vragen we niet structureel aan groepen patiënten waar zij steeds opnieuw tegenaan lopen?

En ja, er zijn spiegelgesprekken, digitale vragenlijsten en enquêtes.

Maar ook daar horen we vaak dezelfde groep: de digitaal vaardige, de mondeling sterke, de mondige patiënt.

Juist de mensen voor wie de zorg misschien het ingewikkeldst is, horen we vaak het minst of helemaal niet..

Misschien moeten we eerst stoppen met het woord participatie

Misschien moeten we ophouden met doen alsof participatie één begrip is. Want zolang iedereen iets anders bedoelt, praten we langs elkaar heen.

De arts denkt aan samen beslissen.

De bestuurder denkt aan een cliëntenraad.

De gemeente denkt aan een informatieavond.

De patiënt denkt aan eindelijk serieus genomen worden.

En allemaal noemen we dat participatie.

Misschien moeten we veel concreter worden.

Gaat het over meedenken?

Meepraten?

Meebeslissen?

Mede vormgeven?

Dat zijn vier totaal verschillende dingen.

Mijn oproep

Laten we stoppen met het afvinken van participatie. Laten we beginnen met eerlijk benoemen hoeveel invloed patiënten daadwerkelijk hebben. Niet hoeveel bijeenkomsten er zijn geweest.Niet hoeveel adviezen zijn uitgebracht. Maar hoeveel besluiten beter zijn geworden doordat patiënten vanaf het begin hebben meegedacht.

Participatie is geen doel op zich. Het is een middel om betere zorg te maken.

En als patiënten of cliëntenraden uiteindelijk alleen mogen reageren op plannen die al af zijn, dan moeten we misschien de moed hebben om dat geen participatie meer te noemen.Het grootste misverstand is misschien niet dat participatie slecht is. Het grootste misverstand is dat we denken dat we allemaal hetzelfde bedoelen. Dat doen we niet.

En zolang we dat niet erkennen, kan iedereen zeggen dat hij aan participatie doet, zonder eerst de vraag te beantwoorden:

Waar hebben we het eigenlijk over?

En hoeveel invloed hebben patiënten, naasten en cliëntenraden nu écht?

Margriet

5 juli 2026

2

Meer dan een excuus

Vandaag keek ik naar de onthulling van een monument ter gelegenheid van 75 jaar Molukkers in Nederland. Ik moet eerlijk zijn, ik heb me pas sinds kort echt verdiept in hun geschiedenis.

Natuurlijk wist ik dat er Molukse gezinnen in Waalwijk woonden. Ik groeide op met hen in de buurt. Ik vond ze als kind interessant. Ze zagen er anders uit, hadden andere gewoontes, een andere cultuur. Maar verder wist ik eigenlijk weinig van hun achtergrond.

Mijn beeld van de Molukse gemeenschap werd, zoals bij veel Nederlanders van mijn generatie, vooral bepaald door de treinkapingen en de gijzeling van De Punt. Die beelden stonden wekenlang op televisie. De hele dag keek Nederland naar een stilstaande trein en wachtte op nieuws. Het maakte diepe indruk.

Maar de geschiedenis daarachter kende ik nauwelijks.

Pas veel later begon ik te begrijpen wat er voorafging aan die wanhoopsdaden. Hoe Molukse KNIL-militairen naar Nederland werden gebracht met de boodschap dat hun verblijf tijdelijk zou zijn. Hoe zij geloofden dat ze zouden terugkeren naar een vrije Republiek der Zuid-Molukken. Hoe ze bij aankomst hun ontslagbrief in handen kregen gedrukt. Van de ene op de andere dag waren ze geen militair meer. Geen held. Geen toekomst. Geen thuis.

Ze werden ondergebracht in voormalige kampen en barakken. Tijdelijk, zo werd gezegd. Dat tijdelijke verblijf duurt inmiddels 75 jaar. In veel gezinnen heeft dat diepe sporen achtergelaten. Niet alleen bij de eerste generatie, maar ook bij hun kinderen en kleinkinderen. Trauma’s verdwijnen niet vanzelf. Teleurstelling, verlies van identiteit en onverwerkt verdriet worden vaak doorgegeven aan volgende generaties.

Tijdens de bijeenkomst hoorde ik excuses namens de Nederlandse overheid door Rob Jetten. Ik vond het oprecht overkomen, en ook duidelijk dat het maar een begin is, er is wat in te lossen. Meteen zag ik op sociale media de voorspelbare reacties verschijnen.

Monument op de kade

“Dat gaat zeker weer geld kosten.”

“Waarom zouden wij excuses moeten aanbieden voor iets wat wij niet hebben gedaan?”

En ergens begrijp ik die reactie wel. Niemand van ons persoonlijk heeft die beslissingen genomen. Niemand van ons heeft die mensen destijds naar Nederland gehaald of in de steek gelaten. Maar excuses gaan niet altijd over persoonlijke schuld. Excuses kunnen ook gaan over erkenning. Erkenning dat de overheid fouten heeft gemaakt. Erkenning dat mensen onrecht is aangedaan. Erkenning dat een hoofdstuk uit onze geschiedenis te lang is genegeerd of versimpeld.

Dat betekent niet automatisch dat alles met geld opgelost moet worden. Sterker nog, ik vermoed dat veel Molukse Nederlanders liever zien dat hun geschiedenis eindelijk een vaste plek krijgt in onze geschiedenisboeken. Dat vrijheidsstrijders terug gaan naar hun weduwe, dat de weduwe die nog leven per direct een pensioen krijgen die hun afgenomen is. Dat kinderen op school leren waarom die KNIL-militairen naar Nederland kwamen. Waarom zoveel Molukse gezinnen zich verraden voelden. Waarom de gebeurtenissen van de jaren zeventig niet uit het niets ontstonden.

Geschiedenis begrijpen betekent niet dat je alles goedkeurt.

Ik keur de kapingen niet goed. Mensenlevens in gevaar brengen is nooit de oplossing. Maar begrijpen waarom mensen tot wanhoop komen, is iets anders dan hun daden goedpraten. Misschien is dat precies wat we tegenwoordig te weinig doen, proberen te begrijpen.

We leven in een tijd waarin mensen achter een toetsenbord direct hun oordeel klaar hebben. Dezelfde stemmen die zich verzetten tegen erkenning voor Molukkers, zijn vaak ook de stemmen die zich richten tegen asielzoekers, moslims of andere minderheden. Alsof harder schreeuwen gelijk staat aan meer gelijk hebben.

Maar een samenleving wordt niet sterker van schreeuwen. Een samenleving wordt sterker van begrijpen.

Van luisteren.

Van erkennen.

Ook wanneer de waarheid ongemakkelijk is.

Nederland heeft veel om trots op te zijn. Maar onze geschiedenis bestaat niet alleen uit heldendaden. Er zijn ook bladzijden die pijn doen. Kolonialisme hoort daarbij. Beloften die niet zijn nagekomen horen daarbij. Het lot van de Molukse gemeenschap hoort daarbij.

Die geschiedenis kunnen we niet veranderen. Maar we kunnen haar wel onder ogen zien. En misschien begint recht doen aan het verleden niet met geld. Misschien begint het met iets veel eenvoudigers.

Door eindelijk te zeggen, wij zien wat er is gebeurd. Wij erkennen het. En wij zorgen ervoor dat het niet wordt vergeten. Ik zie, hoor en voel jullie!

Margriet

20 juni 2026

0

Een lintje voor de buurvrouw en haar kinderen…

Vrijdagavond zat ik in schouwburg De Leest, bij de jaarlijkse bijeenkomst voor gedecoreerden in Waalwijk. Altijd een bijzondere avond. Mensen die zich jarenlang hebben ingezet voor de samenleving, die zichtbaar en terecht (?)even in het zonnetje worden gezet. Voor mij ook een reünie van bekende mensen die ik dan weer eens zie.

Zelf kreeg ik in 2014 een lintje. De “laagste orde”, zeg ik er altijd maar een beetje luchtig bij. Maar eerlijk is eerlijk, het lintje zelf vond ik minder bijzonder dan het proces ernaartoe. Het idee dat iemand de moeite heeft genomen om alles op papier te zetten, om mijn inzet te onderbouwen, om te zeggen dit verdient erkenning. Dat maakt het bijzonder En toch… vrijdagavond zat ik daar met een lichte twijfel.

Wat opviel? Veel vitaal grijs. Veel mannen. En laten we het maar gewoon benoemen, een overwegend witte zaal. Natuurlijk waren er uitzonderingen, een vrouw van Antilliaanse afkomst, een man met een andere achtergrond, maar het bleef schaars. En toen dacht ik, wie zien we hier eigenlijk wél… en wie niet?

Want terwijl daar mensen in het zonnetje werden gezet en dat mag , laat dat duidelijk zijn moest ik denken aan mijn buurvrouw en haar kinderen

Zij doen geen “officieel” vrijwilligerswerk. Ze staat niet op lijsten, zit niet in besturen en vullen geen formulieren in of zitten in de politiek. Maar ze zorgen voor mensen die het nodig hebben. Koken maaltijden, delen boodschappen uit, houden een oogje in het zeil. Niet één keer, niet projectmatig, maar gewoon… altijd. Omdat ze vindt dat dat zo hoort.

Hun wereld is groter dan hun straat. “Buren” zijn voor hun geen huisnummers, maar mensen. Soms worden dat zelfs familie, zonder dat er bloedbanden aan te pas komen.

En ik weet bijna zeker, zij krijgen nooit een lintje.

Niet omdat ze het niet verdienen, integendeel. Maar omdat wat zij doen niet netjes past in de criteria. Geen officiële organisatie waarbij ze zijn geregistreerd. Het is te informeel, te vanzelfsprekend, te weinig vastgelegd. Geen jarenlange bestuursfunctie, geen raadslid etc en geen stapel bewijsstukken. Gewoon goed doen. Dag in, dag uit.

En toen dacht ik, misschien wringt daar iets.

Begrijp me goed , ik ben niet tegen lintjes , ik ken genoeg mensen die er trots op zijn. Waardering uitspreken is belangrijk. Mensen mogen gezien worden. Maar het systeem lijkt vooral ingericht op wat meetbaar is, jaren, functies, titels. Terwijl juist het onzichtbare werk het zorgen, het omkijken naar elkaar zo vaak buiten beeld blijft. Misschien is het tijd om daar anders naar te kijken.

Wat als we waardering dichterbij organiseren? In de buurt, in de straat. Dat mensen elkaar kunnen voordragen. Niet op basis van hoeveel jaar je ergens officieel vrijwilliger bent, maar op basis van wat je daadwerkelijk betekent voor anderen. Dat verhalen zwaarder wegen dan formulieren.

Ja, dat zou in het begin misschien een stormloop geven. Maar misschien is dat juist wel veelzeggend. Misschien laat dat zien hoeveel goedheid er al is, zonder dat we die echt benoemen.

En laten we eerlijk zijn de meeste mensen doen het vrijwilligerswerk niet voor een lintje. Die doen het voor een glimlach, een bedankje, een kind dat weer lacht, een buur die het nét redt. Je krijgt er iets voor terug wat niet op te spelden is, verbondenheid, warmte, soms zelfs liefde.

Misschien moeten we dát meer vieren.

Niet omdat de één beter is dan de ander, maar omdat het goede voorbeeld aanstekelijk werkt. Omdat het laat zien dat zorgen voor elkaar geen uitzondering hoeft te zijn, maar iets heel normaals. Onze burgemeester noemt vrijwilligers het bindweefsel van de samenleving. Ik neem aan dat ze daarmee ook het niet zichtbare vrijwilligerswerk bedoeld. Dat mensen die echt omkijken naar elkaar daar ook bij horen.

Dus ja, misschien is het een gek idee. Maar als ik mocht kiezen?

Dan gaf ik morgen een lintje aan mijn buurvrouw en haar kinderen….
Gewoon, bij de voordeur. Zonder protocol met een extra mooie bos bloemen en een dikke kus!

En ik weet zeker, ze zouden zeggen dat het nergens voor nodig was. Maar voor mij maakt het een wereld van verschil.

Margriet

April 2026

2

Stop met denken in “wij en zij”, denk in ONS

Terwijl ik dit schrijf, kijk ik op televisie naar de Holocaustherdenking. Ik zie het verdriet. De breekbaarheid. De angst die mensen toen hebben gevoeld en die voor sommigen nooit helemaal is verdwenen. Mensen die werden vervolgd om wie ze waren. Zonder recht. Zonder bescherming. Ontmenselijkt, stap voor stap. Sinti’s, Roma’s, Homo’s, Joden etc. vervolgd en vermoord omdat iemand bedacht had dat zij een gevaar waren, of er niet bij hoorden…..

En terwijl die beelden voorbij komen, zie ik op hetzelfde moment wat er nu gebeurt in Amerika. In Minneapolis is onrust uitgebroken na de dood van Alex Pretti, een verpleegkundige die door federale immigratieagenten werd doodgeschoten. Protesten, afgelaste sportwedstrijden en concerten, woede en wantrouwen. Het laat zien wat er gebeurt als een overheid groepen mensen tot probleem verklaart en hard optreedt, zonder ruimte voor menselijkheid of nuance. Zonder recht.

Wat mij raakt en eerlijk gezegd ook bang maakt, is hoe dichtbij dit voelt. Alsof het verleden niet ver weg is, maar naast ons staat. Want ook in Nederland zie ik hoe polarisatie steeds normaler wordt. Hoe mensen weer worden weggezet als gevaar, als minderwaardig, als “de ander”. Hoe woorden worden gebruikt als wapens. Hoe er gedacht in “wij en zij”. De woningnood komt door asielzoekers, Moslims zijn een gevaar, mensen moeten terug naar eigen land terwijl ze hier geboren zijn, geen nuance… voor mij is het domheid! Nog geen ICE hier, maar wel mensen met hetzelfde gedachtengoed…en dat is al zeer bedreigend. Alles wat niet goed gaat of waarvan men denkt dat dit niet in hun straatje past komt door “zij”

Politiek draagt daar een enorme verantwoordelijkheid in en die wordt te vaak niet genomen. Wanneer iemand als bijvoorbeeld Geert Wilders ( en helaas zijn er veel meer) blijft roepen dat Moslims slecht zijn, dan wordt een hele groep mensen gereduceerd tot één karikatuur. Terwijl ik denk en weet dat de meeste Moslims gewoon goede mensen zijn. Net zoals de meeste Katholieken goede mensen zijn. Net zoals de meeste mensen zonder geloof goede mensen zijn. In elke groep zitten rotte appels, maar die bepalen nooit het geheel.

Toch doen we alsof dat wel zo is. Alsof “zij” het probleem zijn en “wij” het slachtoffer. Alsof verdeeldheid een oplossing is. Terwijl de geschiedenis pijnlijk duidelijk, vandaag nog herdacht ons leert waar dat toe kan leiden. Op de televisie wordt het lied gezongen “ ik wil niet bang zijn” van Maarten Peters, samen gezongen met een kind Jedidja Loonstein. Helaas kan ik dit indrukwekkend lied met Jedidja niet vinden maar hier het origineel https://youtu.be/wdPk0R2KRzw

Wat ik zie in de ogen van overlevenden van de Holocaust en hun nazaten, is niet alleen verdriet om wat was, maar ook angst voor wat kan terugkomen. Voor het moment waarop mensen opnieuw tegenover elkaar worden gezet. Waarop haat weer wordt genormaliseerd. Waarop medemenselijkheid plaatsmaakt voor slogans.

Ik blijf mij daartegen uitspreken. Tegen het denken in wij versus zij. Tegen het vergiftigen van het publieke debat. Tegen politiek die verdeelt in plaats van verbindt.

Laten we stoppen met elkaar etiketten opplakken.

Laten we stoppen met groepen wegzetten.

Laten we beginnen met denken in ons.

Niet omdat we het altijd eens moeten zijn maar omdat samenleven vraagt om geven en nemen, om luisteren, om samenwerken aan de best mogelijke toekomst voor iedereen. Daar zou de politiek op moeten investeren! Dat zou de mensheid juist goed doen. Elkander wegzetten als ongeloofwaardig, woke etc is het toppunt van “domheid” . We hebben elkaar nodig. Nederland die juist zo goed was in het zoeken naar de middenweg, elkaar overtuigen in discussie maar ook accepteren dat een ander een goed punt heeft, is geworden tot “ wij en zij” zonder argumenten, oneliners , in de overtuiging dat er maar één waarheid is

De herdenking op televisie is geen geschiedenisles.

Het is een waarschuwing.

En die moeten we serieus nemen.

Margriet

Januari 2026

1

Democratie? participatie?

Soms zie ik door het bomen het bos niet meer. zeker als het gaat om (semi)overheid die contact wil met de burger of zoals men populair zegt de kloof wil dichten. Ik moet eerlijk zeggen dat zowel op landelijk als gemeentelijk niveau ik niet echt blij wordt hoe de individuen in de politieke sector met elkaar omgaan. Dat ze een voorbeeld functie hebben en zo ook met hun gedrag de samenleving beïnvloeden lijkt ze niet te deren. Vraag me überhaupt af of ze er zijn voor hun achterban of voor zichzelf. Je moet een (bij)baantje in de raad of kamer en regering toch echt ambiëren. Lijkt mij dat het zelfs leuk moet zijn om je motivatie vast te houden. Maar ik zie juist politici die verzuurd zijn, grof in de mond en beledigend naar elkaar toe. Afgelopen week keek ik WNL op zondag een verkiezingsdebat. Moet zeggen dat GL en CDA nog enigszins genuanceerd en correct gedrag vertoonde, dat kon ik van vele andere niet zeggen. Zeker Ja21 en de PVV waren ronduit onbeschoft en bezig hun gram te halen. De een was bozig de ander hautain.

Ook in de raad van Waalwijk zie ik dat gedrag. Sommige blijven correct alhoewel ze soms zich laten verleiden. Maar er zijn er bij die, via de burgemeester, gewoon beledigend zijn. Er wordt gesproken dat de coalitie geld verkwanseld en niet aan de achterban denkt, terwijl men zelf schriftelijke vragen stelt waardoor zeker1 of 2 ambtenaren aan het werk gehouden worden, hoezo is dat geen gemeenschapsgeld? Het schijnt dat de raad al langere tijd probeert het tij te keren en zoals een van de raadsleden zei, spreek me er niet van ik heb er de broek van vol. Dus wat hem betreft hoeft het niet meer. Nu heb ik altijd geleerd dat het de toon is die de muziek maakt. Misschien moeten ze zingend gaan debatteren maar ik ben bang dat het een kakofonie van diverse stijlen wordt, kerkelijk engelengezang zal het in ieder geval niet zijn.

Nu komt er in onze wijk vergunningen parkeren. Niet dat de wijk er over bevraagd is want ik weet van niets. Nee de raad heeft dat in hun wijsheid besloten na het klagen van een aantal mensen. DE klagers worden weer gehoord denk ik dan. Een heel stuk in het Brabants dagblad want de wijk heeft last van het parkeren van winkelend publiek. Maar dat is helemaal de issue niet, het personeel van het centrum parkeert overdag hier omdat het gratis is. Nu verplaats je met het vergunningsstelsel het probleem, maar oké wellicht iets voor te zeggen. Maar is er wel eens iemand geweest die een onderzoek gedaan heeft naar het parkeren in deze wijk? Waarschijnlijk niet want dan komt eruit dat er gewoon teveel auto’s zijn ten opzichte van het aantal parkeerplaatsen. En is het probleem het grootst in de avonduren en de weekenden.

Maar goed we willen dat de bewoner mee gaat praten want dat is belangrijk om draagvlak te krijgen, toch? Maar de beslissing is al gevallen…. dus de inspraak richt zich nu op waar de bordjes voor het vergunning parkeren moeten komen te staan… dát verstaan ze dus onder democratie of participeren of hoe je het wil noemen. Persoonlijk vind ik het een kluif om de bewoners stil te houden.

En dan vragen we ons telkens af hoe het komt dat politiek, “de” gemeente, “de” regering, kabinet etc maar geen aansluiting krijgen met de burger. Nu hoor ik je zeggen, de mensen zijn toch gekozen die dit beslissen? Klopt helemaal mee eens, helaas zijn na de verkiezingen de beloftes grotendeels verdwenen én lijkt het erop dat mensen op persoonlijke titel zitten…. In ieder geval ben ik het vertrouwen aardig kwijt en ga ik 15 maart niet stemmen…ik heb namelijk compleet geen idee wat er met mijn stem gedaan wordt…helaas. Wellicht kom ik na de verkiezingen tot inkeer voor de volgende verkiezingen….

Margriet

28 februari 2023

0

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑